Hatunca.NET Forum

http://www.hatunca.net/content/view/319/109/ (http://www.hatunca.net/content/view/319/109/)


Bende bir dönem kendimi böyle hissetmiştim. Bir psikoloğa gittiğimde ki bu benim için çok zor alınan bir karardı, kendisi bana ilaç tedavisi uygulamayı uygun gördü.Okuduğum bu yazıda başvurduğumuz hekimlerin ne kadar önemli bir rol oynadığını bir kez daha anladım. Doktor bana o bahsedilen güveni sağlayamadığı için kendimi daha kötü hissetmiş ve doktorda bir kusur aramak o an için aklıma bile gelmemişti...
Benim için gerçekten çok zor bir dönemdi. Tekrar o günlere dönmek istemem. Şimdi bile zaman zaman kendimi böyle hissettiğim anlar olur. Hemen panik oluyor ve yine kendimi etrafımdaki insanlardan soyutlamaya başlarsam diye çok korkuyorum.
Mutlu bir birey olabilmek için özgüven şart. İşe kendimizi sevmekle başlamalıyız.

Sevgili Nehir

Bu konuyu tartışmaya açtığın için teşekkür ederim.  Oldukça önemli bir konuya değindin. 

Ne yazık ki eski sistem ile yetişen Psikolog ve Psikiyatristler hasta ile terapist arasında kurulması gereken ilişki üzerinde fazla durmadılar.  Eskiden terapist bir doktor gibi mesafeli ve hastanın sorununu bilmesi gereken bir yönetici gibi düşünülürdü.  Dolayısıyla kişi bir sorun ile gelir ve doktor çoğu kez bir ilaç ile bu sorunu çözmeye çalışırdı.   Günümüzde bu düşünce yapısı değişmeye başladı.  Artık terapist ile hasta arasında kurulacak ilişkinin tedavinin en önemli parçası olduğu düşünülüyor.  İlaç tedavisinden önce alternatif metodlar sonuna kadar deneniyor ve en son çare olarak, eğer hasta günlük yaşamını devam ettiremiyorsa ilaç tedavisi düşünülüyor. 

Bu yeni görüşe göre hasta terapistine güvenebilmeli, anlaşıldığını hissetmeli, rahat olabilmelidir.  Terapist herşeyi bilen idareci pozisyonunu bırakıp, hastasından öğrenmesi gerektiğini ve çözümü birlikte bulacaklarını farkedebilmelidir.  Sonuç olarak kişiler en uygun terapisti bulana kadar araştırmaya devam etmeli ve tedaviye başlamadan önce mutlaka soru sorarak karşılarındaki doktoru tanımaya çalışmalıdır.

Merhaba Çiğdem hanım.
Düşüncelerinize kesinlikle katılıyorum. Benim bulunduğum yerde dediğiniz gibi kendini geliştirmiş bir terapist bulmaya çalıştım ama sanırım yok. Şuan gitmekte olduğum doktorumla konuşuyoruz, kendiside bana yaşantısından örnekler veriyor ama daha çok beni dinliyor, yani sizin dediğiniz gibi karşılıklı bir konuşma ve yol gösterme eğilimli bir sohbetimiz yok diye düşünüyorum. Belkide onun yöntemi farklıdır, yani anlattıklarından yola çıkarak birşeyler bulmamı düşünüyordur. Bunun ne kadar doğru olduğunu ve bana herhangi bir yararının olacağını ise bilmiyorum. Ama doktor seçeneklerim de fazla değil. Açıkçası nasıl bir çözüm bulmalıyım onu da bilmiyorum.

Sevgili Nehir

Belki doktorun ile konuşup tam olarak bu ilişkiden ne istediğini ve kendisinden ne beklediğini açıkça ifade etmeyi deneyebilirsin.  İnanıyorum doktorunda elinden geldiğince sana yardımcı olmaya çalışıyordur.  Ama bazen kişinin kendi ihtiyaçlarını açıkça ifade edebilmesi doktoru ile daha başarılı bir ilişki kurmasında yardımcı olabilir.

Çekingen yapının sadece çabuk kırılan duygusal kişiliklerde olduğunu düşünürdüm.Fakat çok sosyal gibi görünen,kendini fazlaca önemseyen ve daima söyleyecek bir lafı bulunan iddialı kişiliklerin,çoğunun aslında içlerinde çekingen,kolay kırılır bir taraflarının olduğunu,ve kırılmamak adına kırdıklarını farkettim.

psikanaliz yöntemiyle yardım etmeye çalışıyor size.bence yanlız terapi de değil yakın arkadaşınızla bile serbest çağrışım yöntemiyle konuşabilirsiniz.sonuçta sorunun kaynağı bilinçaltında onu bi şekilde inşallah dışarı çıkarırsınız

peki insan çekingenliği üzerinden nasıl atar?çekingenlik bi karakter özelliği değil midir?

öncelikle merhaba.ben yeni katılan bir üyeyim.benim sorunumda kişilik bozukluğu.bazı ortamlardan kaçmak en doğru çözüm diye düşünüyorum.örneğin bir soru sorulduğunda yüzüm kıpkırmızı oluyor ve sanki insanlar benden çok üstünmüş gibi geliyor.yani ezik hissetmede var bende.bunun için özel ilişkimde yaşadığım sorunlar aile içinde yaşadığım sorunlar ve kişilik bozukluğumla ilgili sorunlar için psiyatriste başvurdum.fakat sadece beni dinliyor.ilaçda verdi bana ve konuşmanın benim için daha faydalı olcağını söyledim.biraz benimle konuştuktan sonra ilaç almaya ikna etti.2 aydır doktora gidiyorum fakat bende bi değişiklik olduğunu göremiyorum.....

Merhaba emy, öncelikle hoşgeldin diyim:)
Çekingenlik ya da bir soru sorulduğu zaman insanın kendisini kötü hissetmesi ya da yüzünün kızarması, kişiye çok rahatsızlık verici bir durum.Kendini diğer insanlardan ezik hissettiğini de yazmışsın. Bence bu hepsinden daha önemli bir durum.Ne kadar doğrudur bilemem tabi ama ben bunun temelinde insanın kendisini çok iyi tanımamasının yattığını düşünüyorum. İnsan neleri başarabileceğinin farkında olamıyor ve kaybetme ya da becerememe korkusundan dolayıda aslında nelerin üstesinden gelebileceğini hiçbir zaman öğrenemiyor. Bu birazda şuna benziyor aslında;
Bir insan çok güzel bir resim görür ve der ki "ne kadar güzel resim yapan insanlar var". Kendisi belki de resim yapmayı hiç denemediği için resim yapıp yapamadığının farkında bile değildir ve her zaman bir başkasının yaptıklarını güzel bulmakla kalan hayatına devam eder.Yani bazen kendi başarısızlığımızdan o kadar emin oluyoruz ki bir işe başlamaya gerek bile duymuyoruz.Ve kimbilir aslında neleri erteliyoruz.
Sevgili emy, lafı biraz uzattım sanırım ama demek istediğim önce kendinin farkına varmaya çalış, yani neler yapabileceğini anlaman için önce kendine şans vermeyi öğren. Belkide ilk yaptıklarımız bizi hayal kırıklıklarına uğratacaktır ama bir sonrakiler hep bir öncekinden daha başarılı olur.Bu hayatta kendimize güvenmeyi ve önce kendimizi tanımayı öğrenmeliyiz. Bence hayatındaki yakın bir bölümü kendini tanımak için ayırmalısın.Hayatındaki en önemli insan sensin. Bu insanı ihmal edersen başkalarına verecek fazla bir şeyin olmayabilir.
Ve unutma, birşeyleri başarmak ya da en azından bunun için çaba harcamak insanı her zaman bir adım daha ileriye götürür.
Buraya gelip bizlerle hergün neler yaptığını paylaş, hergün kendinle ilgili neleri keşfettiğini paylaş. Bu hepimiz için iyi olabilir, sonuçta insanların birbirlerinden öğrenecekleri çok şey var...

ben sitenize yeni üye oldum.. psikolojik sorunlarım olduğuna inanıyorum bu yüzden bu sorunumun ne olduğuna karar vermeye çalışırken kendimi sitenizde buldum.bu arada bir psikoloğa asla gidemeyeceğim için sorunumun ne olduğunu kendim bulmaya çalışıyorum.tüm kişilik bozukluklarını okudum..çekingen kişilik bozukluğu başlığı altında yazılanlar tam bana göre...... :-[

bana da her ne şekilde olursa olsun cvp yazanlar olursa seviniri...

