Hatunca.NET Forum

http://www.hatunca.net/content/view/488/109/ (http://www.hatunca.net/content/view/488/109/)

Sanırım ben buyum, ama yarın sıkı biçimde diyet ve terapiye başlayacağım ;)

Sanırım bende bu hastalık var. Yiyorum yiyorum ondan sonra da kusturuyorum kendimi. Çok mutsuzum; bu hastalıktan kurtulmak ve zayıflamak istiyorum. Neden böyle oldum yaaa... Bilmiyorum. Yardım bekliyorum, ne yapmam lazım? Böyle bir site kurduğunuz için de çok teşekkürler. Ben bunu kimseye anlatamıyordum, utanıyordum. Saygılar

Bende de aynı şey var... Kilon nedir acaba, yani kilolu olduğun için mi rahatsızsın kendinden?? Çok mu iştahın var yoksa??

ende de vardi ama artik yok gibi
gunde bir kez yiyorum ve son hepsiyle ayni

benim de çılgınca yeme ve çıkarma sorunum var.. ama kendime bir yöntem geliştirdim.. annemin yaptığı yemekleri kutsal ilan ettim ve onları çıkarmamak için verdiğim çaba sonucu en azından evde az yemeye çalışıyorum.. çünkü o yemek yaparken bir emek harcıyor ve sevgisini de yemeğine katıyor.. vicdanım elvermiyor onun yemeklerini tuvalete yollamaya.. belki de bu yüzden çok hasta olmadım.. ::) ama eskiden çalışmıyordum ve şimdi çalışıyorum.. ve işyerinde yemem gerekiyor.. :-\ korkum da bu işte..

rosina ilk önce aramıza hoşgeldin.bende çalışmaya başlayınca seninle aynı korkuları yaşadım ve sırf bu yüzden ilk iş yerimden ayrıldım çünkü dışardan yiyorlardı ve ben o zamanlar tam anlamıyla bi anaroksiaydım arada çıkardığımda oluyordu.işten ayrıldıktan sonra çok dua ettim ev yemeği yapan bi iş yeri bulayım diye o sıradada iyileşmeye başlamıştım şimdi ev yemeği yapan bi iş yerindeyim ve yiyorumda.
   rosina salata olabilir sadece bi kase çorba olabilir ama çalışırken yemek yemek şart yoksa verimin düşer hatta vucudun iflas eder biliyorum yapması çok zor ğibi geliyor ama bi denesen diyorum sadece bi çorba içsen bu öglen dışardan yiyorsanız sadece bi salata ama dene.bu siteye yazan kimse kilolu değil sadece öyle olduklarını zannediyorlar.sende öylesin
   annem azıcık kilo aldın dedi dün bana çok sevindim kemerlere yeni delikler açmaktan bıktım normal insan bedeninde giyinmek çok güzel bişey seninde düşüncelerin zamanla yumuşıycak ben hiç düzelemem zannediyordum ama oluyormuş.
   sabret ve hiç bierşeyi erteleme unutma zor olan iş zamanında yapılmayıp ertelenen iştir kendine iyi bak
   iyi bi gün dilegiyle arkadaşlar

teşekkür ederim Hatice.. dediğin gibi burda ev yemekleri yapıyorlar.. ama çok yağlı ve çoğunlukla patates ve unlu yemekler..

bende tam 15 yıldır yeme bozukluğu var.. ara ara çok şiddetli oluyor ama arada da tam anlamıyla iyileşmiş oluyorum.. sonra yine başlıyor.. ama en azından hasta olduğumu kabul ediyorum artık.. bu çok büyük bir adım benim için..

Konu "Tepkisel Aşırı Yeme Bozukluğu". yani aşırı derecede (her boş vakitte) bir sürü yemek yeme(abur cubur vs.) ve bunları isteyerek ya da istemeyerek çıkartmamadır. kusma değil. bu da bulimik bir sorun kadar önemlidir. çünkü kişinin aklı devamlı yemek yemektedir. asla gözü doymaz ve karmakarışık bir yeme düzeni vardır.

bu yolda emin adımlarla ilerliyorum. ha evet gerçekten de kusmayı çok isterdim. ama bana göre dünyadaki en zor meziyet yemek yedikten sonra kusmak. denedim olmadı. ben de günde 75 kalori alarak yaşamaya başladım. gördüm ki midem küçüldü 12 kilo verdim 2 ayda. harika bir öz güvenle ve çıtır çıtır dolaşmak müthişti. sonra "nasılsa kilo verdim istediğimde yine bunu yaparak kilo verebilirim dedim." 1 yıl sonra verdiğim 12 kiloyu aldım. oh süper.  hala da almaya devam ediyorum. çünkü karşı koyamadığım bir yeme isteğim mevcut.

evet ne diyorduk? konumuz aşırı yemek yeme bozukluğu. kusma sorunu bir tık ötede bayanlar.

