Hatunca.NET Forum

http://www.hatunca.net/content/view/486/109/ (http://www.hatunca.net/content/view/486/109/)

herkeze iyi akşamlar. sitenizin adını az evvel. daha öncede yazıştığım creadan aldım. kendisi hepimizin gururu ve inancı. gelelim bana . ben 32 yaşında evli üniversite mezunu bir bayanım. 16 yıldır anoreksiim. yaklaşık 4 aydır terapi görüyorumve ilaç desteği alıyorum. buraya yazmak istememin sebebi hala umudu ve inancı olanlarla tanışmak ve destekleşmek. çünkü bu tür hastalıklarda kendine acımanın en büyük kaçış olduunu örendim. tedavi olmaya başladığımdan beri oldukça iyi gelişmeler kaydettim. hala az yiyiyorum. ama başaracağıma inanıyorum. yazışmak isteyenlerle memnunuyetle yaşadıklarımı paylaşırım. umuyorum yanlış yere yazmamışımdır. ayrıca bu forumu açan dr arkadaşlarada saygılar ve teşekkürler. ilk defa belkide sınırlı da olsa artık yalnız olmadığımızı anladık. ve saklanmak yerine deşifre olmayı yüzleşmeyi. benden şimdilik bu kadar. ;)umarım burada yararlı ve güzel dostluklar geliştirirz. dostça kalın sevgilerle

Canım benim hoşgeldin, burada da çok zorluklar çeken ama hepsinin iyi olacağını bildiğim bir sürü insan var paylaşabileceğin. Gücüne güç katacağını biliyorum, o zaman zaman dalgalanan inancının artacağını da, keçi inadından vazgeçeceğini de:)Bu sırada da samimiyetinle birçok insana yardım edebileceğini de..iyi ki geldin..

merhaba ve ho_buldum. crea çok saol. ne diyeyim tuttuun alt1n olsun :Ddün buraya yazd11mda cevap alaca1m1 ama 5 dakika sonra alaca1m1 hiç dü_ünmemei_tim. çok mutlu oldum. biliyorumki pa_la_mak insan1 pozitifle_tiriyor. bugün drumla randevum vard1. konu_tukça konu_tum. asl1nda hep benzer _eyler. buradaki arkada_lar için bir_eyler söylemek istiyorum. birçoumuzun dr korkusunun alt1nda kilo almak olduunu biliyorum. ya dr bana kilo ald1r1rsa. hay1r. kimse size kilo ald1rm1yorb bu psikolojik rahats1zl11n ard1ndaki sebepleri görmenizi sal1yorr. böylece kendi öfkeniz alg1 yanl1_l11n1z ve y1k1m1n1zla yüzle_iyorsunuz. kilonun i_in sadece yüzeyde görünen ufak bir eisberg olduunu anl1yorsunuz.bugun ilginç bir_ey daha örendim. dr bana beynin bölümlerini gösterdi. en alttaki bölümün dou_tan varolan ilkel güdülerle ilgili olduunu söyledi. bir üsttekinin ise ki_i büyüdükçe geli_tiini ve karar veren as1l bölüm olduunu söyledi. örnek hani _u yeme ataklar1 onlar bizim çocuk ve ilkel güdülerimizi çal1_t1rd11m1zda ba_1m1za geliyor. yani t1pk1 bir bebek gibi doyma güdüsünü anlamland1rmakta güçlük çekiyoruz. dikkat yapam1yor deiliz. yapm1yoruz. yani beynimizin geli_kin eri_kin taraf1n1 kullanm1yoruz. ben ataklara inanm1yorum. bende ya_ad1m. ama inanc1m1 yitirdim. çünükü onlar1n duddurulamaz olduunu sanmak .kendini aldatmak. nedenmi . ben anlad1mki ben istediim için yiyiyorum yada yemiyorum. bu dudruramayaca1m bi_i deil. yeme ata1n1 durduramamak öfkeyi durduramamak gibi. yani .durdurmamamk. durmay1 istememek.istersem _uanda bir yeme ata1 ya_ar1m. tabi istersem ama istem1yorum. benim kontolümde olan bi_i beni nas1l yönetebilirki. evet _imdilik bukadar. payla_1mlar1n1z1 bekliyorum. ve dikkatimi çeken anoreksiya ba_l11n1n alt1n1n bombo_ olu_uydu. acaba neden. sevgilerimle

bende anoreksiya hastasıyım benim gibi hastalara ulaşmak istiyorum hislerını nedenlerini ögrenmek istiyorum bizim bilmedigimiz bir çok anoreksiya çeşitleri var birincisi bulimiyayla anoreksiyayı karıştırıyorlar anoreksiyaların cogu kusmaz bulımıyanın ılerı derecesı anoreksıyaya sonradan donusur ben dırek yemegı redetim ve hıc kusmadım yanı bulımık seyrım olmadı inanın bır cok farklı sosyal kulturel cınsel tacız vs gıbılerde daha sık goruluyor manken hastalıgı dıyıp önu tıkanıyor gercek problemler gorulmuyor hasta evet ben kılo vermek ıcın yaptım der ama kokenınde pısıkolojık farklı bır faktor vardır bana mesaj atın lutfen ben 15 yıldır bu hastalıkla yasıyordum su an kılom 45 160 boyum var onceden 33 kıloyudum sızlerı benım gıbılerıye konusmak ıstıyorum bızden sonrakı gencler boyle bır hastalıga maruz kalmasın sonucu bız cıkara bılırız