Merhaba duygucuk. Öncelikle aramıza hoşgeldin.
Sen de zamanla anlayacaksın ama ben yine de söyleyeyim. Buradaki birçok insan birbirine yardımcı olmak için elinden gelen herşeyi yapıyor. Burada samimi bir ortam bulacağına eminim.
Sonra gelelim "Psikoloğa asla gidemem " demene... Bunun elbette bir nedeni vardır ama gitmenin sana gerçekten çok büyük faydaları olacaktır. Eğer çok özel değilse nedenlerini paylaşmanı isterdim. Bu şekilde sana daha çok yardımcı olabiliriz.
Benim altta emy için söylediklerim sadece onun için değil, herkes için geçerli. Eğer elimden gelen birşey olacaksa bunu seve seve yaparım. Yeter ki sende paylaşımlarını esirgeme.  ;)

öncelikle bu kadar çabuk cvp almayı beklemiyordum.ilginiz için çok teşekkür ederim..ben aslında insanlarla yakın ilişkileri olan insanların samimi bulduğu cana yakın bi insan olmak istiyorum ama bunu hiç başaramıyorum.. zaman zaman da insanların benim için soğuk bi kız dediklerini arkadaşlarımdan filan duyuyorum.. hayatımda her zaman 1  2 tane sıkı dostun benim için yeterli olduğunu düşündüm ve insanlarla fazla diyaloğa girmedim..şimdi bunun çok yanlış olduğunu anladım.çünkü ben üniversite öğrencisiyim ve o 1   2 dostum da şuan mezun olup gittiler .kendimi çok yalnız hissediyorum.normal arkadaşlarım var onlarla daha samimi olmaya çalışıyorum ama kendim samimi olmaya çalıştığımı bildiğim için bunu da karşı tarafın sanki fark ettiğini düşünüp yapmıyorum.yeni bir ortama filan girdiğimde de zaten ağzımı bıçak açmıyor.bazı konularda fikrim olsada söyleyemiyorum ya fikrime katılmayan biri olursa diye çekiniyorum.burası sanal ortam olduğu için bunları paylaşabiliyorum ama bir kişinin veya doktorun karşısında bunları anlatalam kendimi tanıyorum anlatamam. :(

bazı konularda fikrim olsada söyleyemiyorum ya fikrime katılmayan biri olursa diye çekiniyorum.

canım herkes aynı  fıkırde olmak zorunda degılkı...

kaldıkı dunyanın en yanlıs fıkrı bıle olsa O SENIN FIKRIN... senı kabul eden ınsanlarda kısılıgınle fıkırlerınle kabul etmek zorundalar... eger gercektende yanlıs bır fıkrı savunup yanlıs davranırsanda nasılsa bırılerı senı elestırır sende durum degerlendırmesı yapabılırsın degılmı?

ayrıca sen bu kadar ınce dusunup guvensızlık yasıyorsun.

INAN BANA CEKINMENI GEREKTIRECEK HICBIRSEY YOK...

mrb bnm sorunumda çekingen Kişilik Bozukluğu olduğunu düşünüorum çünkü kalabalık ortamlarda sıkılıorumm,insanların gözlerinin içine bakamıorum,hoşlandığım bir kişiyle konuşamıorum açıkçası kendimi hiç beğenmiorum...tşk ederimm

bnm sorunum sizce Çekingen Kişilik Bozukluğu bunu öğrenmek istemiştim...

vallahi çağancım sanırım öyle ama inanki bunun üstesinden nasıl geleceğini bilemiyorum..kelin ilacı olsa kendi başına sürer.. :) kendi içimizde bu olayı aşmamız lazım....

Ben 22 yaşındayım ve üniversitede okuyorum. Uzun zamandan beri bende kendimde bir kişilik bozukluğu olduğunu biliyordum ama adını koyamıyordum. Şansa bu siteyi buldum ve kişilik bozukluklarını incelerken bunun tam beni tanımladığını anladım. Şu an 22 aşındayım ve hala bir kız sevgilim yok bunun nedeni risk alıp sevdiğim kişiye açılmak yerine sessiz kalıp yalnız olmayı tercih etmem oldu. Ayrıca arkadaşlarımı kullanabileceğim şekilde seçiyorum 1-) Muhabbet amaçlı olanlar 2-) Benim tarafımı tutanlar . Eleştiriye ben de hiç gelemiyorum ama bunları az da olsa kapatmanın yolunu buldum. Bu kişilik bozuklığunun bir özelliğide asla birşeyi mükemmel yapamadığını hissedememekmiş. Ben bunu şu şekilde kullanıyorum yaptığım işi düzenli şekilde bir eksiği varmıdır diye kontrol ederek işin mükemmel olmasını ve aranan biri olmayı sağlıyorum . 2.si kendi karakterimi iyi bulmadığım için kendimi sürekli geliştiriyorum. Kişisel gelişim ile ilgili seminerlere katılıyorum , günlük hayatta kullanabileceğim konularla ilgili seminerlere gidiyorum , normal öğretimim yanına bir de açık öğretim okuyorum , yabancı dil öğrenip o dilde mükemmelliyeti arıyorum ve şu anda ana dilim gibi ingilizce konuşuyorum . Ve bu günlerde almanca ve çinceye merak sardım. Bu hastalığın eksilerini kendinize artıya çevirin.Herkesden daha başarılı olursunuz.Bu da özgüven eksikliğinizin çoğunu tamamlar sanırım.

Ayrıca arkadaşlara yardımcı olur mu bilmiyorum. Tam 7 yıldır ewt 15 yaşımdan beri hayatın amacını arıyordum . Bulunca ne mi olacaktı ? İç huzurumu bulacağıma ve artık sorunlarımın biticeğine inanıyordum.Ne mi oldu ? Meğer 7 yıldan beri ben boşu boşuna hayatın amacını arıyordum.Hayatın amacı nedir sorusunun cevabı meğerse hep önümdeymiş. Çevrenize bakın uzaklara değil yakınlara , kim mutlu , kimin hemen hemen hiçbir sıkıntısı yok. Ben cevap vereyim birbirine sevgiyle bağlı olanların. Bence hayatın amacı sevmektir , sevgidir . Bu soruya cevap bulmanın bana çok yardımcı olduğunu belirtmek istedim. Biraz fazla uzattım ama ben de bana yardımcı olan şeyleri belirtmek istedim.

Aklımda kalan bir soru var.Psikoloğa giden arkadaşlar için soruyorum . Siz sorunlarınız en azından bir kaçını nasıl yendiniz?

mrb , maalesef aynı sorun bende de var kalabalık ortamlara girmeye çekiniyorum herkesin benim hakkımda güzel olmayan yorumlar yaptığını zannediyorum ve sürekli kendimi eleştiriyorum bişey konuşacağımda bile yüzüm kızarıyor hatta zaman zaman sesim bile titriyor bide sürekli kalabalık ortamlardayım yani sürekli olarak sıkılmaktayım bu durumdan çok rahatsızım.  :-[ hepimize geçmiş olsun

merhaba sanırım bendede çekingen kişilk bozukluğu var yanı yazılarınızı okuduktan sonra buna kesın olarak karar Verdm şu an bir pisikolağa gitmek gibi bir durumum yok kendı kendime bu sorunun üstesınden gelmek istiyorum yardımcı olursanız sevınırım

      slm yıne ben arkadaşlar yazılarınızı okudum ve herkese kolay gelsın dıyorum .çünkü insanın pisikolojısı ozuksa gerçekten hiç bişey istedıği gibi olmuyo yada istediğimiz şeyler olmadığı için pisikolojimiz bozuluyo.ben şu an 25yaşındayım küçük yaşta bi evlilik geçtı başmdan ve bende büyük yaralar bırktı.Ama ben bunu hiç bir zamn dışarı yansıtmadım yansıtamadm;çünkü herşeyi içime attım.Şimdi okudum okulumu bitirdim bu seferde işsiz kaldım yani aynı zamnda işsizler ordusundayım ve buda bana buyuk acı Veriyo.       Şimdi ne alaka demeyin çekingen kişilik bozuklugu ile eğer ben kendimi güzel bir şekılde ifade edebilseydim insanlara başımada bu olaylar gelmezdi sanırım.Yani çevremdeki insanlar bile bunu sölemeye başladı artık.Ve son zamnlarda artık kendimi kendi kendime konuşurken buluyorum yani insanlarn yüzüne söyleyemediğim herşeyi içimden sölüyorum artık kendime güvenmde kalmadı napıcamı bilemiyorum...                                                                                                             NOT:Kendine merhem bulan varsa lütfen banada yollasn.

Merhaba arkadaşlar.
Öncelikle böyle bir konu açtığınız için çok teşekkürler.

Tahmin ettiğiniz gibi ben de aynı dertten muzdaribim. Daha doğrusu bunun bir hastalık olduğunu az önce googla'da gayrı ihtiyari arama yaptığımda karşılaştığım yazılardan anladım. Ve bu yazılar beni tamamen anlatıyor.

Çocukluk arkadaşlarım dışında, yeni ortamlara katılamıyor, katılsam bile uzaktan seyrediyor, yeni dostluklar kuramıyorum. Fikirlerimi sadece güvendiğim ve samimi olduğum, beni eleştirse bile kızamayacağım kadar hatrı olan kişiler dışında kimseyle paylaşamıyorum. Bunun sebebi de eleştirilmek, aşağılanmak ya da dışlanacağımı düşünmek. Çünkü böyle olduğunda genelde agresif davranıp sesimi yükseltebiliyor ve bunun sonucunda da hiç beklenmeyen tepkiler verebiliyorum. Toplantılarda genelde sessiz kalmayı, ancak bana sorulduğunda konuşmayı tercih ediyorum. Kısacası kendimi ifade edemiyorum.

Aslına bakarsanız, yaptığım işler konusundan herkesten takdir görüyor, işim konusunda bir işi başaramayacağıma asla inanmıyorum. Ama bir tek işim konusunda kendime güveniyorum. Sosyal konularda başarısızım. Bir topluluk önünde bırakın konuşma yapmayı, kağıttaki yazıyı bile okuyamayacağımı düşünüyorum.

Yukarıda bir arkadaşın bahsettiği gibi, bu sorunu kendimce aşmaya çalışıyor : kişisel gelişime çok önem veriyorum, yabancı dil eğitimleri alıyorum, sinema tiyatro konser gibi faaliyetlere katılmak için kendimi zorluyorum.