yaklaşık 1 buçuk sene önce bütün beslenme düzenimden vazqeçip diet yapmaya karar verdim.o zamanlar 78 kiloydum.hayatımın hiç bir döneminde normal kilolu bi kız olmamıştım zaten.neyse günde 2 galeta yiyerek yoğun bir hayat temposu içinde yaşadım uzun bir süre...sonra 53 kiloya kadar indim.öyle mutluydum ki..kendimi tanıyamıyordum...ama nerden bilebilirdim ki hayatımın hep böyle yemek yemeyerek ve bu şekildede mutlu olarak gitmeyeceğini..son 2-3 aydır her zmn olmasada arada bir yemeye başladım.kilomu korumaktı amacım.daha fazla vermeye gerek duymadığım için..ve zamanla akşama kdr aç kalıp belli bir saatten sonra yeme krizleri başladı!özelliklede tatlıya karşı koyamaz oldum.ne bulursam yiyorum.o an qözüm hiç bişeyi qörmüyor.ve sonrasında yüreğimi içine kadar acıtan bir vicdan azabı..bir çaresizlik..!kusuyorum bazen..bazende beceremiyorum kusmayı..sadece ağlıyorum saatlerce...saçlarımda aşırı derecede bir dökülme başladı:( sivilcelerimden bıktım...kansızlık en kötüsü..ilk kez adet qörmedim ve ilaç kullanmaya başladım:( kendimi şu an davul qibi hissediyorum.bqn tartıldım!aslında regl olup bitene kdr tartılmayacaktım.söz vermiştim kendime ama dayanamadım...59 kilo olduğumu qörünce kendimi inanılmaz kötü hissettim.53 kilodan 59 kiloya çıkmışım.bu kdr kısa sürede üstelik.lanet olsun diyorum şu an...kendime çok kızıyorum.bu psikolojiyle nereye kadar yaşanabilir bilmiyorum...
nedir bu yaşananlar..herşey toplumumuzdaki aptal saptal qüzellik kanunlarından,qereksiz düşüncelerden kaynaklanıyo!bizleri bu duruma qetiren en başta onlardır bence...şu an çok çaresizim..yarın itibariyle yine açlık günlerim başlıyor..ama kimbilir yine nereye kadar...bakalım tekrar ne zaman başlyacak tıka basa yiyipte yediklerimin tümünü çıkarma çabalarım:'(  meğer ne önemliymiş insanın psikolojik durumu..böyle şeylere kafamı taktığım ve kilo vermeye başladığım güne lanet olsun..
formunuzu ilk defa qördüm ve bende aranıza katılarak sizlerle paylaşmak istedim.umarım sizi sıkmamışımdır...hiç arkadaşım kalmadı realde:( böyle sorunlu bir tiple uuğraşmak istemiyor kimse tabi..biz ancak birbirimizi anlayabiliriz..
sevgilerimle... Antalya'dan Siyah...

Merhaba siyahımArtık...

Hoş geldin demek ne kadar doğru olur bilmiyorum ama hoş geldin... Kendi adıma söyleyeyim beni sıkmadın ve eminim ki genelimiz sıkılmamıştır. Çünkü yaşadıklarının ne olduğunu hepimiz biliyoruz...

Çaresiz değilsin,inan ki...İlk başladığımız gün,saat,hafta ya da ay.... Hepimiz o andan nefret ediyoruz ama o andan nefret etmek ya da lanet okumak çareyi getirmez....

Ben anoreksia yüzünden 1 yıl okula gidemedim ki üst üste heyet raporları ile bitiridim ben liseyi... Ve şu an geriye bakıp dediğim tek şey "kilolu veya değil sevmişler beni ve yardım etmişler"... Elbette mutluluk oyunu oyna demiyorum ama geçmişe bakıp lanet etmek düzeltmiyor hiçbir şeyi... İyileşmek için,bu takıntılardan kurtulmak için önüne bakmalısın... Ve kötüyü bekleme!!! Yeme krizleri ne zaman başlar bilmiyorum demişsin ya.... Belki de başlamayacak...

Vee kimse anlamaz gerçekten de... Ben anoreksiaya yakalanmadan önce çok iyi hatırlıyorum ki tv'deki haberlerde görünce çok kızıyordum. Bir şeyi tam olarka bilmeden yorum yapamya bayılırız ki ben bunu çok iyi yapardım :) Birilerinin anlamasını beklemek de boş zaten....

Ve yalnız değilsin...İnan ki ;) Bilmiyorum kim ne düşünüyor ama ben buradaki herkesi çok seviyorum. Kim kilolu kim zayıf görmedim,,umrumda da değil zaten! Çünkü ben buradaki herkesi oldukları gibi seviyorum! Ne güzel değil mi herkesin biribirin anlaması ya da anlamaya çalışması ve yardım etmek istemesi???

Ayrıca kimse sorunlu bir tiple uğraşmak istemiyor olabilir ama bu rahatsızlıklar birazda asosyalleştirmiyor mu? Kaçıyor mu insanlardan bizi?

Çok konuştum gece gece...