selam vilan,

ben de yaklaşık 4-5 senedir anoreksiya nervosa hastaliğiyla boğuşuyorum.
son zamanlarda iyileşme yolunda bayağı çaba sarfediyorum.
nedenleri konusunda çok düşündüm hastalığımın. bana kalırsa, benimki taa çocukluğumdan bu yana gelen şeylerin birikimi.
güzellik takıntılı, güzelliğiyle dışarıda birçok şeyi elde etmiş bir abla ve kendini alırı beğenen bir anneyle büyüdüm ben. şişman bir kızdım ergenlik döneminin ilk yıllarında. sonra rejimle (şimdi anlıyorum ne kadr yanlış bir şey olduğunu o yaşlarda rejim yapmanın) kilo verdim. balık etli bir kıvamdaydım. annem benim çirkin olduğumu söylerdi. ablamsa bacaklarımı, burnumu, kafamın şeklini vs.. eleştirir, "ne kadar kalın bacakların var hayatın boyunca mini etek" giyemezsin sen falan derdi bana. ben ailenin akıllı ve derslerinde başarılı olan çirkin kızıydım, o da güzel, bakımlı olan ve bir sürü erkek arkadaşı olan kızı. belki bundan güç alırdı ablam ve o yüzden benim bu konuda iyi olmamam ona içten içe zevk verirdi. bilmiyorum tam olarak.
20 yaşımda iilk ciddi ve uzun ilşkimi yaşadım. tam üç sene sürdü. ilişki boyunca, erkek arkadaşım beni hep tip olarak beğenmediğini vurgulardı. şişman olduğumu söylerdi. 21 yaşıma geldiğimde tekrar rejime başladım. bu seferki ölümcül bir rejimdi. ben de zayılayıf güzelleşecektim.erkek arkadaşım beni sonunda taktir edecek, beni sevecek ve beğenecekti. zayıfladım, zayıfladım ve zayıfladım. en son 44 kiloya kadar düştüm. boyum 1.72 bu arada. sonra ailem ciddi tedirgin olmaya başladı. ve ben de kendimeden rahatsızlık duyup bir psikiyatr a baş vurdum. 5-6 ay kadar gittim ama bir işe yaramadı. sonra dedim kendi kendime yapabilirm bu işi ben.
erkek arkadaşımdan ayrıldım, ablamın da büyük desteğiyle. sonra rahatladım ve kilo almaya başladım. sonra hayatımda ilk kez aşık oldum. beni olduğum gibi kabul eden ve o şekilde çok seven bir sevgilim oldu. onunla beraber olmaya başladıktan sonra, yemekle barıştım tekrar. beraber yemek yapar yerdik. ben de kilo almaya başladım. 55 kiloya kadar çıktım. ama yine de içimde bir kurt vardı. tamamen alışamamıştım o kiloda olmaya. ama iyiydim. kilo vermeye çabalamıyorudm çok.
sonra erkek arkadaşım uzun süreliğine yurt dışına gitmeye karar verdi. ve sen de bak başının çaresine dedi bir anlamda bana. terk edilmiş hissettim kendimi. o kadar sevdiğim ve beni sevdiğine inandığım adam beni terk etmişti sanki. kilo vermeye başladım tekrar. hayatımın kontrolünü mü elime almaya çalıştım tam olarak bilmiyorum bunu yaparken. neyse zor aylar geçirdim bayağı sonra ben de atlayıp onun yanına gittim beraber kurduğumuz hayaller uğruna. gittiğim yerde olanlar hiç beklediğim türden gelişmedi. orada sevgilim beni her yapamdığım şeyden dolayı eleştirip durdu beni. o beni leştirdi, ben yemeden kesildim, onunlayken hiçbir şey yemedim, cezaydı ona yememem. üzülmesini, yaptı şeyleri tekrar yapmamasını istiyordum. ben çok üzülüyordum çünkü. ben güçsüzleştim, ama o beni ezdikçe daha güçlendi. böyle bir kısırdöngüye girdik. aylar sonra yine zayıflamış ve 46 kilo olmuş bir şekilde türkiye ye döndüm bu yılın haziran ayında.
ailem beni görünce panik oldu çok. onların benim tamamen düzelmiş olarak geri dönmemi beklerken, ben daha zayıflamış olarak geri döndüm. doktorlar aradılar bana. gidip görüştük beraber. bir psikiyatr buldular. bana ilaç verdi. ben ilaç kullanmadan tedavi olmak istiyorum dedim. olmaz, bu benim yöntemim dedi. ben olmaz dedim ve bir daha o doktora gitmedim. ve kendi kendime söz verdim ben bu hastalığı oyle ya da böyle yeneceğim.
babam bu konuda en büyük destekçim. anneme pek güvenmem, çünkü bana karşı yaklaşımı hala beni suçlar ve aşağılar nitelikte. sen hastasın, git tedavi ol, bizim huzurumuzu bozma diyor. ablam da, sağolsun çok destekçidir bana karşı. ama onun da yıllardır bitmeyen güzellik takıntısı beni biraz rahatsız ediyor. devamlı spora gider, fit bir vucudu olsun diye. bazen yemek yemeği atlar, bazen rejim yapar, ama anoreksik değil allahtan. yemeğini yer çoğu zaman. beni çirkin bulduğunu ve kilo alırsam daha güzel olacağımı söyler. işte onun da olaylara yaklaşımı başka yönden. yapack bir şey yok.
sevgilim şu anda askerde, oradan verecek çok fazla bir desteği olamıyor zaten. eskiden benim hasta olduğu kabule etmezdi ve çok komik bulurdu bir şeyi yemek isteyip de yememeyi. ilgilenmezdi benimle bu konuda. görmemezlikten gelmek üzülmesini engelliyordu sanırım. şu anda arada telefonlaşıyoruz. eskisine göre daha duyarlı sanki. ama işte sanırım artık ben onun desteğini eskisi kadar talep etmiyorum gibi geliyor bana.
yakın arkadaşlarım var bana destek olan. onlarla zaman geçirmeye çalışıyorum. ve hep dua ediyorum bu hastalıktan kurtayım diye.
şu anda 48 kilo kadar oldum. bir doktor var aile doktorumuz gibi bize çok yakın çok iyi bir adam. onun söylediği şeyleri yapmaya çalışıyorum. yavaş yavaş kilo almamı istiyor benden. ayda bir kilo kadar. o yolda ilerliyorum.
hee, arada tökezlemiyor muyum? evet, karamasarlık basıyor bazen.
ama yapabileceğimi biliyorum.
gerisini zaman gösterecek.

istersen bu konu hakkında senle saatlerce konuşabilirim. konuştukça ve yazdıkça rahatladığımı hissediyorum. sende de bu işe yarayabilir bence.

bana yazdıgın icin teşekür ederım bana mail adresımden ulasırsanız cok daha ıyı gorusebılırır mail adresım sukrancecen@hotmail.com

vilan merhaba,
 ben sana bir mail yolladım bugun ama "mailbox unavailable" olması nedeniyle iletilemedi mesajı geldi bana. başka bir mail adresin var mı?
yoksa yarın yeniden mi yollayayım bu adrese maili?