Bunun bir hastalık olduğunu az önce öğrendim ve bir psikoloğa gitmeye karar verdim fakat sizlerin de söylediği gibi psikoloğun tecrübesi önemli. Sizce psikoloğu nasıl seçmeliyim ya da Bursa da bildiğiniz, bu işi çözebilecek iyi bir psikolog var mı.

Çok teşekkürler

Bursa uludağ üniversitesi pisikiyatri bölümünde bu işin uzmanı doktorların olduğuna inanıyorum :)

bu çekingenlik bendede var. Bunu kendim yenmeye çalışıyorum. çoğu zamanda başarılı oluyorum.   çok heycanlandığım zamanlar oluyor  sıkılıyorum, başım dönüyor içimde garip duygular oluyor.. sonra bunları düşünmemeye çalışıyorum karşımdakinin konuşmalarına konsantre olmaya çalışıyorum sonra geçip gidiyor..
birazda insan kendi kendinin doktoru olmalı.. :)

slm benim esim icine kapanik biri yapmak istedigi ve soylemek istedigi seyleri yapamamasi beni cok uzuyo bunu asmak icin ne yapa bilirim tesekurler

merhaba ben sitenizde yeni üyeyim benimde cok ciddi dercede cekingenlik sorunum var okulda bile derslerde bildigim seyi cekindigim icin söyleyemiyorum nasil düzele bilirim biri bana yardim etsin lütfen bu yüzden derslerim kötü gidiyor :(

Bendede bu problem var nefret ediyorum kendimde ne var sanki cekinecek kabedecek neyim varmi of yaaa bunlari bildigim halde böyle cekigenim   >:( :'(

merhaba,

ben 17 yaşında lisede okuyan bir gencim.bu sorunun bende uzun süredir olduğunu biliyordum ama kimseye açılamıyordum.ancak şimdi yazmaya karar verdim.

bir kızla asla ve asla konuşamıyorum.hemen yüzüm kızarmaya başlıyor.küçükken babamdan daima korkardım.o bir kere kızdımı hemen sus pus olurdum.şimdi de babamla asla konuşamıyorum.günlük konuşmalarda bile araya belli bir mesafe koyuyorum.sadece çok güvendiğim kişilerle -örneğin annem- kişilerle konuşuyorum.bir kişinin beni eleştirmesi beni çok yaralıyor.sanki ben çok güçsüzmüşüm,benim hiç bir şeye gücüm yokmuş gibi düşünüyorum ama bu lanet olası duyguyu da bir türlü engelleyemiyorum.sınıftan yakın arkadaşım çok az var.sosyal ortamlarda asla duramıyorum.örneğin sinemaya gitmeye korkuyorum.biriyle konuşunca sanki yanlış bir kelime söyler ve onu kızdırırsam diye çok korkuyor ve her cümleme çok ince başlıyorum.ailemden psikoloğa gitmeyi de istemedim.bunu çok abes karşılarlar diye korkuyorum.

bu sorunu aşan kişiler varsa ve bana yardım ederlerse gerçekten çok mutlu olurum.

Ben küçükken çekingendim hemde çok. Karşımdakine birşey söylersem bana kızar diye korkardım. Büyüdüm ve bundan eser kalmadı. Neden olarak ailemin üzerime çok sorumluluk vermesini görüyorum. Herşeyi sen yapmak zorunda olunca bu hissi yok ediyorsun. Sanırım neden bu oldu.(benim için).

slm arkadaşlar bende aynı şeylerden muzdaribim . 38 yaşındaım çocukluktan beri çekingen ve kalabalık ortamlara giremiyor ve konuşmaya çekiniyorum.gerçi evlendikten sonra biraz bunu yenmeyi çalışsamda hala bu çekingenliği üstümden atamadım.     
      bende bunun hastalık olduğunu şimdi öğrendim.bu çekingenlik çok kötü bir durum insanın gerçekten pisikolejisini iyice bozuyor . allah hepimize yardım etsin en kısa zamanda inşallah üstesinden geliriz.

öncelikle slm mrb arkadaşlar bende bu siteye rastgele tesedüf üzeri girdim sitede kişilik bozuklukları üzerine yapılan yorumları okuyunca bende kendimi yazmak zorunda hissettim evet yorum yazan herkes gibi bende çekingen kişilik bozukluğunu kendime yakın buldum. daha doğrusu benim rahatsızlığımda herkes gibi bu  ama bu rahatsızlığın sebebi; ne benim nede diğer arkadaşlarım, tamamen şartlarla ilgili olduğunu düşünüyorum. şartlar böle bi olumsuzluğun ortaya çıkmasına sebep oldu çünkü bende gerçi bi çok arkadaşım bu konuya değinmiş küçüklükten beri ne zaman bi işe kalkışmaya çalışsam ailemden birileri özellikle annemle babam sen yapamassın beceremessin sen yetersizsin deişleri büyük bir ihtimalle etkili oldu. bende sosyal bi ortamda kendimi ii ifade edemediğimi düşünüyorum.çekiniyorum  kendimde sanki bir eksiklik var gene diğer işler gibi daha doğrusu sen yapamassın dayatmalarından dolayı ben bunu yapamam beceremem hata yaparsam gene bulunduğum ortamda kendimi değersiz hissetmeme sebep olacaktır diye düşünüyorum ama gerçekten bu hastalığın içinde olan arkadaşlarıma ve kendime diyeceğim şudur:ben ve siz asla yetersiz deiliz sadece verilen bi işi yada her hangi bi olayı eksiksiz yapma düşüncesinden kaynaklandığını düşünüyorum biz bir çok şeye sahibiz bence bi kere bi insanın kendini yetersiz olarak görmesi kendini yani olumsuz yönlerinin farkına varması kolay  bi iş deil ve bu olumsuzluklarını kapatmaya çalışması kendini geliştirmek istemesi gerçekten zor ve takdir edilmesi gereken bir şey ama işte niye bi sosyal ortama girince böle bi can sıkıntısı yaşıyorum anlıyamıyorum bu yaşa kadar her insan gibi olumsuz şeyler bana dayatılmış olabilir kendi kendime bunun üstesinden gelmeliyim desemde bi türlü olmuyo ancak kendimi bi ortamda uzuuuuuun bir süre kalınca  ifade edebiliyorum o zamanda böle kendimi değersiz hissetmek gibi düşüncelerden sıyrılıp ondan sora bulunduğum ortamda kendimi çok ii ifade edebiliyorum kısacası ben ve benim gibi olan arkadaşlara tekrardan söliyorum. biz bence asla yetersiz deiliz bu gibi hislere kapılmamızda, tamamen şartlar bulunduğumuz ortamlar etkili oldu ama artık kendimizi tanıyoruz yeteneklerimizin farkına varıyoruz olumsuz yönlerimizi düşünüp kendimizi paralayacağımıza kaybettiğimiz o asıl kişiliğimizi kendine güveni tam olan kişiliğimizi, ruhumuzun derinliklerinden çıkaralım haden bakalım işe düşüncelerimizden paylaşalım olmadı bi daha olmadı bi daha olana kadar böle kendimi kendimize söliyelim bi şeyi kırk defa deyince olurmuş ya olursa niye olmasın

yav arkadaşlar kusura bakmayın bi yorum yapım dedim onuda beceremedik galiba ne yazdığımı bende tam anlıyamadım zaten yorumun sonunda olaya düşüncelerimizden başlayalım dicem yerde olaya düşüncelerimizden paylaşalım demişim yanlışlıkla :)