Sevgiyle kal....

aha mavi hayat yakaladım seni, nerelerdesin ki sen ama ??

ve siyahımartık meraba...
bi kere sorunlu olduğunu düşünme, kim sorunsuz ki.. yiyip kusmakta bir sorun, yalan sölemekte, kendin olmamakta, naz yapmazda.. öenmli olan sorunu bilip üstüne gidip sorundan kurtulmamız.. sende bunun için bişiler yapıp baksana gece gece araştırıp foruma girip yazı yazmışın, ilk adımı attıktan sora gerisi gelir zaten. ama 2 gündür günlükte bundan bahsediyoruz. sabır bi kere cok önemli.. ben hergün yiorm ve kusuyorum.. gece sabaha kadar yiorm, babam evde oldugu için kusamıyorum, sabaha kadar koca göbekle oturuyorm, yürüyemiyorum bile, sora sabah babam işe gidince ben tuvalete.. ama son 1 haftadır gece yemiorm en azından. kendi kendime metotlar geliştiorm, bunları paylasıyorum. herkes kendinden örnekler filan verio, bişiler kapmaya calısıo iyileşmek için..
yalnız olmadıgını sölemek için yazıyorum bunları.. bunların hepsi psikilojikmiş biliomuydun.. mesela ben hayata karsı öfkemi , hep içime attığım için, sonucta böle yemeklere saldırıp kusarak boşlatıyomuşum içimi.. düşünsem tek basıma bu sonuca varamazdım. ama burda o bişi derken digeri bişi derken, bilgilendirici yazıları filan okurken, evet yaa die düşünüyorum.. kafama dank edio..
cok gelişme gösteren kişilerde var, ben daha pek bi gelişme gösteremedim mesela.. tamamen bu hastalıktan kurtulmus olan da var.. tecrübelerini paylasıolar, yardımcı oluyolar.. eglenceli bişi yok tabiki.. ama yinede ben kimseye annatamadıgım sacmalıklarımı burda rahat rahat yazıorm.. sonucta blumikim diince en yakın arkadasımın bile asagılayıcı bakısını görmüş bir insan olarak, burda yazmak cidden rahatlatıcı.
görüşrz

:)
teşekkür ederim..açıkcası yaLnız oLmadığımı qörmek beni biraz oLsun hafifLetti.yaşadığımız şey qerçekten çok ciddi ..ve ne yazık ki zaman qerektiriyor.2 qündür pek bişey yemiyorum.tatlıya karşı haLa hassasım ama kendimi enqeLLemeye çaLışıyorum.ama 1 kez kaçamak yaptım ve yine sonu hüsran:( artık yoruLdum bu durumdan..bir taraftan yedikten sonra yaşanan dayanıLmaz pişmanLık,diğer yandan yedikLerimizi çıkarmak için çektiğimiz binbir sıkıntı..ya aiLem qörür anLarsa birde bu var..artık iyice canımı sıkmaya başLadı.ama işin özü birazda kendimizi dış dünyadan soyutLamak diye düşünüyorum.bqn dışarı çıkıp biraz doLaştım..denizin eşsiz qüzeLLiğini,yeşiLin insanlı kendine çeken qizemini,kuşLarın havada süzüLüşLerini gördükten sonra anLadım bunu..o yüzden sana katıLıyorum arkadaşım herşey psikoLojik..tamamen öyleymiş..ama nedense hayat bazen öyle anlamsız öyle boş qeliyor ki amaan boşversene deyip kendimi bırakıveriyorum ..kur şöyle qüzel bir sofra qeç tv karşısına ye qitsin diyorum..sanki yemek yemek psikolojimi onarıcakmış qibi..!aksine yedikten sonra daha kötü hissediyorum..heleki kusmayı beceremezsem ertesi qüne kadar almış olduğum kalorileri kilo hesaplarını düşünüp ağlıyorum..artık tüm bunLar yordu beni..tek istediğim hayatta çok daha önemLi şeyler oLduğunu bir an önce qörebiLmek ve beni meşquL eden bir işe sahip oLmAK..zaten çaLışırken yemek fln aklımın ucundan qeçmiyor..inş.hepimiz zamanLa yenicez bunu.. ;)

hepiniz benden sanırım yasça büyüksünüz ama hiç önemli değil ben sadece napacağımı bilmiyorum 16 yasıma daha yeni girdim boyum 165 cm ama KİLOM 73 :'( :'( :'( :'( :'(okulda yemekhaneye inmek istemiyorum bir sürü diyet denedm ama olmuo obez değilim.inanılmayack derecede evde kendimi yiyecee Veriorm cnm hep yemk istio okulda yada dısarda utancımdan yiyemiorm.evde yesem bile yedkten sora pişmanlık duyuyorum ağlmaya baslıyorm bu son diorm ama olmuo artk annemde inanmıor zayflaacaıma hersey boğaz diyo kesersen zayıflarsn dio anlamıyor bn daha 16 yasındaım arkdaslrm gibi olmk istiorm 50 55 kilo giib mesela: :'( :'(o kadr çkk imreniorm ki onlara napcaımı bilmiormm..:(diyetisyene gttm sadece 2 hafta dayanabildm 70 kilo düstm sora pes ettm yine napcm bn sanqi yasamaq yemeiormda yemek içn yasıorm gibi:'(

Herkese Merhaba....
Bende de fazla yeme isteği var ve olmam gereken kilodan en azından 20 kg. fazlayım diye düşünüyorum. Öyle yiyip çıkarmak da istemiyorum, bu o an da beni hasta ediyor çünkü. Zaten bu da sağlıklı değil diye düşünüyorum.