Selamlar saygilar ben sandra kendim hirvatim aslen 21 yasindayim yaklasik 4 sendir anroxia ylan bogusyorum bay bir zorluklar cektim biraz hemsiryim  bir ara modelik yaptim sanirim cogu ordan geldi  birazda özel hayatimdan  piskoljim bozuldu basta  bay bir panik ve pismanlik duygularlan basladi ve  sonra kendime gövenmemye basladim  ilka 6 ayim öyl gecti  sonra dah ileri giti ve kusmalar oldu  yaklasik 3 bucuk sene devam eti  boyom 173 kilo 41 lan 46 dan fazla cikmyordu sörekli terpiye gitim bay bir yardim aldim ama tabiki bunda örendim ki insan kendisi  basaracak terki bir kac ayliktir gine bir paniye girince ayne bastan devam edilyor  sonra kendime bir söz verdim sandra bun basar bilirsin aslinda icten cok guclsun  ve tabiki basardim guclyum bun yap bilcek gucum vardi
 ve basardim bun simdi cok iyim  tabiki alah cok sukur  ama izlerde hep kalir izleri görunmez ama kalpten cikmaz mide  maf olmus  barsaklar cok etkilmis  surekli amelyat filan oldum ama bunda razyim  bay bir kilo aldim 54 kiloydum cok sevinytorum su ana gin amelyat oldum 49 indinim ama gin alirim  cunku bun basar bilirim  evet ben cok iyim simdi atlatim  arakadaslarim  anaroxi insanin elindedir  hic kimse sizi ilestirmez siz barsiniz hersey sizin elinizde  göclu olmak lazim her insanin icinde bir guc var nekadar kayb etmise bile buluna bilir geri ala bilirsin o gucu  insal bun yap bilceksiniz  ilk basta bu dunyanin en guzel en iyi aillesin aylem borclyum hep arkamdaydilar hep ban destek oldular  cok cok yardim etiler bana  ulkeden ulkey beni tedavi etmk icin getirdiler  ben isvecte yasyorum
sanirim bukadari yeter  ......... biraz karstirdim bay ama turkcem bu kadar ::::))))) selamlar saygilar sandra

Meraba forum sakinleri, acaba aranızda Bursa'da yasayan var mı ? belki bir ara tanısabiliriz :)

merhabalar sanırım bende bı anreksıya hastasıyım.bunu henuz yenı kabullendım umarım cok gec olmamıstır.boyum 175 kılom 44 we 20 yasındayım.rejım yapıcam dıyerek basladım we sonrada ınanılmaz seyler oldu.60 kılo we cok gusel bı kızken su an herkes cok cırkınlestıgımı soluo.sanırım haklılar.unıVersıtede aılemden uzakta okuorum.belkı bununda etkısıyle yavas yavas ogun atladım we sonra sadece lıght bıskuwılerle beslenmeye basladıımı farkettım.ılk zamanlar guzel gelıodu.fakat sonra baktımkı yemek yıemıorum cunku korkuorum.we ınanılmaz hızla kılo Vermye basladım.bunu kabullenmem 7 ay kadar waktımı aldı.fakat artık kabullendım.gecen gun uıVersıtenın hastanesıne gıttıımde bana durumumun cok cıddı olduunu we hastaneye yatırlmam gerektıını sooledıklerınde dank ettı kafama.hemen aılemın yanına geldım.su an onlarlayım.ıyı bı dıyetısyenle konustum we bugun basladım yemek yemeye.korkumuda yavas yavas atmam gerektıını bılıorum ama bu sanırım bıraz wakıt alıcak.hıcbısey ınsanın kendı saglıgından onemlı deılmıs bende bunu yenı anladım.wucudumuz oyuncak deıl arkadaslar.lutfen cewap yazın.konusmaya dewam edelım.cunku normal ınsanlara gore asla yemek yıemıorum dıye bısey olamaz dıolar.ben bu konuda artık kendımı yalnız hıssetmek ıstemıorum.yardımlasalım.sewgıler...

Merhaba ewrem;

Öncelikle hoşgeldin. Burdaki herkes de senin gibi kurtulmak isteyen ya da kurutulup da yardım etmek isteyen insanlar...  Evet,gerçekten çok zayıfsın...Vücudumuz elbette oyuncak değil ama bir şekilde birşeyler yapıyoruz ona. Elbette zaman alacak korkularını yenmen. Diyetisyene gitmen de çok güzel birşey.... Yalnız değilsin ;)  emin ol ki...

Sevgiler

ewrem burda hepimiz seninle aynı  şeyleri paylaşıyoruz bende anaroksia geçirdim yada hala gaçiriyorum tam emin değilim tam iyileştiğimden.ama kabullenip dedaviyi istemen gerçeken çok ğüzel yaşadıklarını paylaş bizimle öpüyorum seni

tekrar selam..yemek yıorum ama bende ekmek fobisi var.ekmek yıemıorum we yemem gerekıomus.bense 8 senedır ekmek yemıorum:(bı dıer sorunda bu carsamba yenı bı hastaneye gıdıcem we psıkolog yardımınada baslııcam ama hastaneye yatmak ıstemıorum.benım ıcın dua edın hastaneye yatmama gerek olmasınn.cok etkılendım bu olaydan.bi düzene gırsede artık kurtulsam.umarım hepımız kurtuluruz.tekrar goruscess ;)

Hastaneye senin rızan olmadan zateny atırmazlar;bildiğim kadarı ile öyle... Ama doktorun yatmanı tavsiye ederse ona sen kara vereceksin. Duarlarım seninle  ;) Tekrar görüşürüz. Öptüm....

arkadaslar cok acil bu hastalıgı yenmiş biriyle konuşmaya ıhtıyacım var.lutfen hemen cewap yazınnnn:(sewgıler

herkse seLam ..:)
ben 4-5 aydır bu konuda sorunLar yaşıorum :(:(
bazen hiç yemiorum bazen deLi gibi krize giriorum!! ... artık bu durumdan kurtulmak istiorum ..ama kilo almak da istemiorum :(
bana yardımcı olabileceğini düşünen biri varsa lütfen cvp versin :(

Merhaba ıcy blue;

Öncelikle hoş geldin

Eğer yaşadıklarını paylaşırsan bizlerle burdaki herkes sana destek olacaktır...