sevgili arkadaşım,uzman olmadığım alanda dilimin döndüğünce yaşantımdaki oluşumlar sonucu edindiğm tespitlerden bahsedicem.umarım yararı olur.büyüklerimiz yani ebevynlerimiz malesef çocuk yetiştirme konusunda uzman kişilerden yardım alamamışlar.toplumun çoğulu böyle hepsi olmasada.40 ,50 yaşlardan bahsediyorum.kendi çocuklukları bize nazaran çok zorluymuş.çocuğun karnı toksa beden sağlığı yerindeyse ruh sağlığı pek bilinmiyomuş.babalar çok sevdikleri halde göstremezmiş sevgilerini.oysa sevgidir ruhu besleyen.sevgidir güveni geiştiren.kişiliği belirleyen.
anne babalarımız evlat sahibi olunca kendilerinde eksik olan sevgiyi cömertçe bize vermiş göstermişler.ama ülkemizde,her alanda olduğu gibi çocuk yetiştirme konusundada uzman hizmetleri eksik.görsel basın bu konuda eksik.ailelerimiz sevgi verirken nerede duracaklarını bilinçsizlikten dolayı,kötü niyet olmaksızın bilememişler.
benim ailemde yapamazsın diye beni çok kısıtladı.hatırladığım anılarımda hep yasaklar var.bıçak elleme elini kesersin.aman makası almış babası al elinden.yalnız oynamaya çıkma.yabancılarla konuşma.serviste ayakta dırma.arkadaşına ders çalışmaya gidemezsin onları tanımıyoruz çünki.aman üzülme bi hatadır olmuş biz arkandayız.daha bi sürü şey.hep arkamdaidiler.hiç şikayetim yoktu,çünki hata yapmak benim için sorun değildi hatayı yapan bendim,cezayı çeken ,karşıdan benim adıma özür dileyen de onlardı.
gayet sevgi doluydular,böyle davranmakla beni koruduklarını biliyolardı.üzülmeme bile engeldiler hep benim yerime onlar üzülüyordu.
ve ben büyüdüm ,üniversiteli oldum.benim tüm hareketlerimi kısıtlıyan yapamazsın barkotunu ruhumun derinliklerine yapıştırdıklarını sandığım,canım anneme canım babama ne denli haksızlık yaptığımı anladım.hataları var ama çok düzgün yetiştirildiğime inanıyorum.şimdi düşünüyorum neden kısıtladıklarını,nedenmi arkadaşım çünki beni ÇOK SEVİYOLARDI.sevgiyi dolu dolu ruhuma akıtmışlar karşılık beklememişlerdi.ruhumda var olan tüm duygularım aldığım sevgiyle iyiye yönelmişti.aileme ,onların sevgisine çok güvendiğim için önce kendime sonra karşımdakine güvenmesini öğrendim.çok sevildim sevmeyi öğrendim.hatalarımda arkamdaydılar.herkesin hata yapabileceğini,hatamdan dolayı kötü insan olmadığımı öğrendim,ruhum zedelenmedi.onlar bana güvensiz değillerdi,anlatamadılar ama yaşıma göre özgürlüğümü belirlediler.sevdiğim yemekleri yaptı annem mesajı şu idi sen benim için özelsin.babam çok yorgun olurdu ama yinede bana masal okur,beni parka götürürdü.bana sen yorgunluğumdan çok daha önemlisin mesajı veriyodu.kendi kendilerini yetiştirmekle kalmamış,beni sevgiyle büyütmüşlerdi.belki eksikleri vardı.ama verdikleri eksiklerden binlerce fazlaydı.
canım annem canım babam sizi çok ama cok seviyorum.bana verdiklerinizin parasal değeri rakamlarla belirlenemezbunu malesef sözcüklerlede anlatamam.verdiğiniz sevginin aynısını sizlere duyuyorum,yüzüme bakınca dilerim görürsünüz.
böyle arkadaşım sende sevildiğin için engellenmişsin.şanslısın sende ben gibi.sevgiyi aldığın için başarılı olamıyacağın sosyal ilişki yok ,yeterki sen istekli ol.sen bence utangaçsın.girişken bi yapın yok.belki fiziki görüntünü beğenmiyo olabilirsin.belki iyi bi gözlemcisin de farkında değilsin.sosyal ilişkilerde karşındakinin kişilik özelliklerini gözleyip ,kişiliğne yakınsa arkadaş olabiliyosundur.
ne olursa olsun seni sevmekten başka suçu olmayan anne baban da arama olumsuzlukları.unutma ki birdaha seni annen kadar seven kadın,baban kadar çok seven erkek olmıycak.
sosysl yaşamdaki her birey unutma senin gibi bi insan ne eksiği ne fazlası var.at üzerinden çekingenliğini.o ne der,onlar ne düşünür diye düşünme insan gibi davranırken
mutlu olmanı dilerim arkadaşım.

öncelikle azel arkadaşım sana bu konuda yazdıklarıma cevap verdiğin için teşekkürlerimi sunuyorum gerçekten olaya olumlu yönünden bakmışın benim olayıma olayı kendi üzerinden kendi yaşantından yola çıkarak birazda yorum yapmışsın burda sende belirtmişsin ben de  küçükken anne babam bazı olaylardan beni soyutlardı bana engel ler koyardı demişin ama benim okuduğum kadarıyla senin ve benim ailem arasında belli bi fark var senin ailende yani anne ve baban senin hakkında söledikleri her şey sana pozitif olarak yansımış yani geçmişe baktığında ii ki öle yapmışlar ii ki çoçuğum şunu yapma bu sana uygun deil deyişleri ilerde sana artı olarak yansımış aslında ben yorum da kendimi tam olarak senin gibi ifade edemediğimi düşünüyorum burda her anne ve baba çoçuğunun ii liğini ister benimde öle tabi bi yerde bilinçsizlikten bahsetmişin bilinçli aile bilinçsiz aile muhabbeti diyelim burda senin ailenin benim aileme oranla bazı konularda daha bilinçli olduğunu düşünüyorum sadece yazdıklarından yola çıkarak tabi sen kendinde demişsin ben hata yaptığımda cezasını karşı taraf başkaları yani annen ve baban çektiği durumlardan söz etmişsin evet bende hata yaptığım zamanlar elbet oldu elbet yaptığım hataları annem  yada babamın çektiği durumlar oldu ama benim yakındığım durum genelinde anne yada babamın ve yahut başka birisinin yaptığı hatalardan dolayı benim niye ceza çekmem burdada sen hata yaparken anane yada baban bu hatanın cezasını çekerken ii de onlar hata yaptığında sen niye böle itirazda bulunuyosun diye bilirsin ama işte biz bazı hataları yaparken çoçuktuk bu mazeret sayılmasın gerçek bizim yaptığımız hataların cezaları onlarda onların bize karşı yaptığı hataların cezalarıda bizde karşılıklı olabilir ama onların yapmış olduğu hatalar sonucu çoçukların yani bizim olumsuz etkilenmemiz çok daha fazla sen şuan ailem bana bi şeyler kattı diye bilirsin ama işte biz onu diyemiyoruz burda nankörlükte yapmak istemiyorum aslında kendimi onların yerinede koyuyorum ben onların yerinde olsaydım diye düşündüğüm oluyo olmuyo deil ama onlar niye acaba kendilerini benim yerime yada benim durumumda olan çoçukların aileleri kendilerini çoçuklarının yerine koymuyo bizde üniversite sınavına girdik bizde bişeyler başardık az yada çok ama niye başardığımız şeylerin değerli olduğu hissettirilmiyo niye yaptığımız şeyler çok basitmiş gibi geliyo niye bazı uğraşlar verirken hayaller kurarken yanımızda birilerini bize destek olacak birilerini göremiyoruz
niye biz üniversite sınavına hazırlanırken sen bişey yapamassın deniliyo bu nasıl oluyo niye kendi çoçuklarının yarını düşünmüyo bi aile kardeşim ben aslında burda ifade edemiyorum demek istediklerimi yorumlar yapılır ama bu yorumları yaparken aynı durumda olmak yaşamak lazım o zaman daha sağlıklı yorumlar gelebilir benim demek istediğim sıkıldım ailem tarafından bi sürü boş insan tarafından kıyaslanmaktan o boş insanların benden değerli olduklarını duymaktan sıkıldım onlar ii onlar şöle ama aslında hiçde öle deil ben çoçuğumu asla bi başka sıyla kıyaslamam asla diğer çoçukları kendi çoçuğumdan üstün görmem çoçuğum hata yapsada arkasında durcam hata yapmak insana özgü bişey herkes hata yapar ama bunları abartmamak gerek .... neyse kesiyim ben burda gene ben asıl demek istediklerimi söliyemedim ama yarım kalsın yada sen bana  ulaşabilirmisin sana zahmet azel  kardeşim  msn adres : kral-oran-13@hotmail.om

bunu ayrı yazıyım dedim azel bi yerde yorumunda yazmışın:ailem beni çok seviyor o sevgiyi ruhuma akıtmışlar o sevgiyi hissetmişiz biz 20 yaşına kadar hissedemedik pek, bundan sora   hissetmenin bi anlamı var mı ?

arkadaşım seni anlıyOrum.kırılmışsın bişeylere.şu olabilir .ailen seni çok özel görüp çok şeyleri başarıcana inanmşlardır.gücünü aşan perfrmans beklemiş olabilirler okul hayatınla ilgili.çocukken yaptıkları haylazlığı sen yapma istemişlerdir.şunu bil istersen ailenle konuş aynı şeyi söylerler.aileler çocuklarının en lerde olmasını ister.çocuğu fazla beklentileriyle korkuttuklarını farketmezler.birde aileler başarıya doymaz.kapasitem bu sözüne inanmaz.nedeni kötü niyet değil.bir başka çocuk en iyiyi başarmışsa benim çocuğum niye başarmasın der.başkalarını örnek gösterirken seni daha yetersiz gördüklerini mi sanıyosun.tavırları ya seni kamçılamak yada çok üzüntülerinin dışa vurumudur,sahip olduğun güzelliklerini düşündüklerinde.senin hayatını güzelleştirecek oluşumların az olduğunu düşündüklerinden söz ediyorum.
sana bi sır veriim.ailenin üzüldüğü konulara üzüldüğün halde her halde bunu onlara itiraf edemiyosun.geç ailenin karşısına,ben daha gayretli olabilirdim ama yapmadım.bak arkadaşlarım daha iyi okullarda,ama ben başaramadım.işe yaramazın tekiyim de.bak nasıl senin üzüldüğünü görünce seni teselli etmeğe çalışıcaklar.ne kadar değerli olduğunla ilgili uzun konuşacaklar.sen üzüldüğünü belli etmiyosun kanımca AİLENE.ONLARDA BİRİLERİNİ ÖRNEK GÖSTERİP İSTESEYDİN BAŞARIRDIN MESAJINI VERİYOLAR SANA.MUTLU KAL.