Benim hatam "Yeme konusunda iradesizliğim" Aslında üç öğün sofra yemeklerini fazla da yemiyorum.

Hani Şu iki kaşık yemekle çokça ekmek yiyenler var ya işte ben onlardanım.

Ya da yemek yaparken veya aklı esince ekmek arası yapıp yiyenlerdenim.

Börekler ve kremalı pastalar tam benlik. Biraz tadıp bıraksam ya... Olmuyor.

Kuruyemişler deseniz favorim. Tatlıların üzerinde krema ya da süt kaymağına bayılıyorum.

Bir de şu var ; Hani kimisi dertten, kimisi sevinçten yermiş ya; benim için ikisi de değil.. Ben dertli ya da sevinçli olursam yemiyorum. Eğer kendime sevdiğim bir meşgale bulamamışsam, sıkılıyorsam birşeyler yiyorum..

Evde yemeklerden biraz biraz artınca ne mi oluyor? "Dökülmesin, bitiriverin" diyorum, hiç kimse oralı olmuyor. Eh, benim midem kazan ya, ya da tabiri caizse fazlalıklar atıklar deposu ya, hemen hallediyorum.

Veeee;  fazlaca yemek yapma alışkanlığımdan kurtulmalıyım. Hani bizlerde adettir, yemek hazırlarkan bir kap fazla olsun bir gelen olur, aç kalmasın, ikramımız olsun gibilerden...

Ben de (İlkokullu yıllarım hariç) genç kızlık dönemlerimde öyle çöp gibi değildim yani. Ama normaldim. Sonraki yıllarda ergenlikle beraber kilolarım arttı. İlkokul yıllarımdaki fotoğrafa bakıyorum da dizlerimin kemikleri görünüyormuş..

 Sonra ne mi oldu? Annem sağolsun, "Can boğazdan gelir" felsefesini uyguladı. Ye birşey olmaz... Ye.. Ye.. Ye... Mideyi genişlettik sizin anlayacağınız.
İki evladım var Allah (C.C.) bağışlasın. Doğumlardan sonra epey zayıf oluyordum. Hamilelik döneminde aldığım gıdalar bebeklere yarıyordu zahir..

Kısacası kilo sorunum hep oldu ve bu konuda çok aşırı kilolu olmadım ama hep dengesiz gittim... Ancak Allah'a şükür ki yapı olarak kiloyu dengeli aldığımdan (yani tüm vücuda eşit dağıldığından) görüntüm daima güzeldi.

Bunun bana yeme konusundaki zararını ise çevrem, yakınlarım ve arkadaşlarım verdi. Bana hep, çok kilom olmadığını, bana yakıştığını, vb. söylediler.. Geldik bugünlere...

Şimdi menepoza girdim. Hayatı seven bir bayanım. Yani psikolojik olarak menepoz krizlerim yok. Ancak artık yaş itibariyle de sağlıklı olmanın önemini - geç de olsa- daha iyi anlıyorum.

Şimdi o gençlik yıllarımda neden daha dengelei yemedim, sağlığıma ve estetiğime neden destek vermedim diyorum. Başta annem olmak üzere, eşimin ve arkadaşlarımın da katkıları olduğunu biliyorum.

Tv. da bir canlı yayına telefonla katılan bayanı da duyunca dehşete kapıldım.
Hanım; menepoza girdiğini ve 5-6 yıl içerisinde 45-50 kg. aldığını ve 120 kiloya ulaştığını söylemez mi? Tedavi oluyormuş... Ha o, ha biz.. Hepimiz bayanız.. Boğazlar sorunu hangimizde yok ki???

Ve karar verdim :
Bu saatten sonre kimseleri suçlamanın faydası yok.
Zaten bu doğru da değil.
Ağız ve mide benim.
İrade de benim.
Ben yaparsam bir yere gelirim. Yapmazsam da sorumlusu benim. Bebek değiliz ki ağzımıza tıksınlar.