 :)öncelıkle herkese merhabalr
bende yenı öğrendım anaoroksia oldugumu ben yememe hastalığı oldugunu arkadşlr ben 36 kılo 1.55 boyundayım ilk önce bende olamaz bu hastalık ben kusmuyorum kusmaya da çalışmıyorum kı elımle dedım doktorum bana dedıgınde ılk vermış oldugum yanıt bu idi....Allah ın ıznı ıle inş. bende iyi olacam vede kılo alcam inş.bana da dua edınız daha yolun yenı basındayım rabbım hayırlısını verır inş. duzelen arkadşlarıma çok sevındım ıyı olmalarına burdakı herkesın ......bende inş.duzelırım.......amın  :D

  aysıla canım inş düzelirsin ne çok pozitifsin tedaviye yani başlamışsız anladığım kadarıyla inş herşey ğönlünce ve ğönlümüzce olur
  görüşmek üzere

arkadaşlar, bunu nasıl beceriyorsunuz inanın ki hiç anlamıyorum.
gece yatarken sabah olsa da şöyle güzel bir kahvaltı yapsam diye düşünerek uyuyorum.  sonra kahvemi içip öğlen ne yesem ki acaba diye düşünüyorum. ve sonra akşam oluyor. ben yine yiyecek bol kalorili birşeyler buluyorum. dondurma, cips vs.. buraya kadar okuyanlar herhalde benim ev kadını olduğumu düşünüyorlardır ama hayır ben günün 15 saati çalışan bir bayanım. kafamı meşgul eden çok şey var ama yemek daha büyük yer teşkil ediyor :( 
kilo vermem gerekli. fakat yemek yemek dünyanın en güzel şeyi. şu an 62 kiloyum. 164 cm boyum var. sanırım ben kendimi sevmiyorum. hele ki alıveriş zamanları 34-36 beden elbiselerin çoğunluğunu gördüğümde iyice sapıtıyorum.
benden size bir tavsiye. mutfağa girin ve size en çekici gelen yemeği yapın. soslar hazırlayın. pastalar yapın. ilk zamanlar yiyemeseniz de daha sonradan canınız mutlaka çekecektir.

sevgiler.

Tüm arkadaslara slmlar..Ben 32 yaşında,bir cocuk annesi bayanım.Son 1,5 aydır hayatımın en zor dönemlerinden birini gecirdim ve hayata küstüm .Sürekli ağladim kimseyi görmek istemedim,kendimi odama hapsettim ve tabiki yataga :(.Hiç bisey yemedim  ama bu kasıtlı degildi sadece sigara ve kahve ictim.Canim yemenk yemek istemedi buarada fark ettimki bukısa zamanda 75 kilodan 63 kiloya düştüm..suan hic bir şey yiyemiyorum bir lokma yesem midem bulaniyor.bugün anoreksiya oldugumu ögrendim :( sanırım cok başındayim.bu konuda beni bilgilendirmenizi rica ediyorum beni neler bekliyor.(hayata küskünlüğüm devam ediyor:(.)

merhaba aslıhan..
öncelikle hoşgeldiniz, yolun başında görünüyorsunuz ama epey kısa zamanda çok ciddi boyutlarda kilo vermişsiniz.bu konu da uzman değilim elbette, ancak (gittiniz mi bilmiyorum) içinde bulunduğunuz talihsiz durumdan uzaklaşmak ya da daha az zararla üstesinden gelmeniz için bir psikoloğa gitmenizi önerebilirim. anladığım kadarıyla kilo vermek için bir uğraştan çok depresyona bağlı iştahsızlık söz konusu. Yine de bence bir uzmana gidip, bir takım tahliller yaptırmanız vücuduzla ilgili anormal giden bir şeyler var mı diye baktırmanızda da yarar olabilir. Umarım en kısa zamanda hayatınıza dair iyi gelişmeler olur ve şu günler kötü bir kaç aydan ibaret kalır.
sevgiler..

merhaba ben de bu hastalığa yakalananlardan birisiyim ama tam olarak kurtulamıyorum bir yanım eski haline dönmek istiyor bir yanım zayflamam gerektiğini söylüyor artık ölmekten korkuyorum bana tavsiye edebileceğiniz bir doktor var mı izmir de olursa sevinirim

ben daha 18 yaşındayım 2 sene önce banada anoreksiya başlangıcı teşhisi koydular. aslında bunu kendim yarattım. zayıflık merakım yüzünden.. hiç bişi yemiyordum ve yiyincede hemen kusuyordum kuzenim fark etti önce benle konuştu inkar ettim sadece bir diyet diye onu ve kendimi kandırmaya çalıştım.. sonra babam öğrendi profesörlere gittim psikoloğa gittim ve bi çeşit ilaçlar kullandım yendim zaten ben kendime fiziksel olarak zarar vermeden kurtuldum.. ama ciddi bir şekilde bu hastalığı yaşayanara en içten dileklerimle iyileşmelerini diliyorum.. kendinizi sevin..!

bende anoraksia hastasıyım 1 sendir terapi görüyorum bi işe yaramadı boy 1.60 kilo 35 23 yaşındayım ama bende hem yemek yememe hemde kusma vardı kusunca dahada zayıflıycamı düşündüm ama şimdi kusmayı durdurdum fakat yemek istemiyorum çünkü kilo almaktan yine korkuyorum nasıl kurtulcam bilmiyorum kendimi çok çaresiz hissediyorum  >:(

off ya yine moralimin sıfır olduğu andır.prenses84 1.60 boya 35 kg ne demek ya düşünemiyorum ve hala yiyemiyosun.seni çok iyi anlıyorum benzer şeyler yaşadık yada yaşıyoruz canım lütfen bizle her zaman paylaş hep diyorum bizi birbirimizden daha iyi anlayacak kimse yok çünkü yemek bozuklukları çok karmaşıktır.nerde yaşıysn bilmiyorum ama istanbuldaysan çapa yeme bozuklukları birimini tavsiye ediyorum.belkide dr unu değiştirebilirsin bişemiyorum çünkü herhangi bir psikiyatr yerine yeme bozukluğuyla uzmanlaşmışl kişilere gitmek daha iyi.ben de öyle yaptım tam iyileşmedim ama çok yol katettim.şuan kilon çok düşük ve hala yiyemiyosuna cilen iyi bir doktora gitmen gerek cnm lütfen daha ayrıntılı yaz

ya zaten ben 54 gün cerrahpaşada yattım ilaclar beni 42 ya çıkardı bende kilo aldım diye ilaclarımı kendi kafama bıraktım ve şimdi tekrar düştüm şimdi ise eski terapistim beni görüyo cerrahpaşadan ve arif verimliye gidiyorum ama düşüncem aynı kilo almaktan çok korkuyorum >:(