HİÇBİR ANNE BABANIN İSTESELER DAHİ ÇOCUKLARINI SEVMEME GİBİ Bİ LÜKSÜ YOK ARKADAŞIM.ŞUNA EMİN OL ANNEN BABAN KADAR SENİ ÇÇÇÇÇÇOOOOOOOOOOOOOKKKKKKKKKKKK SEVENİ BULAMAZSIN.
emin ol sende enaz benim aldığım sevgi kadarını almışsındır.hastalandığın geceleri,üzgün anlarını hatırla.seni yanıtlarken duygulandım.şimdi onları öpücem.hadi sende öp aileni.

ok azel sağol tekrardan evet sen haklısın öncelikle onların beni her konuda yetersiz görmelerine herhalde ben sebep oldum diyelim ailemi onları her şeye rağmen seviyorum  onlara ben şu konularda eksiğim yetersizim demedim dememe gerek yok onlar zaten sölüyo ama olsun ne derseler desinler her şey bizim ii liğimiz için sonuçta sadece beni böle kabul etseler en azından biz bu çoçuğa bunları verdik bunları aldık diye sorunlar sadece bende aranmasa ,   bi kez daha hatayı kendimde arıcam artık en ii si senin gibi düşünmek onlar değerli onların yaptığı her şey bizim iyiliğimiz için ben artık  onlar  benim hakkımda   ne derlerse desinler bildikleri bişey var deyip yola devam etmeliyim onlara karşı böle düşünmek onlara haksızlık olur neyse azel  bi kez daha saol yazdıkların olumlu şeyler için bizde ufakta olsa olumlu şeyler bıraktı  anlaşılan kendime her sabah sen iyisin onların senin hakkında söledikleri olumsuz şeyler yararına  deyişlerim devam edecek yoksa başka türlü kendimi hayatta yetersiz  hissetcem

 :
) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :)
hayata daima gülümse.

deli olduğunu düşün .......ve ole davrannn..çok hoş olcak inannn

yahu bırakın allah aşkına.tek suçlu var o da aile.ailenizi iyiymiş gibi gösterip onların yaptıkları yanlış değildi demeyin.daha küçücük çocukken onu yapma bunu etme diyerekten zihnimize sınırlar konuldu.insan bilinçaltı küçük yaşlarda oluşur.ailelerimiz doğru olduğunu düşündükleri şeyleri yaptılar,ama bu onları suçsuz yapmaz,yapamaz.

gelin bir de bana sorun bu olayı öyle uzaktan bilmeden ailenin amacı iyiydi falan masal okumayın.siz bakkala gittiğinizde dergi alırken yüzünüz kızardı mı hiç?lanet olası hiç bir değeri olmayan bir dergiyi alırken bile yüzünüz kızardımı.okulda hiç arkadaşınızın olmadığını fark ettiğiniz an daha doğrusu bunun sebebinin siz olduğunuzu farkettiğiniz an nasıl hissettiniz.sorunun sizde olduğunu bildiğiniz halde ve bundan nefret ettiğiniz halde bunu engeleyememek nasıl bir duyguydu.bir ortamda daima bir kıyıda köşede durup diğerlerini izlemek ve aptalca herkesin ne yaptığını ne ettiğini ne düşündüğünü tahmin etmek nasıl bir duygudur.okulda biri sizin hakkınızı yediği halde ona birşey diyememek nasıl birşeydir...

gelin bu sorunları böyle acı acı yaşayın ondan sonra aileniz iyiliğini istiyordu diyin.böyle iyilik olmaz oolsun

bende bır donem bu kısılık bozukluguyla mucadele ettım ben ınsanın her sorununu mantıgıyla cozebılecegıne ınanıyorum
kalabalık ortamlarda konusamamak ,insanların gozlerıne bakamamak  kesınlıkle arkadasımızın dedıgı gıbı guven eksıklıgı kendını tanıyamamak
ben yaptıgımı soyleyeyım ınsanların gozlerının ıcıne baktım ve yuzum kızardıgı halde bır kac kelıme soyledım sonra kelımeler cumlelere donustu sımdı bakıyorumda ınsanlar soyledıklerıme deger verıyor bunu ben basardım sızde basarabılırsınız

Çekingen olmanın bir kişilk bozukluğu olduğunu bilmiyordum..Tanrım şimdi ben kişiliği bozuk bir insan mıyım?Kalabalıktan,tanımadığım insanların arasında bulunmaktan,insanların gözlerinin içine bakamamaktan nefret ediyorum..Bunu bir doktorada anlatmam çünkü bundan da nefret ediyorum..Neden anlatayım ki...Doktorun beni anlayacağını,onun da benden hasta olmadığını,ya da anlatacaklarımın aramızda kalacağını nereden bileyim..Nasıl güveneyimm...Anlatmam anlatamam...Bu yüzden hep böyle kalacağım...Beynimdeki tüm gürültüler ve tüm çekingenliğimle....Birgün beynimin çeperlerindeki yarasalarımı uçurabilirsem anlatacağım..Herşeyi bir bir anlatacağım...

kişilik bozukluğu derken utangaçlık bendede vardı ama şimdi öyle bir çocuğum varki,herşeyi araştırmak, zormak ,bilmek zorundayım.yani hayat inzana zamanla herşeyi öğretiyor.yapamam dediklerini yaptırtıyor.fikrime katılan varmı? :)

sana katılıyorum huzur  ;)

şüphesiz aynı sorun bende de var.çok uzun zamandır farkındayım.Çözmek için çalışıyorum, erkek arkadaşlarımla aramı iyi tutuyorum, kendimi geliştiriyorum, konuşuorum, eleştirince kasmıyorum, moralimi bozmuyorum, elimden gelini yapmaa çalışıyorum.ama konu kızlara gelince rezillik.nasıl anlatacağımı bilmiyorum nerden başlayacağımı... ama olmuyor hiçbir şekilde, pencereden kafamı sarkıtıyorum sanki onlarla konuşurken, kafam şişiyor kızarıyor, midem, beynim ...  kafamı çevirmemle bir ferahlama, rahatlama.. ohh diyorum, tabi kısa süre sonra başarısızlığın verdiği o üzündü, depresyon hali... bugüne kadar hiçbir kızla el ele yürümemek, bunu düşümem bile beni öldürüyor.. aklıma saçma sapan şeyler geliyor..blmiyorum sorun nerde..kestirip atıyorum...çözümsüzlük çözüm değil ama çözüm yok bulamıyorum...hep yeni bir ortama giricem ve daha farklı bir insan olucam dedim, girdim ama değşen birşey yok.
bir çok kişi aile kaynaklı yazmış.katılıyorum.aile kaynaklı.ama yapıcak birşey yok, geçmişi bir kenara koyup gelecekten konuşmak lazım, çözümü bulmak...

bütün postları ilgile okudum. benimde bu konuda yazıcak, paylaşıcak çok şeyim var, neredeyse bir hayat verdim bu hastalığa, bir gün paylaşırım umarım..

Tamamiyle haklısın Huzur çocuklar insana herşeyi öğretiyor. onları büyütürken bir bakıyorsun eski utangaçlığından eser kalmamış ne işler başarmışsın kendin bile şaşırıyorsun. Helede yaptıklarının doğru sonuçlar verdiğini gördükçe daha cesaretleniyor insan daha başarılı olmaya çalışıyorsun. başarılı olunca utangaçlıkta yok oluyor.

öncelikle merhaba
bende sizin siteye yeni üye oldum şuan kafam cok karışık aynı sorun bendede var cekingen kişilik bozuklugu bunu nasıl atlatırım bilmiyorum bir psikoloji terapide almadım ama böyle rahatsızlığım var ama tanıdıgım kişilr arasında degil tanımadığım cevrede cok zorlanıyorum şuanda yeni üniversiteye hazırlanıyorum cok gerginim
sizce ne yapabilirim

merhaba sevgili ayşe,aramız hoşgeldin..

sorunlarını detaylıca konuşup psikolojini biraz daha rahatlatabiliriz sanırım burada arkadaşlarmızla..sen elinden geldiğince bize yazmaya paylaşmaya çalış,bizler burada sana elimizden geldiğince yardımcı olmaya çalışacağızdır..Konuşmak bir çok açıdan senin için faydalı olacaktır diye düşünüyorum..

sevgilerimle..

sanırım sorunum bu olduğu için bende burdayım.
dışarı çıktığımda hiç rahat davranamıyorum.sanki herkes bana bakıyormuş gibi hissediyorum.mesela biri bana bakarken acaba neden bakıyor düşüncesi oluyor.

aslında en iyi çare müzik dinlemek...kesinlikle iyi geliyor.

arkadaşlar çekingen kişilik bozukluğu sorunu olanların neredeyse hepsi gitmiş ben mi yanılıyorum acaba? benim önerim adım adım gitmek, sorunları sıralamak. hatta liste çıkarmak. ve hedef hergün ya da her hafta bir sorunu ortadan kaldırmak için bir yöntem ve eylem belirleyip onu uygulamak.ne kaybedilebilir ki?
ben bir dönem, hayatımın en kötü dönemiydi, sokağa çıkmaya çıkmaya yürümeyi unuttuğuma inanır olmuştum. sonra kendi kendime bunu sokaktakiler bilmiyor ki dedim. size saçma gelebilir ama insan kendini olmadık engellerle sınırlayabiliyor.her gün bir hedef seçtim, örneğin pazartesi yürüyerek x noktasına kadar gidilecek ve hiç tanımadığım birine adres sorulacak. başlarda zor geliyor, ama zamanla başardıkça hele, üstesinden geliniyor. eğer yapamazsam kendimi cezalandırmadım, bir yerde okumuştum, kendi kendinizin annesi ya da babası olsaydınız ne yaparsanız onu yapın diye. ben de her seferinde kendime yapabilirsin, yapamazsan bir daha dene, yapacaksın dedim. inanın sonuç alınıyor.keşke elimden başka şey gelse de yardımcı olabilsem. diyeceğim son şey, korkmak kötü değil, yapamamak da, sadece çabalamaktan bıkmamak gerek.ne kaybedilir ki , en kötü ihtimalle sorun aynı kalır ama ya sorun biterse?değmez mi?

herkese selam

çekingen kişilik bozukluğu konusunu okuduktan sonra bende bu özelliklerin aynılarını yaşadığımı farkettim ama zaman zaman bu beni o kadar yıpratıyor ki :(
 kalabalık bir ortamdaysam ve kimseyi de tanımıyorsam resmen kapana kısılmış gibi hissediyorum kendimi hapsolmuş gibi hissediyorum herkesin gözlerinin benim üzerimde olduğunu hissediyorum bu çok yıpratıcı bir durum o yüzden yeni bir işe başlamak ve yeni arkadaşlar edinmek benim için çok zor olabiliyor  :( bu yorumları okuduktan sonra benim gibi bu özellkikleri taşıyan insanların olduğunu gördüm bende düşüncelerimi söliym dedim

kendinize ii bakın  ;)

Ya anlamadım ben şimdi çekingenlik rahatsızlıkmı ?