Kalori hesabı yapmaya başladım.. Şöyle kaba taslak yani...  ;)

-Yemeklere zaten sıvı yağ kullanıyordum ama miktarı azalttım. :)
-Yemekleri fazla yapmıyıyorum, gelen birisi olursa paylaşırız yemeğimizi, bu da bir avantaj olur yani.  ;)
-Sabahları ılık suya 1 tatlı kaşığı elma sirkesi karıştırıp aç karnına mutlaka içiyorum.
-Şekerin arterleri bozduğunu öğrendim.... :( Çaydan şekeri kestim.  Düşünebiliyormusunuz 1 kesme şekerle günde 10 bardak çay 240 kalori imiş, ben en az 2 şeker kullanıyordum   >:(   
Tatlıyı zaten meyvelerden alıyorum. Arada birazcık bal da alabilirim.
Anemilik (genelde bayanların sorunudur) olduğundan günde 5-10 tane çekirdekli kuru üzüm ve 2-3 tane kuru kayısı, 1-2 ceviz, 4-5 fındık da alabiliyorum.
-Öğünlerde en fazle 1-2 dilim ekmek yiyorum yemekle.
-Tabağımı porsiyon olarak ölçülü dolduruyorum. Ve tabağımda yiyeceğim, yani mideye dolduracağım neler var bir müddet bakıyorum. Önce gözümü doyuruyorum yani. :D
-Çerezleri kestim. (Çok canım çekmişse 1-2 tane alıp ağzımda uzun süre tutarak yiyorum çünkü ben de damak tadı önemliydi.)  ;D
- Günlük 8-10 bardak su içmeye çalışıyorum.
-Hemen hergün yaya olarak çarşıya çıkıyorum ve 3-5 km. yürüyorum.

En önemlisi artık  böyle :-\ değilim.

Kararlıyım ve irademe sahip olduğumu hissediyorum.

Sağlık elden gidince hamur işleri kurtaramaz beni diye düşünüyorum. Şimdi hiç değilse tadabiliyorum. Hasta olunca hepten yasaklanmazmı yani... >:(

Herşeyin aşırısı zararmış... Anladık ama geç anladık ... :)

Yine de hiçbir şey için geç değildir diyorum... ü
Herkese sevgi ve selamlar....  ::)

     benimle aynı şeyleri yaşayan insanların olduğunu bilmek rahatlattı bir nebze beni.çünkü derdimi anlattığımda çevremdeki insanlar o kadar anlamamış gözlerle bakıyorlarki bana.
    hayatımdaki boşlukları doldurmak için yiyorum bunu farkındayım ama yerine hiç birşey koyamadım.hiçbirşey bana yemenin verdiği rahatlığı ve geçici unutkanlığı sağlamadı.
    sonrasındaki aşırı pişmanlık ise beni mahvediyo..feci midem bulanıyo ama ben kusamayanlardanım.
     dün gece psikolojik destek almaya karar verdim.gelişmelerden haberdar ederim.görüşmek üzere....

Genelde çok yemek yiyenlerin derdi hep aynı. Ben de obez değilim ama kilo vermek İSTİYORUUUM....

Bu konuda aslında birinin desteği olması şart.

Motive etmeliler mutla ki KARARIMIZDAN DÖNMEDEN DEVAM EDELİM.....

Yok mu burada bu konuda yazacak .... Offf... Of! >:(

Herkese merhaba!

Tepkisel aşırı yeme bozukluğu benim de hastalığım. Çocukluğumdan beri önüne geçemediğim ama yaşamımdaki herşeyin önüne geçen...

Hepinizin anlattığı gibi rejim yaptığım ve kilo verdiğim dönemler bolca oldu. Ama her seferinde verdiğim kiloları fazlasıyla geri aldığım için sonunda pes ettim ve bir daha rejim yapmamaya karar verdim. Aşırı yemek yememin, yemekten keyif almanın çok ötesine geçtiğini farkettiğimde ve bunu engelleyemediğimde kendimi çok çaresiz hissettim. Ne yapmam gerektiğini, nasıl beslenmem gerektiğini, sağlığım için neyin iyi olduğunu biliyordum ama bu öldüresiye yememe engel olmuyordu. Artık işin iyice çığrından çıktığı bu dönemlerde psikolojik yardım aldım, yaklaşık iki sene kadar sürdü. Terapide duygularımla yüzleşmeyi ve bastırmamayı öğrendim, pek çok sorunu da çözümlemeyi başardım. Her zaman terapinin zayıfladığım gün biteceğini düşünürdüm. Benim için bedenen ya da ruhen sağlıklı olmak zayıf olmak demekti.

Neden geçmiş zaman kullandığımı bilmiyorum. Çünkü hemen hemen herşey hala aynı! Elbette pek çok şey değişti, asla başaramayacağımı düşündüğüm şeyleri başardım. Ama tüm bunlar bana bir anlam ifade etmiyor, çünkü hala şişmanım.

Daha fazla uzatmak istemiyorum çünkü çok iyi biliyorum ne demek istediğimi, neler hissettiğimi çok iyi anlayan insanlar var burada.

Ama istediğim bir şey var, o da diğer insanların da bizlerin duygularını anlaması. Şişman ya da zayıf; yeme bozukluğu olan insanlara “ne var canım azıcık boğazını tutuver” ya da “aa olur mu öyle şey yiyeceksin tabi , zorla da olsa yemek lazım” tarzı klişe cümlelerle yaklaşılmaması ve dayatılan estetik değerlerin ağır yükümlülükleri altında ezilen insanların yaşadıklarının, hissettiklerinin aktarılması için bir belgesel film yapıyorum.