 :o :o prensescim yaaa 35 kilo ne demek ben senin boyundayım ve en fazla 42 e kadar düşmüştüm şimdi ise 51 kilo olmuşum yanaklarım tomullaştı hele o yuvarla göbegim yokmu anında fırladı anlamıyorum ki millettin baseni poposu çıkar bende onlar dümdüz direkt şu pis göbek fırlıyo öne dogru ;Dama insanlar hala çok zayıfsın dio ben anlamıyoum 42 kiloyken nasıl aç durabiliyodum şimdi midem kazınmaya görsün hemen bişeyler atıştırmam lazım.prenses canım benin sürekli yaz buraya ortak günlüğümüzede bekleriz :Dben en agır zamanlarımda üye oldum bu siteye şimdiki halimle daglar kadar fark var.inş senide iyileşmiş görücez
  çok öptüm görüşmek üzere bu arada cerahpaşanın aşağı taraflarında çalışıyorum ben ;D 

hımmm hangi bölümdesin bu arada bugün 1 kilo daha verdiğimi gördüm ve çok mutlu oldum 34 kiloydum  :D

merhaba ğben yaren.yaklaşık 2 yıldır bende bu rahatsızlıkla şavaşıyorum ,arkadaşlar ne yapacagımı nerden başlayacagımı bilmiyorum.85 kiloydum şu an 47 kiloyum.artık tükeniyorum galiba.elimden hiç bişi gelmiyo.bana bu konuda yardım edermisiniz.ilk adımı nasıl atmalıyım

   gülüm peki anaroksia mısın bulimia mi yada bu hastalıklar hakkında herhanği bi bilgin varmı

ya 35 kilo olduğum halde kendimi çok kilolu görüyorum çok moralim bozuk kilo vermek istiyorum sinirlerim çok bozuldu hiçbir şeye tahammülüm yok nasıl hızlı kilo verebilirim lütfen yardımcı olun yoksa kafayı yiycem bıktım artık ya

merhaba prenses84,
canım 35 kiloyum ve kendimi külolu görüyorum demişsin algın iyice bozulmuş sanırım 35 kilo olup nasıl külolu olabilirsin bence hemen profosyonel bir yardım almalısın söylemek kolay diyebilirsin belki ama bende senin yaşadığın dönemleri yaşadım 1 yıl anoreksia daha sonra 5 yıl bulimia ile uğraştım 3 aydır da hayatımdan tamamen çıkardım çok zor oldu sende çok geç olmadan kendin için birşeyler yap bunu başarabileceğine inanıyorum.

peki sevgi,
nası kurtuldun ??
ne yaptın ??
psikolojik yardımdan kastın nedir ??
yani psikolojik yardım senin iyileşmeni nası sagladı?

Arkadaşlar merhaba. bizim yeme bozukluklarıyla ilgili olarak yazdığımız bir günlüğümüz vardı ona ne oldu??

ya ben yardım alıyorum zaten ama bir işe yaramadı düşüncem aynı

  fajitacım hala var :)

salatacım,
 bu süreçe gelebilmem hemen olmadı hergün karar veriyordum birdaha kusmuycam diye ama başaramıyordum.
 ilk başta neden bunu yapıyorum kendime dedim istediğim nedir güzel olabilmek zayıf olabilmek mi sadece bunlar değildi elbet altında yatan nedenleri bulmaya çalışdım. ve yarın çok geç olabilir dedim çünkü vücudumda problemler gözükmeye başlamıştı tansiyon düşüklüğü, el ve ayaklarımda bitmek tükenmeyen ağrılar vs....
inanırmısın başlarda bu hastalıkla ilgili olabileceği bile aklıma gelmiyordu kabullenememişdim açıkcası normal bir olaymış gibi geliyordu kusmam en önemli olan bu hastalığı kabul etmem oldu daha sonrasıda savaşmak bu hastalıkla ilk başda yeme düzeni mi gözden geçirmekle başladım bizim hastalığımız kısıtlamalara pek gelmiyor kısıtladıkça bazı yiyeceklerden kendimizi bu hastalık bumerang gibi geri dönüyor.
sonra bir karar verdim 1 ay dedim kumuycam ve canım ne ama ne isterse onu yiyecem abartmadan tabii  birde baktım 1 ay geçmiş hemde hiç yeme krizine girmeden üstelik de hiç külo almadan sonra dedim ki hem her istediğimi yiyebiliyorum hemde hiç külo almıyorum kafam dank etti sanırım bu arada ben hiç psikolojik yardım almadım tabiki herkeze öneriyorum almasını ben bir kere denedim psikiyatrisimle pek uyuşamadım o yüzden birdaha da gitmek istemedim .

aslında yeme krizi gelmiş di ama engelledim kendimi ;dışarı çıktım,yürüyüş yaptım vs...   ;) mutlu hissettiriyor yürüyüş beni pek spor yapamadığım için buda birşey olsa gerek

arkadaşlar benim merak ettiğim bişey var form ürünleri kilo vermeye yardımcı olurmu

bunun bir rahatsızlık olduğunu bildiğin halde bunları gerçekten mi yazıyorsun arkadaşım aklım ermedi.  ??? ::) ???.yani nasıl yenebilirim bunu falan desen anlıycamda..burada 35 kilo birine diyet önerecek birini tanımıyorum..bu bi cinayet olur farkındasın değil mi...?

prenses ben 43 kiloyum mesela ama çok zayıf olduğumun farkındayım. kilo almak da vermek de istemiyorum, bu halimden memnunum. 34 kilo iken kıyafet nasıl bulabiliyosun? ben bu halimle bile çok zorlanıyorum, anca 32 bedenler falan oluyo.