Her ortama girmek ve girilen ortamda illa bir düşünsel yada fiziksel eylemde bulunmakmı gerekiyor ? Normal insan bumu olmalı ?

Bu biraz tuhaf geldi bana kusura bakmayın ben rahatsızım hemde buradaki yazıya bakar isek çok rahatsızım.
Geçmiş olsun bana 

MrbLar...

okudugum kadari ile cikardigim orTak bi sonuc var...[/[/font]b]

Turk toplum yapisi...

Kulturumuzun cok guzel taraflari oldugu gibi beni cok uzen taraflarida var..

Ornegin:  Ayip , Yapma , etme ilerde bunlar kendini gosteriyor malesef ve kisi guvensiz  cekingen olarak yetisiyor...

Her Turk toplum icinde kendine bir sinir koyuyor( istedigini soyleyemiyor tavsiyede fikirde bulunamiyor VS VS... ) bilmekte fayda var FARKINDA olmak Herseyden once bu Sinir cizgisini kendimiz kendimize koyuyoruz..Bunun FARKINa varmali... zaten cozumde orada FARKINa vardigimizda bu eziyeti aslinda kendi kendimize yaptigimizi anliyoruz...

Toplumun Bize koydugu sinir yokmu?

-Elbette var... Bu siniri asmak kolay degil, ama imkanszda degil...

-ilk olarak cok elestiri ve dedikodu oluyor, kulturumuzde lanet ettigim konudur BOS LAF ve Dedikodu... Asli Bizansdan gecmedir.. ve tam bi hastaliktir malesef Turkiyede yasayanlarin buyuk bi yuzdesinin kapildigi hastalik...

is daha sonra Elestirenlerin hayranlik duymasina kadar uzaniyor..(hatta "belliydi bunda farkli biseyler vardi" sozunude sikca duyar oluyosunuz)


KISISEL:
Toplum olarak acizane dusundugumde bunun kalkinmaya bile %100 etkisi oldugunu fark ediyorum...

Ben doktor yada bu bolumde okuyan biri degilim... sadece bu sorunlari yasamis ve kendi cozumunu zamaninda aramis biriyim...

Bu tam bi hastalik degil bence, problemdir!...Ve problemi cozmek gerekir...
Icinde ki guce guven yolda birakmicak seni,

Problemi cozmenizde basarilar...

merhaba galiba bendede bu sorun var belirtiler okadar beni tanımlıyorki anlatamam ama bu benim yaşantımı çok etkiliyor günlerim çok yanlız geçiyor çekingenlik yüzünden olsa gerek karşımdakiyle konuşurken çok tereddütlü konuşuyorum acaba yanlış konuşursam ayıplanırmıyım diye acaba bu benim eğitimimle yada küçük bir ilçede yetişmemle alakalı olabilirmi diye düşünüyorum bu arada orta okul mezunuyum cevap verirseniz sevinirim kendimi çok kötü hissediyorum

aaaaaahhhh aaahh çekingen kişilik bozukluğu yaktın beni şu genç yaşımda

Çekingenlik fazla oldu mu;Durgun kişilik ortaya çıkar.
Hiç çekingen olmadımı insan;Yırtık bir kişilik çıkar ortaya.
Herşeyin ortası....Saygılar...

Merhabalar...

Öncelikle , bu yazıyı tesadüf eseri buldum. Stres ile ilgili araştırma yaparken, karşıma çekingenlik ile ilgili yazı geldi. İlgimi çekti ve okudum.

Öncelikle, bu durum bende de var. Ama adını "sosyofobi" olarak adlandırmıştım. Girdiğim ortamda sığınacağım bir kişi yoksa (anne, yakın arkadaş veya güvendiğim bir dost) kendimi kötü hissediyorum. Ortamdaki herkesin bana baktığı düşüncesi (bazen utangaçlık, bazen ukalalık yaratıyor bende) ya da hareketlerimin her saniye izlendiğini düşünmem, beni fazlasıyla geriyor. Keşke bununla kalsa, bir de vücudumda titremeler oluyor. Kafamı yana çevirirken sanki robotmuşum gibi ani hareketler ediyorum, elim ayağıma dolaşıyor. Çay içerken sanki içişim izleniyormuş gibi hissediyorum ve ellerim titriyor.

Sizce, bu hastalık belli bir aşamadan sonra fiziksel bir boyuta mı bürünüyor? Bunu çok merak ediyorum. Bundan bir süre önce bu hastalığım daha ileri derecedeydi, sonra bunu arkadaşlarımla paylaştım. Kendimi dünyanın en salak insanı olarak gördüğümü falan söyleyince, beni övdüler ve kendime güvenmem gerektiğini söylediklerinde, bu durum işime yaramıştı. Hastalığım geçti sanıyordum ama yeni girdiğim bir ortamda yaşadıklarım, bu olayın tekrarlamasına sebep oldu. Hakkımda yapılan her olumsuz olay, beni büyük üzüntüye sevkediyordu. İnsanların benim hakkımdaki düşüncelerine çok çok önem veriyorum. Ama tam tersi, kimsenin fikrini kafama takmak istemiyorum.

Ayrıca fiziksel görüntümü de kafama taktığım için, insanların da gözüne batacağını sanıyorum. Çoğu kişi beni beğenir , yakışıklı bulur vs. Ama yine de bu hastalık yüzünden kendime hasret kaldım. Eski fotoğraflarıma falan bakıyorum da, kendimi çok özlemişim. Kendi resimlerimi eleştirmeden, hiçbir yargıya varmadan izlemeyi o kadar özlemişim ki...

Çok kötü bir hastalık arkadaşlar. Yalnız kaldığınızda geçiyor. Ama dışarı çıktığınız anda yakanıza yapışıyor. Hayatınızı mahvediyor.

Şu anda bu hastalığım çok üst seviyede değil. Özgüvenim tam yerinde olmasa da tamamen sıfırlanmış da değil. Bazı konularda kendime fazlasıyla güveniyorum. E onlar da olmasa ben ümitsiz vaka olurdum sanırım...

Böyle bir başlık açtığınız ve bu sıkıntıları yaşayan insanları görmemi sağladığınız ve bu sıkıntıları yaşayan tek insan olmadığımı gösterdiğiniz için size o kadar çok teşekkür ediyorum ki , umarım hayatınız istediğiniz gibi gider...

Teşekkürler...

onun çaresi basit insanalrla iç içe yaşamak birşeyleri paylaşmak herşeyi cözuyor sadece bunu duşun sorun kalmazzz

arkadaşlar merhabalar.sonunda aradığım sorunun cevaplarını bu sitede buldum.ben de kendimi bildim bileli çekingen bir kişiyim.1 tane çok samimi arkadaşım var onunla da her zaman görüşemiyorum.anlayacağınız yalnız bir insanım ve bu yalnızlığa bu kişiliğimin neden olduğunu çok iyi biliyorum.yeni insanlar tanımak,güven duymak bana o kadar zor geliyor ki anlatamam.kendimi hemen açamıyorum.bunu herkesin anlamasını istemediğim için de mesafeli ve ukala olmaya çalışarak kendimi gizliyorum.halbuki bilseler içimde ne fırtınalar kopuyor.eşim benim tam tersim,hayat dolu,sayamadığım kadar çok arkadaşı olan,herkesin çok sevdiği bir insan.onun kendine olan bu güvenini gördükçe daha beter sinir oluyorum.beni de bazen arkadaşlarıyla dışarıya çıkarmak,gece eğlenmeye götürmek istiyor,ama benim bunları yapmak hiç içimden gelmiyor.geçenlerde onunla sosyal ortamlara katılmadığım için bana çok ağır laflar etti.sen git huzurevine yerleş,orada herşey planlı programlı tam sana göre dedi.bu da benim sonumu getiren cümle oldu.aslında haklı çünkü sorunumun ne olduğunun farkında değil.ve ben bunu ona bile söyleyemiyorum ki eşimle 6 senelik flörtten sonra 2 senedir evliyiz.bunu ona niye söyleyemiyorum çünkü utanıyorum,çünkü onun gözünde küçük düşmekten korkuyorum,karizmayı bozmak istemiyorum esprili bi şekilde söylemem gerekirse.gerçi o da biliyor az çok benim çekingen bir insan olduğumu ama tam olarak neler yaşadığımın farkında değil.bir de konuşma bozukluğu başladı bende,aklımdan geçen şeyleri kelimelere dökemiyorum,başı sonu belli olmayan cümleler çıkıyor ağzımdan.saçmalayıp duruyorum.doktora gidecek maddi durumum yok maalesef ama bu konuya artık bir çözüm bulmak istiyorum.ben de bunun temellerinin ailede başladığı inancındayım.annem sürekli baskın bir kişilik olarak çıktı karşımıza,o ne derse o oldu hep,hala da ben aslan burcuyum,lider özelliklerim var gibisinden konuşur durur.evin hakimi babam gibi görünse de annemdir aslında.küçükken misafirliğe gittiğimizde evsahibi kadın bize çay verdiği zaman annem öyle ters bakışlar atardı ki almazdım çayı,içmezdim ve yıllar geçtikten sonra bile hep bi duraksadım çay ikram edilirken,alsam mı acaba dedim.neyse onu atlattım allahtam ama dediğim gibi belki bu benim karakteristik özelliğimdi üstüne bir de baskın anne modeli eklenince bu hale geldim.küçükken aman ne uslu bu kız kuzu gibi maşallah diye diye büyüyüp koyun oldum ve sürünün bir parçası haline geldim.ilerde çocuğum olduğunda özgüveninin sağlam olması için elimden ne gelirse yapacağım.anlayışlı ve sözlerine değer veren bir annesi olacak kesinlikle.biraz uzun oldu farkındayım,aslında bunlar kafamdan geçenlerin yarısının yarısı bile değil ama şimdilik bu kadar,zamanı geldikçe herşeyi anlatmak istiyorum,kendinize iyi bakın.