Sizlerin bu konuda yardımına ihtiyacım var. Filmde kendi hikayeme yer verceğim ancak cevaplayamadığım öyle çok soru, içinden çıkamadığım o kadar çok çelişki var ki...İstiyorum ki bu filmi yaparken benzer duyguları yaşayan insanlarla beraber bir keşfe çıkalım, duygularımızla yüzleşelim ve içimizden geldiği gibi anlatalım derdimizi.

Bu belgeselde yer alma kararını vermenin çok zor olduğunu biliyorum, çoğumuz şişmanlığından utanmakta, bunu sorun ettiğini inkar etmektedir muhtemelen. Üstelik insanın duygularıyla hele de hoşnut olmadığı duygularla yüzleşmesi bunları anlatmaya çalışması ne kadar zordur inanın biliyorum. Toplum öyle acımasız ki, sırf onların eğlencesi olmamak için kendi kendimizle dalga geçeriz çoğu zaman, ya da bedenimiz kabullenmiş seviyor gibi yaparız. Elbette gerçekten böyle hissedenler de vardır ama çoğu zaman kendimizi öylesine yetersiz hissederiz ki kabul görmek adına benliğimizden ödün veririz.

Ama artık sesimizi çıkarmalı, bedenlerimizden utanmamalıyız. Eğer böyle düşünüyor ve bu filmde yer almak istiyorsanız lütfen beni haberdar edin. Tabiki, önerilerileriniz ya da her türlü paylaşım için de benimle temasa geçebilirsiniz.

Yardımlarınızı, düşüncelerinizi heyecanla bekliyorum!

Çok teşekkürler herkese!

Aslı - bedensonuciliskisi@gmail.com

Herkese merhaba

Bu hastalık benim hayatımı berbat etti, şu an hiç olmadığım kadar mutsuzum... oysa o kdr güzel bir hayatım vardıki... sağlıklı bir şekilde fazla kilolarımdan kurtulmuştum, ama sonra iki kilo aldım ve b, arkadaşımın bu kilolara yaptığı yorumdan sonra bunları geri vermeye karar verdim ama bu sefer de çok verdim, sağşığım bozuldu, doktorlar kilo almam gerektiğini söylediler ama kilo vermek için bu kdr uğraştıktan sonra tekrar kilo almak ve bunun için zorla yemek benim dengemi tamamen altüst etti, artık normal insanlar ne kdr yer bunu bile bilmiyorum buna kendim karar veremiyorum sanki yemek yemeye karar  versem hep fazla yicekmişim gibi geliyo ve sadece saçmalıyorumi, arkadaşlarımdan uzaklaştım ailemden uzaklaştım herkesi kırıyorum, ve lanet olsaı yeme krizleri kendimden nefret etmemi sağlıyor nefret.... kurtulmak istiyorum bu hastalıktan kurtulmak istiyorum............. ama nasıl???????

Merhabalar..
yeme bozuklukları konusunda yazılanları okuyunca aslında benim durumun çok daha iyi olduğunu anlıyorum. Ben çocukluğumdan beri yemek seçen biri oldum. et (tabiki tavuk ve balık dahil), peynir, yumurta bunlara bakınca kalasik vetetaryan ama nedeni bilmediğim bir şekilde zeytinde yemiyorum. üstelik bunları yememek bir yana dokunamıyorum veya aynı sofrada bulunamıyorum da.. bu yiyemediğim hatta dokunamadığım temel şeyleri yiyebilmek istiyorum. kendimle savaşıyorum hatta bir keresinde zeytine dokunabildim. Bu tip sorunlarda bir hastalık mı tedavisi var mı? tşk.

herkese selam bu site çok güzel  tek sorun herkes birbirine bişeyler yazıyo ama ben dünden beri bişeyler yazmama rağmen kimse bişey yazmıyo oysa çok mutsuz ve yanlızım bu siteyi görünce çok sevinmiştim benim gibi insanların olduğunu bilmek bile yetiyo ben 49 kiloydum hiç böyle diyet falanda aklıma gelmezdi sonraları birden zayıflama sevdasına düştüm kiloda verdim ve yeme krizleri başladı 59 kilo oldum yedim ve kustum sürekli ama hiç zayıflamadım hala kussam mı acaba diye düşünüyorum belki zayıflarım şimdide 54 kiloyum ama yınede kendimi şişman çok şişman hissediyorum aklımda hep zayıflamak düşüncesi başka hiçbişeyle ilgilenmiyorum tek derdim bu zayıf olunca herşey mükemmel olacak gibi geliyo elimde değil bazen bu yüzden ölmek bile istiyorum bu kiloyla yaşamak istemiyorum deliriyor muyum ne nasıl normale dönücem bilmiyorum ama bende normal insanlar gibi olmak istiyorummmmmmmm