bence de sen hemen psikoloijik yardıma başlamalısın. biz burada genelde hepimiz hasta oldugumuzun farkındayız ve bir şekilde iyi olmaya çalışıyoruz, lütfen sen de biraz gayret et. bence bulumik olanların yazdıklarını ve yaşadıklarını oku, anoreksiya bulumiyaya çevirince hayat iyice kabus oluyor, sen de bu durumlara düşme lütfen nolur canım (ben kaç kere klozet başında ölüp kalsam diye dualar ettim) ama ne olursun anoreksiya kalıp kilo vermeye de devam etme.

evet ben aslında gecenlerde çok kötü bi olay yaşadım ama hala kilomdan memnun diilim bi gece çok kötü kalbim filan sıkıştırdı nefes alamadım ve ölcemden korktum 1 ayda düzene girdim 1 ay boyunca hep ölcem günü bekledim çünkü o anı yaşamak çok korkutucuydu ve bundan sonra nolursa olsun yiycem diye karar verdim o gece hemen bişeyler bulup yemiştim ama şimdi geçti ve yine kilo almaktan korkuyorum her yerimi kalın görüyorum elimde diil atamıyorum ve dr. a gittiğimde hemen kan ilaçlarıma başlamamı söledi onları içmiyodum kanım değerlerim iyice düştüğü halde direniyodum içmemeye kilo alırım diye ama allahtan şimdi içiyorum bide bu düşüncem düzelse ama olmuyo

prenses umarım yazdıklarımı hemen okursun. ne olur daha sık yaz, ben senin için çok endişeleniyorum. bence senin hemen psikolojik destek alman şart güzelim, ben anoreksiya iken bir süre destek aldım ve o aralar kilo milo hiç sallamadım inan ki ve çok mutluydum. sana nasıl yardımcı olabilirim, doktor önerisi falan ister misin, nerede yaşıyorsun?

ben ist beylikdüzünde oturuyorum ve 1 sene cerrahpaşada tedavi gördüm 56 gün hastanede yattım o dönem beni 42 kiloya çıkardılar ve ben ilaclarımı kilo aldıryo düşüncesiyle bıraktım bırakınca doğal olarak yine kilo verdim ve anlaşmaya uymadığım için tedaviyi sürdüremediler şuanda arif verimiye gidiyorum onun verdiği ilaclarıda içmedim şimdi zaten kendi vermiyo nasıl olsa versede içmiyorum şuan oraya gidiyorum ama bi işe yaramıyo terapiye filan alıyo ama  yok heşey benim beynimde bitiyo

merhaba arkadaşlar..sitenize yeni üye oldum.ben bulimik değilim ama çok yakın bi akrabamın bulimik olduğunu uzun zaman süren gözlemlerimle anladım.ve ona yardımcı olmaya çalışmak istiyorum.sürekli araştırıyorum.ve araştırırken sizin gibi güzel iyi niyetli açık yürekli arkadaşlara rastladım.bu konuda ona nasıl yardımd bulunacağımı en iyi siz fikirler verirsiniz diye düşündüm.onu kırmadan üzmeden.çünkü çevresinde ona baskı yapmadan onu en iyi anlayabilecek onu yargılamadan konuşabilecek tek insan benim.ne olur bana yardım edin.umarım sizlerinde başarırsınız bu hastalığı yenmeyi.unutmayın ölümden başka herşeyin çaresini bulabiliriz.hiçbirşey için geç değil.hayat uzun ve sizleri bekleyen çok güzel bi yaşamın olduğuna inanıyorum.bu güzel yaşamdan zevk almakdan sizler niye mahrum kalasınızki.

aslında size bambaşka bir tedavi uygulamalı ,
şimdi bir çok arkadaş bana sen sadistmisin diyecek biliyorum ama bence uygulamanın bir zararı olmaz ,

en iyisi sizi devamlı çalıştırıp aç bırakmalı ve oyle bir hale getirmeliki sizi siz kendiniz istemelilsiniz yemek yemeyi ,
insan oglunun psikolojik yapısı geregi sahip olduklarının kıymetini bilmiyor ve reddedebiliyor , oysa kolayca sahip olduklarınız engellense o zaman zorunlu olarak kendiniz yemeyi isteyeceksiniz ve o zamanda beyninizdeki bu yemenizi engelleyen duşunce yavaş yavaş kaybolmaya başlayacak ve zaman içinde duzelme gorulecektir ,

Sayın 35.5 iyi niyetli yaklaştığınızın ve çözüm bulma çabanızın farkındayım.  Fakat yeme bozukluklarını sadece "sahip olunanın bilinmemesi" olarak tanımlamak sorunu oldukça basite indirgemek ve hastayı suçlamak demektir.  Eğer gerçekten bu insanların yaşamına girerseniz, tahmin edebileceğinizden çok daha zeki, hassas ve bilgili olduklarını, mükkemmele ulaşmak için nasıl umutsuzca çalıştıklarını görebilirsiniz.   Sizin gözünüzde yeme bozukluğu olanlar sadece yokluğu bilmemekten dolayı yemeyen insanlar gibi görünebilir ama eğer gerçekten anlamaya çalışırsanız, bu insanların açlığı ve ölesiye çalışmayı nasıl master ettiklerini görebilirsiniz.  Onlara daha fazla çalışmayı ve aç kalmayı önermek, sadece bu güne kadar yaptıklarını daha fazla yapmalarını söyemekten başka bir şey değildir.  Ve bu gerçekten yardımcı olmayacaktır...