birebir ilişkilerde çok rahatım ama iş brden çok insanla yanyana gelmekse iş değişiyor. pek kimseyle konuşmuyorum yani konuşamıyorum. bunu atlatmaya çalışıyorum ama olmuyor.    

herkese merhabalar... aslında ben geçirdiğim bir travma sonrasında 3 sene psikolojik destek aldım,  3sene antidepresan kullandım. ama o zamanlar sadece depresif hasta olduğum nedeniyleydi. 3 sene sonra baya geliştim üni.de okuyordum evden çıkmıştım kendi kendime yetmesini öğreniyordum aslında ilaçlardanmıdır nedir kaçıyordum yüzleşemediklerimden yinede...
müthiş bir mutlulukla ilaçlarımı bıraktım, sevgilimin desteğiyle, bir ağız dolusu kahkayla. fakat sorunlar 1-2 ay sonra başladı. artık ne onunla ne kimseyle konuşamamaya başlamıştım. o derin ilişki karşılıklı birbirini kullanma üzerine gelişmeye başladı. o aynı üni.mezunu üstelik hayatta kendisini kanıtlamış, gerçekleştirmiş bir insan. bense onun arkasaş çevresinde ufacık arkadaş çevremide gün geçtikçe yok ettim. etrafımda kimse kalmadı, tek kişi yaşıyorum. hayat şartları dolasıyla onunla haftanın sadece 1 günü görüşebiliyoruz, ki ben kendimi hiç ifade edememeye başladım ona. üstümde ciddi bi kaygı oluşturmaya başladı, kontrolüm iyice gitti. okuldada yalnızım evdede yalnızım, eskiden yalnızlığımı daha çok severdim. kaygı yaratıyor, özellikle o ve kendini gerçekliştirmiş arkadaş çevresi, beni kendisine yakıştırmadığını düşünüyorum, sadece yardımcı olmak için yanımda mı sorularını soruyorum, kaçamıyorumda, kim olursa olsun kişiliğim hakkında küçük ip ucu vermekten ödüm kopuyor. oda beni tanmııyor, sadece kullanıyor bu aptal kızı diyorum kendi kendime, ben kendimi tanımıyorum artık... sanki bi kişiliğim yok gibi onaylandıkça güçleniyorum ama güçlenen sadece egom oluyor, elim kolum bağlanmış topluma çıktığım anda sesim içime kaçıyor ve titreyip duruyorum... kaçma diyorum korkularınla yüzleş ama tanımlayamayorum kendi kendime onlarıda, kendim yok ki öylece bakıyorum hayata bekliyorum neyi beklediğimi bilmeden...

ve şimdi yoga meditasyon vb.gibi şeylere başlıyacağım. bilgisi olan varsa ÇEKİNGEN KİŞİLİK BOZUKLUĞU nda çakraları açmanın nasıl bir fayda sağlayacağına daha önce denemiş olan vs. birde tiyatro kursuna başlamayı düşünüyorum aslında yıllardır içimde olan bişey zaten oynamak, rol yapmak nedir sizler anlarsınız iyi yaptıklarımızdır, ama yinede başarısız olusam yapamazsam yeteneğim yoksa korkusu geri adım attırıyor, bu konudada deneyim ve gözlemlerinize ihtiyacım var...

ya gün geçtikçe daha da battığımı hissediorum artık kendimden baska kimsem yokmus gibi geliyo.İçimdeki ezilmiş duygular beni daha da batırmaya,hayattan soğutmaya baslıyo.Yalnızlığı adım adım ruhumda hissediorum.Bu sey öle tuhaf bişey ki sizi baskalarıyla iletişim kurmaktan alıkoyuyo ve sessiz sakin drgun bi kişilik kılıfı içine sokuyo.Ne yapsam kendimi doğru dürüst ifade etmekte zorlanıyorum.Yüzüm gülmeyi unutmus ve herkes beni kendine soğuk görüyo bu yüzden ama kimseye derdimi anlatamıorum.Bi kendime bakıorum bi de baska insanlara,herkes ne güsel şen sakrak onların içine kendimi attığımda boğulmus gibi oluorum ve yeter artık daha fasla yazamıcamm cünkü yazdıkca dertler daha da gün yüzüne cıkıo...aynı dertten olan arkadaslarla konusmak isterim (always_sadness@hotmail.com)

merhaba benimki gerçekten çekingen kişilik bozukluğu mu bilemiyorum ancak belirli aralıklarla bunalıma giriyorum benim hiç arkadaşım yok arkadaşım dediklerim de aslında beni sevmiyor umursamıyorlar gibi geliyor. üniversite öğrencisiyim geçen sene ilk senemdi. ve 1 tane çok samimi kız arkadaşım oldu. kardeş gibiydik ama şimdi onunla kopma aşamasındayız. birkaç kişi daha var samimi olduğum ama asla çok yakın hissetmiyorum kendimi, konuşurken çekiniyorum yanlış bir şey söyler de yargılanırsam diye.. halbuki diğer öğrencilere bakıyorum herkesin kalabalık arkadaş grupları var eğleniyorlar beraber bir şeyler yapıyorlar.. ben de böyle olmak istiyorum.. o kadar mutsuzum ki.. aslında çok güleryüzlü iyimser bi insanım.. kimseden de kaçmıyorum.. mesela geçen gün okuldan bir arkadaşım başka arkadaşlarıyla plan yaptığında belki samimiyet kurmak açısından iyi olur düşüncesiyle yanlarına gittim fakat en fazla 15 dk durabildim.. çünkü kendimi onlara yabancı hissettim onlar uzun süredir beraberlerdi ve sanki "bu kız da nerden çıktı" diyorlarmış gibi düşündüm. ortamda bulunan tanıdığım ama fazla samimi olmadığım fazlasıyla popüler bir erkek arkadaş "aa sen nerden çıktın" deyip imalı bir hareket yapınca huzursuzluğum başladı.. ben üniversite öğrencisiyim ve bu yılları dolu dolu yaşamak istiyorum. birçok insan tanımak istiyorum ama sanki eziğin tekiyim ve kimse beni umursamıyor.. lisedeyken erkek arkadaşım ve çok sevdiğim kız arkadaşım vardı onlar bana yetiyordu o yüzden kendimi diğer insanlardan soyutladım başkalarının yanında rahat edememeye başladım.. ama artık dışarıya kapalı bi insan olmamama rağmen yalnızlık, diğerlerinden farklıymış ve garipmiş hisleri yakamdan düşmüyor..

lütfen yardım edin napcam bennn =((((

slm ayni sorun bendede var acaba bundan nasıl kurtulabiliriz :'(

merhaba çok acılar çektim hepsiyle savaşmak zor olsada sonunda başardım şimdide kalabalık ortamlara giremiyorum insanlardan kaçıyorum sizin anlicanız markete bile giremiyorum insan ortamına girmeye girmeye sokakta bile dolaşamıyorum bana karışan biri olursa çıldırıyorum evden uzaklaşıyorum çok çaresizim yardım edin

[/img][/img]

maalesef aynı sorun bendede var tanımadığım insanların bulunduğu bir ortama girince kendimi aşırı derecede rahatsız hissediyorum sanki ordaki herkes bana bakıyormuş gibi geliyor bir ortama girdiğimde herkesle rahatça konuşmak istiyorum ama sanki önümde bir engel var gibi geliyor.bütün bunlarda kendimi değersiz hisstememe kimsenin beni sevmediğini düşünmeme neden oluyor.kimseyi tam kendime yakın hissedemiyorum ama çok istiyorum herkesle iletişim kurmak ve şunuda farkettim eskiden bende insanlardan gözlerini kaçırma gibi bir alışkanlığım yoktu fakat şu anda bakamıyorum bile sanırım daha da ilerledi yardım edin

bende böyleyim.kimseyle konuşamıyorum,sanki herkes beni küçümsüyomuş gibi geliyo,bi hata yapmaktan korkuyorum ve bu yüzden hiç aktif değilim.konuşma bozukluğuda başladı''pxiana'' da sanırım aynı şeyden şikayetçi..aklımdan geçenleri söylemiyorum,tutukluk oluyo saçmalıyorum yani...ve ben daha 17 yaşındayım hayatımı diğer arkadaşlarım gibi dolu dolu yaşamıyorum.çevremde hayat dolu insanları görünce çok imreniyorum onlara.bu sorunumu kimse bilmiyo ve bu yüzden annemle sık sık tartışıyoruz..kendimi çok çaresiz hissediyorum.herşey gözümde çok büyüyo,kendime güvenim hiç yok..keşke böyle bi sorunum olmasaydı ve keşke bende sosyal bir insan olsaydım.... :'(