Hoşgeldin mona,
Sana kimsenin bir şey yazmadığını düşünme lütfen, burda herkes eşit derecede önemli; sadece her zaman forumda olamıyoruz.
Kusmayı bıraktıysan sakın buna geri dönme mona... Bunu bırakmak bile başlı başına çok önemli bir şey. Tabi ki en önemlisi zayıflık takıntısından kurtulmak.
"aklımda hep zayıflamak düşüncesi başka hiçbişeyle ilgilenmiyorum tek derdim bu zayıf olunca herşey mükemmel olacak gibi geliyo" demişsin ya; bu hataya hepimiz düştük ve kaçınılmaz olarak hasta olduk. Çünkü bu hastalıklı bir düşünce şekli. Aklında sürekli zayıflama düşüncesi oldukça; zayıf veya şişman olsan da farketmez, asla mutlu olamaycaksın. İnsan kaç kilo olursa olsun yeterli görmüyor zayıflığını. Bu öyle bir algı bozukluğu ki, 20'li 30'lu kilolarda insana hala diyet yaptırabiliyor, aynaya baktığında başka bir şey görüyorsun... İyileşmeye başladıkça o görüntü normale dönüyor. Şuan senin boy-kilo oranın da gayet iyi, eminim etrafında da kimse şişman olduğunu düşünmüyordur. Ve kusmak belki başta su ve kas kaybından dolayı kilo verdiğini sanmanı sağlayabilir. Ama zaman ilerledikçe kilo alırsın. Çünkü sindirim ağızda başlar; yemeği çiğnemeye başladığın andan itibaren sindirimin başlar. Sen ne kadar her şeyi kustuğunu sansan da kilo alırsın.
Şimdi kiloyu bir yana bırakalım; bir de yaşayacağın hayatın kalitesine bakalım. Sürekli kilosuna takıntılı, mutsuz, kompleksli, depresif, kendini beğenmeyen, sevmeyen, hep yetersiz gören bir insan ne kadar mutlu bir hayat yaşayabilir sence? Bu sorunun cevabı herkes için aynı...
Hayattaki en büyük amacımız mutluluk aslında ve bu mutluluğun kilolarla kesinlikle alakası yok;)
Sen delirmiyorsun, deliren insan kilosunu takmaz, hatta hiçbir şeyi takmaz;)
"zayıf olunca herşey mükemmel olacak gibi geliyo elimde değil bazen bu yüzden ölmek bile istiyorum "
Bu söylediklerinden senin mükemmeliyetçi, ya hep ya hiççi bir insan olduğunu çıkarıyorum. Ben de aynen böyle düşünürdüm. Ama zayıf olunca da hiçbir şey mükemmel olmadı. Hatta sahip olduğum sağlığımı bile kaybettim; ruh sağlığımdan bahsetmeye zaten gerek yok...
Bu olay çok derin mona, bu sitedeki yazılarda ihtiyacın olan tüm bilgiler var, gerekirse her şeyi defalarca oku ve kilona değil; düşünceni değiştirmeye odaklan. Tabi ki normal bir insan olabilirsin; "insan isteyip de bedelini ödediği her şeyi başarabilir" (sevdim bu sözü;)
Sevgiler

merhabalar çok teşekkür ederim inan çok mutlu oldum.yeni üyeyim hala nereye nasıl ne yazacağımıda tam bilmiyorum ama yinede birileriyle konuşmak çok güzel inan buna çok ihtiyacım var site harika bence 

slm ben kronik bir obezim. hikayemi dinleseniz bana acırdınız ve hala kiloluyum. bitsin artık bu ızdırap bıktım ben. sadece psikolojik yardımı denemedim şimdi bunu almak istiyorum sizce bir faydası olur mu? deneyimli arkadaşlrım varsa psikolojik destekle kilo verip veremeyeceğimi merak ediyorum lütfen bana yazın. ha hikayemi merak eden olursa  yazabilirim.                     sevgilerimle...... ??

   mrb canım hoşğeldin yazarsan seviniriz ben merak ettim açıkçası ::)