35.5,bak şimdi 7 senesi yeme bozukluklarıyla geçmiş biri olarak senin bulabilcein bütün çözüm yollarını,bulmuş ve hatta defalarca denemiş olduuma emin olabilirsin..lütfen uzaktan atıp tutmayalım ..bu hem sinir bozucu hemde çok kırıcı..zekamızda,algımızda bi sorun yok..farkındayız olup bitenin..
soylediin şeyi yapmadan,herkes gibi beslenmeye de başlayabilsek keşke o zmn...hemen..bugün mesela..ama dilimde tüy bitti..bu o kadar kolay diil diorm ...
sen beni deli gibi çalıştırıp günlerce aç bırak bakalım noolcak..ben sana soliim ne olcaını;günlerce hiç yorulmadan çalışcam,hemde hiç yorulmadan...sıkılmadan söylenmeden...günlerce severek aç kalıcam ..çünkü midemin kazınması bana hep bi huzur vermiştir içinde bişeyler olmasından sa...ve deli gibi acıktıımda,,senin bi öğünde yediinin 20 katını yiip gidip kusucam..anladın mı?bu olcak işte...
temelde sorun yeme alışkanlıımızda diil...yeme alışkanlıımızın bozulmasındaki alt etkenlerde...ya mümkünse ahkam kesme olurmu..bu çok can sıkıcı..yada belki ben dier arkadaşlarım kadar sakin yapıda biri diilim hastalıımı tam anlamıyla bilmeden ki -anlamak epey zor bunu beklemiorz da hasta olmayan birinden-bu çeşit öneriler(!)aldığımda çok fazla sinirleniorm...

burda olman güzel..hemde yemek konusunda bi sıkıntın yok anladıım kadarıyla..soylediklerine bakılırsa yok,bu kesin...ama istersen önce bizi bi dinle olur mu??

sevgilerr..

ben zaten bu tip yorumlarda bulunan insanlarda empati özelliğinin sıfır olduğuna inanıyorum. hadi empatiyi de geçtim o bir yana, eğer ki sevgili 35.5 forumda gördüğü ilk 2-3 mesaja cevap yazmak yerine oturup gerçekten detaylıca okusaydı mesajları bu tip bir mesaj yazmazdı zaten. çünkü birazcık bile anlama kabiliyeti olan her insan mesajlarımızı okuduktan sonra olayın dışarıdan göründüğü gibi keyfi olmadığını, iyileşmenin çok zor olduğunu, etc. anlar. ama tabii ki ben burada oturup ona olayı anlatacak değilim, çünkü bizim onun bu yorumlarına ya da ondan gelecek desteğe hiç ihtiyacımız yok.

bir de aklıma geldi arkadaşlar daha önce hiç yazmadım ama ben ilahi adalet denen şeye çok inanıyorum. bence siz birine birşey yaparsanız, hakkında kötüyü ister ya da düşünürseniz, onun daha kötü duruma düşmesine sebep olursanız, vs.. bir gün yaptığınız şeyin bedelini siz ya da bir yakınınız (ki bu daha da kötü) bir şekilde ödeyecektir. ben o kadar örnek gördüm ki hayatımda anlatamam. insan atacağı her adımda dikkatli olmalı ve öncesinde sonuçlarını irdelemeli.

slm tekrardan ben :) beni yormaya gerelk yok yeterince hareketli bi yapım var zaten sürekli spor yapıyorum şuan kreşte öğretmenlik yapıyorum ama yinede yemek aklıma gelmiyo acıkmıyorum bi ara baya elden ayaktan düşmüştüm şimdi kendime geldim ve yine eski hareketlilime devam ediyorum hatta erk arkadaşıma yemek yiycem ve kilo alcam diye söz verdim ve yemeyede başladım zaten ama şimdi tekrar yemekten vazgeçtim 39a çıkmıştım şimdi yine 35e düştüm

arkadaşlar ben uzun süredir buraya girip takip etmiyodum ve yorumları yeni gördüm fakat 35.5 arkadaşın benim hakkımda öle söledini görünce çok sinirlendim ve bi önceki msjı sizi okumadan yazmıştım ve hepinize çok tşk edrim bunu ancak yaşayan bilir dışardan sölemesi çok kolay ne söliycemi bilemiyorum sadece şuan yazmamın asıl nedeni yanımda olan arkadaşlara tşk etmekti

bu foruma ilk defa katılıyorum. ben de  bu hastalığı yıllardır yaşayan biriyim. 35.5 gibi böylesi illet bir hastalığı yaşayarak tanımamış bir şahsın yorum yazmasını çok sinir bozucu buldum. bu ne terbiyesizliktir ya. nasıl olur da hiç bilmediği bişey hakkında alay eder gibi akıl vermeye kalkar...o acıyı, o sıkıntıyı, o pişmanlığı yaşayan bilir...günlerce aç kalsan ve bayılacakken 1 parça ekmek yesen kilo alacağını düşünürsün..dünyanın sonudur sanki..hiçbir şeyi gözün görmez.. bir kaşık yoğurt yedim diye sabaha kadar ağladığımı bilirim..gerçekten başetmesi zor bir hastalık.. işin tuhafı mantıklı olarak düşünsen de aynı yerde takılıyorsun.kendim de dahil bütün arkadaşlarıma şifalar diliyorum...

arkadaşım ben ankara da oturuyorum..bana önerebileceğin bildiğin bir doktor var mı anoreksiya için...

slm geçmiş olsun ben istanbulda yaşıyorum daha önce cerrahpaşada yattım ve sonuç alamadım şuan arif verimli takip ediyo ilaclar bi fayda sağlamadığı için ilacları bıraktık ama benim düşüncem hala değişmedi ilacların yan etkileri olduğu için ben daha kötü oluyodum baş dönmesi filan oluyo o yüzden şuan ilac almıyorum çok zor bi hastalık allah hepimize yardım etsin :(