BİRAZ ACI BİRAZ MUTSUZLUK.BELKİDE UMUTSUZLUK BİZİ BU HALE GETİREN.AĞIRMIŞ GİBİ GÖRÜNEN BASİT YARALARDAN AKAN KANIN ACISI.UMUTSUZLUĞA SIĞINMAK SEBEPSİZ YERE.BİR ÇIĞLIK ATSAM BELKİ HERKES DUYAR AMA YA ÇIĞLIĞIMIN YANKISI OLUMSUZ Bİ ŞEKİLDE GERİ DÖNERSE KORKUSU.AMA Bİ UMUT VAR İÇİMDE BİLİYORUM.KAYGISIZCA KORKUSUZCA KONUS NOLCAK SANKİ. İÇİNDE KALMASIN GÜLL HAYATA.AKTİFLEŞ! KİMSE BU NİYE BİRDEN BİRE BÖYLE OLDU DER DÜŞÜNCESİNDEN KOP GİTSİN.YİCEKLERMİ SENİ SANKİ.BİRDENBİRE ATLA HAYATA ALDIRMA KİMSEYE BOŞVER.BEN ÖYLE YAPMAYA KARAR VERDİM ÇÜNKÜ İSTEYİNCE İNSANIN ELİNDEN NE KURTULUR BEE.İÇİNDEN GELMESEDE BİŞİLER KONUSCAK COK SEY VAR.HADİ DURMA YAA MUTLAN UMUTLAN GÜLL BİRAZ

aynen bnde 17 yaşındayım ve böyle arkadaş canlısı insanlara çok imreniorum bir hareket yaparsam acaba bana salağa bak napıo gözüyle bakıyorlar gibi gelio ve konuşma bozuklupu başladı ve düşündüklerimi düzgünce iafde edemioruma ve kendime güvnmde hiç yok ama bundan sonra herşeye katılmaya insanlarla konuşmaya çalışıcm biraz zor oluck konuşack bişi bulamıcm belkide ama denicm

Ya sadece nerde ne yapacağını iyi bilmek ve ses tonunuda ortama adapte ederek ayarlamak ve hareketlerine ona göre yön Vermek ve gerisi de sen istemesende geliyo merak etme kendinede güven.Herkes güveniyoda senmi güvenmicen yani.Nolursa olsun yaa korkmucaksın güvenin hep üst seviyede olcak konuscaklarını düşünerek yvas yavas secip konusacaksın ve o zaman akıcılık kendiliğinden gelicektir merak etme

kimseyle konuşamıorum ki..çünkü tutukluk oluo yapamıorum,konuşmadan soğudum..konuştuklarımı irdelemekten sıkıldım.acaba yanlış mı söyledim,biraz ciddi mi olsaydım,yanlış anlamış olabilir mi vs. vs.. her konuşmamım ardında bunları yaşıyorum..eğer düzgünce konuşamıyorsam ''aman, neyse öyle işte ''deyip kestirip atıyorum.zaten kimsede beni dinlemiyo...sizlerle bunu paylaşmak çok güzel çünkü hepimiz birbirimizi anlıyoruz..bundan dolayı bu siteye teşekkürlerimi sunuyorum..

merhaba bu siteyi yeni farkettim ve yeni üye oldum üzerinde durduğunuz konu çok güzel.ben size kendimden örnek vermek istiyorum çekingenlik kopnusuna bende de olduğunu düşünüyorum mesela;bütün insanlar benden üstün,onlar başarılı,mükemmeler diye düşünüyorum bende bu dünyayı bi odaya benzetiyorum kapıda duranlar da var kapının ucundan o insanlara imrenerek bakıyorum.aslında böyle düşünmemi gerektiricek nedenler var elbette çocukluğum en büyük sebeptir.hep kendimden farklı insanlarla farklı ortamlarda farklı ülkede yaşadım zaman zaman.ama bunu aşmakta benim elimde farkındayım o yüzden bu durumda olan arkadaşlar psikoloktan ziyade en başta karar versinler bu dumu aşmak için sonra yardıım alsınlar gayet tabi ama kendileri çözüm yolları arasalar çok daha iyi olur...kendimizi çok güzel yerlerde görebiliriz....

merhaba bu siteye yeni uye oldum. bnde de cekingen kisilik bozuklugu oldugunu dusunuyorum. aslinda disaridan bakilinca cok sosyal herkesle hemen arkadas olabilen biri gibi gozukmeme ragmen cok az kisinin yaninda kendimi rahat hissedebiliyorum. kalabalik ortamlarda ne konusucagimi nasil sohbet acicagimi bilemiyorum. ve toplum ici konusmalarda ve yeni basladigim herhangi bir aktivitede cok geriliyorum. her an basarisiz olucakmisim gibi geliyor. asiri heyecanli bir kisiligim var, herhangi bir tartisma veya dustugum kotu durumda heyecanlaniyor ve ne yapicagimi bilemiyorum. ellerim buz kesiyor. niye boyle oluyor ben de bilmiyorum! halbuki normalde kendime guvenim tam olmasina ragmen bu tur durumlar surekli beni rahatsiz ediyor :-[ bu cekingen kisilige mi giriyor bilginiz var mi?

bilmiorum girio mu girmiyor mu çünkü benim de pek bilgim yok ancak benim bu insanlara karşı çekingenliğim kendime olan güvenimin yok olmasına neden oluyor.bir ortama girdiğimde yeni birisiyle tanıştığımda konuşacak bişi bulamıyorum sonra onlarda bana sen içine kapanıksın diyorlar çözümü olan varsa bizlerle paylaşsın

ben gevezenin tekiyim ,öyle rahatım ki bende bu huyumu sevmiyorum sanki karşımdakiler kırk yıllık ahbap buda kötü iki tane uç nokta.bence ortama hemen dalmamak en iyisi ;)

marhabalar

yazdıklarınızın çoğunu okudum arkadaşlar...bazen tebessümle bazen de evet işte tam beni anlatıyor düşünceleriyle...

sanırım 2 sene önce tanıdım rahatsızlığımı:sosyalfobi...topluluk içersinde rahat hareket edemiyorum üstelik rahat davranmadığım için de aptalca durumlara düşüp sonra kendimi içten içe kendimi yiyip bitiriyorum.beni en çok zorlayan şeylerden biri de sokakta yürümek...inanır mısınız rahatça elini kolunu sallayarak yürüyen insanlara öyle çok özeniyorum ki...

ne yazık ki yaşantım itibariyle sürekli sosyal ortamlarda bulunmam gerekiyor.ve ben hep aynı şeyleri yaşıyorum.

bugün bu konuyu araştırmama sebep küçük bir kızın bana beraber bşeyler yerken "neden bu şekilde oturuyorsun? böyle sıkıyosun kendini" demesi oldu.evet aynen bir robot gibi elimi kaldırırken lokmayı ağzıma götürürken bile zorlanıyorum.ve bugün bu benim için bardağı taşıran son damla oldu.

bu arada çekingenliği yenmek için denemediğim yol kalmadı diyebilirim.yüzüm kızarmasına ve sesimin titremesine rağmen toplum içinde konuşmak,sunum yapmak,daha rahat konuşabilmek için diksiyon kursuna gitmek,yolda ne olursa olsun rahat yürümeye çalışıcam diye çantasız yola çıkmak...aklınıza ne gelirse...ama sadece çekingen bi insan görüntüsü vermekten başka bişeye yaramadı bunlar.

kendim için en son çare:yakın zamanda bir psikoloğa başvurmak olacak.size de vakit kaybetmeden,kendinizi "nasılsa tek başıma yenerim" deyip oyalamadan psikoloğa gitmenizi öneririm.

selam ve muhabbetle...

merhaba ben kerem 17 yaşındayım . bir kursa gıdıyorum ve yan sınıfta bir kız var onu cok begenıyorum bır kac kere karsılastık hatta.mola ve cıkıs saatlerı farklı sadece kurs baslamadan once konusabılırm.ama cesaret edemıyorum korkuyorum bir yandan git iişin ucunda ölüm yokya diyor bir yanım işe dünyada son yapacağım şeymiş gibi bakıyor . şimdiye kadar da hiç sevgilim olamadı bu cekingenliğim yüzünden ne yapmam gerek nasıl gidip tanışabilirim... Üzgün

nie çekiniyorsun ki oda sana bakıyorsa göz göze geliyorsanız git konuş bence hatta güzel bir sürpriz bile yapabilirsin kursta sırasına bir not bir çiçek bile bırakabilirsin

kerem seni anlıyorum.Gidip kıza ondan hoslandığını söyleyememenin tek sebebi çekinip onunla bi sohbete muhabbete girememe ne yapacağını bilememe korkusu çünkü daha ilk tecrüben olucak.Ama ben derimki fırsatını bulduğun an git konus açıll korkma nolursa olsun yaa

slm  bir ay önce çalışmaya başladım ve inanın çalışmamda bu sitenin faydası var çünkü artık kendimi aştım sitenin faydası oldu saol hatunca ve yardım eden arkadaşlar size minnettarım