selam...
yazılanları okuyunca bende bir şeyler söyleyeyim istedim şu anda 22 yaşındayım. ortaokulda biraz fazla kiloluydum 55 kadar boyum 160...
o zaman insanların alayları ile başlayan bir kilo verme dönemine girdim, 3 ay gibi kısa bir sürede yaklaşık 15 16 kilo verdim... öyle ki sabah ve öğlen yemeklerinde bir şey yemiyor, bir kutu light kola içiyor akşamsa yarım tabak sebze yemeğinden başka bir şey tüketmiyordum. daha sonra tiroid hastalığım yüzünden istemesemde yemek düzenimi değiştirmeden kilo aldım. tiroid ilaçları kullandığım dönemde tekrar 44 kilo civarına düştüm.. ve 20 yaşıma geldiğimde üniversite için istanbula geldim eskiden annem yemek yemem için çok baskı uygulardı ve onun için yerdim ama istanbula gelince bu baskı da ortadan kalktı... ben rejim yapmıyordum yani... ama öyle bir şey ki mideniz bir süre sonra küçülüyor günde bir iki dilim ekmek dışında bir şey tüketmeden yaşamaya başladım ve çok kilo verdim... daha sonra ailenin desteğiyle baya toparladım.
ama benim derdim kendimle.. güzel biriyim ve bu konuda çok takıntılıyım şu anda 34 bedene çıktım ve aynaya baktığım zaman kemiklerimin belli olmasını istiyorum yoksa çok şişmanmışım gibi geliyor bana bilmiyorum belki dğru bir düşünce değil!
yediğim her şeyin kalorisini hesaplıyorum zaten yıllardır bilinçsiz bir şekilde öyle ki tereddüte düşmeden size sayabilirim her tür yiyeceğin kalorisini...
şimdi günde 1 2 küçük light süt bir iki light yoğurt ve light kola ile yaşıyorum. 150 200 tane mekik çekip, üzerine beden egzersizleri yapıyorum 5 gün içerisinde 3 kilo verdim. ama hala kendimde bir değişiklik göremiyorum aynaya baktığım zaman her yediğim şeyden sonra tuvalete gidince tartıya çıkıyorum.
şişman olmak mide bulandırıcı bir şeymiş gibi geliyor. 41 kiloya kadar da rejime devam etmeyi düşünüyorum. aslında yemek yemeyi çok seiyorum ve çoğu yemeğe karşıda iştah besliyorum ama yemeyi düşünüp hayır yememeliyim kilo vermeliyim diyorum. sürekli kendimi kontrol ederek yaşıyorum.
zor yani bilmiyorum ama hasta olduğumu kabul etmiyorum!

   Kızlar 35,5 e fazla kızmayın.İyi niyet barındırıyordur sözlerinde.Bir yönden benim başıma gelenle benzer bir yaklaşım içinde sanki.Ben 40 kilodayken doktorların tüm ilgisi üzerimde diye düşünürken bir gün doktor geldi ve bana sert bir şekilde ölebileceğimi söyledi ve hala yemek yemememe daha fazla aldırış etmiyormuş gibi bir tavır takındı.Beni kendi başıma kalmakla tehdit etti.Bu durumda tek çarem olan doktoru da kaybetme korkusundan hemen bir alternatif sundum.O da kabul etti.O günden sonra diyetisyenle devam ettim.Şu anda normal kilomdan 10-18 kilo fazlayım.O da ayrı bir sorun tabii ???Bilmem anlatabildim mi?Bazen ters tepki işe yarıyor.Yanılıyorsam lütfen yazın.

Herkese mrb...yazılarınızı okudum ve okudukça kardeşimi daha ıyı anladım.kız kardeşim anoreksiya hastası 1,62 boyu,38 kıloda.Babamı kaybetmemızle kardeşim dıyete başladı.1 ay once oğrendık anoreksıya olduğunu ve şuan hastanede yatıyo.hastalığını kabullendı ama kılo almak ıstemıyo.Algı bozukluğu var kendını kılolu goruyo oysa çok zayıf :(.Bır aydır terapi goruyo ama hiç bır etkısını gormedı.ve kendısıde ınanmıyo ıyıleşebıleceğine.doktoruda ne yapacağını bılmıyo.ıyıleşenlerden yardım istıyorum nasıl ıyıleştınız?ve netten bu hastalığı araştırmadan once kardeşime bıraz sert davranıyorddum.nıye yemıyorsun?herşey senın elınde ye ıyıleş dıyordum.ama şimdi oğrendım kı çok yanlış yapmışım.şimdi ona nasıl davranmam gerektiğinide bılmıyorum.o yuzden sıze soruyorum nasıl davranmam gerekıyo?ıyıleşmesıne yardımcı olmam için ne yapmalıyım?


Lütfen yardımcı olun...

öncellikle kardeşine geçmiş olsun keşke olmasadı ama olmuş şimdi sana tek düşen sabırlı olmak bence en büyük görev sana düşüyor kardeşine destek olmalısın  onu dinlemelisin o bu duruma kendisi gelmedi çünkü onu bu duruma hep şişmansın diyen insanlar getirdi ona yavaş yavaş yemek yemeyi öğret en azından sabah kalkar kalkmaz süt çeyrek bir ekmeğin ona hiç bir şeklide kilo aldırmayacağını sabah kahvaltısının en önemli öğün olduğunu söyle ve böyle devam ederse ilerde çocuğunun omlayacağını saçlarını kaybedeceğini söyle ona destek ol onun şuan yardıma çok ihtiyacı var bende bir bulimiğim ve sana verdiğim nasihatları kendime anlatamıyorum yinede bizler burdayız tekrar geçmiş olsun...

önemli değil yeterki kardeşiniz iyi olsun bu önemli olan sabırlı olun

herkeze merhaba öncelikle.ben 16 yaşındayım.annemin bni psikoloğa götürmesiyle konulan teşhis anoreksiya oldu.38 kiloya kadar düştüğümü belirtmek isterim 165 boyum var.geçtiğimiz cuma garip bi şekilde yemek yemeye başladım.mucizelere inanmam ama pizzalar pidelere hatta tatlıları bile yemeye başladım.halbuki öncelerde ağzıma ekmek ve şekerli gıdaların hiçbirini koymazdım zaten uzun zamandırda menstürasyon döngüm gerçekleşmiyo.1 sene oldu bu diyete başlıyalı.öncelerde 50 kiloydum.şimdi tabi yemeye başladığım için 40 kilo oldum ama mide sancıları çekiyorum çok yediğim için heralde daha doğrusu öncekine göre farklı besinler tükettiğim için.isteğim şu belki bnm gibi tamamen iyileşen hastalar vardır acaba zamanla başka psikolojik rahatsızlıklar oluşurmu.?çünkü içimdeki sıkıntıları çözdüğümü sanmıyorum...

 mereba anoraksiayıatlatan bu hastalığın hemen geçebileceğine ben inanmıyorum bazen 2 sene sonra bile tekrarlama yapabiliyor ve ğeçti dediğin günlerde bile aynaya baktığın zaman hala kendindeki kusurları yada şişman oldunu görebiliyorsun o yüzden kendine çok dikkat et tedavini aksatma kendine iyi bak görüşmek üzere