anlatayım
 1970 doğumluyum.  1986 da babamı kaybettim . ozamana kadar balık etli bir kızdım. fakat babamdan sonra kilo almaya başladım
. akapunktur denedim ve lise sonda 7 kilo vererek normale döndüm üniversite ile tekrar kilo aldım 80 lerde geziyordum. derken sözlendim . evlenmeden kilo vermeliydim n utra slim vardı. oraya devam ettim 14 kilo verdim. evlendim 70 kiloyla hamile kaldım . doğum yaptığımda 96 kiloydum. ve kızım bir aylıktı ben tam 100 kilo idim.tam 10 sene bu kiloda kaldım .ha pardon bir keresinde 15 kilo verdim . aileye yeni bir gelin geliyordu. kendimi toparlamalıyım diye rejim yapmıştım ama yine kilo aldım.2005 ocak ayına kadar 2 kere akapuntura 3 kez de diyetisyene gittim.  isimlerini verebilirim. izmir de ler.feryal toplu,leyla hoşafçıoğlu,ebru güneş yağcı .ama bir kaç kilo verip yine alıyordum artık tükenmiştim  bir keresinde hipnoz bile yaptırdım  soyadı demirel olan bir diş hekimi alsancaktaydı ama uyuyamadım diye bir daha gitmedim. veeeeeeeeeeee  115 kilo olmuştum kilo alıp vermekten bıkmıştım.artık öyle kötü hissediyordum ki sanki kalp krizi geçirip ölecekmişim gibi   ha bu arada ben de ÖĞRETMENİM artık ayakta ders anlatamaz hale gelmiştim.   2005 ocak ayında mideme kelepçe taktırmaya karar verdim 16 ocakta da taktırdım. harikaydı artık yemek canım istemiyordu . güzel günler geçirdim6 yada tam 46 kilo vermiştim. ve 69 a düştüm . DÜŞTÜM DÜŞTÜM AMA  iki kolumdan tutarak hastaneye gittim. çünkü artık hiç bir şey yiyemiyordum  ve yesemde kusuyordum .artık beyaz köpük kusmaya başlamıştım.  hala kelepçeyi çıkarttırmak istemiyordum.  AMA EŞİMİN ZORUYLA ÇIKARTTIK. çünkü ölüyordum 3 gün sonra gelseydiniz diyalize bağlamak zorunda kalabilirdik dediler.  sonra 33 şişe serum ve 9 gün hastanede yattıktan sonra  eski hayatıma başladım 75 kg ile.nerdeyse kelepçeyi çıkaralı 3  sene oluyor ve BENNNNN 99  KİLO OLMUŞUM GECELERİ HEP AĞLIYORUM NASIL OLDU BU  BEN BU HALE NASIL GELDİM AMA GELDİM. işte hikayem  rejime başladım  yine şimdi bornovada bir diyetisyene gidiyorum   bakalım  ne zaman öleceğim  çünkü   lida içmeye başladım.    aaaaaaaaaaaaaa bu arada ben o şişman 10 sene kaldığım dönemde zenical  ve redüktil içtim ama nafile.
işte hikayem                  düşüncelerinizi öğrenmek isterim.   sevgilerimle

                                                                                                       erim

Cahilliğime verin de lida ne ola?

lida yeni zayıflama ilaçlarından biri ama tehlikeli diye duydum

bence bir doktora gitmenizde fayda var kendi sağlığınız için.
kilonuz umrumda deil, siz daha önemlisiniz...
her gece ağlamak, her sabah yorgun ve şiş gözlerle güne başlamak olur mu ??
yiyip bitiriyorsunuz kendinizi.
sizin seven eşiniz var hiç bir şey yoksa.
böle salıvermeyin.. kelepçe filan hikaye. siz bu kadar istekli olduktan sonra herşeyi başarabilirsiniz...
kimler ne kilolar veriyor.. biraz sabır ve kendine güvenle direk çözümlenebilecek bir şey. ama ilk başta bir dik durman lazım..
yaparım de, başarırım de... doktora git, diyetsiyene, dogru düzgün bir program yapsın.. yürüyüşe başla.. hem biras düşüncek zamanın olur böylece, ama sadece iyi şeyler düşüncek...
sen bi mutluluğu yakala... o kilolar gider zamanla...

ve evet çok zor biliorm. ben senden de kötü hissediorm kendimi klozetten kafamı kaldırınca... ama başka yol yok ...
kendimize inanmadığımız sürece hiç bişi beceremeyiz..

öperim :)

 Merhabalarr...
    bende 22 yaşındayım ve öğrenciyim yaklaşık 3 yıldır üniversite sınavlarına hazırlanırken aldığım kiloları vermeye çalışıyorum ve 70 kilolardan 60 lara inebildim fakat yeniden kilo alıyorum yeme krizlerim eskisinden daha şiddetli olmaya başladı ve artık kusuyorumda.akşama kadar normal beslenebiliyorum fakat geceleri bana bişeyler oluyor ve bir anada yemeye başlıyorum tüm gece durmadan yiyor ve sonrada kusuyorum tüm sorunum psikolojik bunun farkındayım yemek yiyerek bi şekilde kızgınlığımı atıyorum sonrada pişman olup kusuyorum.Sonrasındada kustuğum için kendime iice kızıyor olmalıyımki durumu sivilcelerimden ve yüzümden çıkartıyorum.Tüm sinirimi atarcasına tırnaklıya tırnaklıya sivilcelerimle uğraşıyorum  :-[ .çook mutsuzum bu konuda ankarada bir uzman bilen varsa mutlaka bana ismini versin :(

teşekkür ederim  söylediklerinizi düşüneceğim.

 bende de oldu bu,,yaptığım diyetle 4-5kilo verdim 1-2 ayda,,aç kalmadan iiyi bi şekildie... ama sonra neoldu bilmiyorum bianda aabarttm herşeyi...
bisüre sonradaa akşama kadar herşey normal..eve gelince 1-1bçuk saat içinde abarrtısız 2insanın 1öğünde toplan yediğinden fazla yemye bşaldım..aç olmasamda cnm istemesede yioorumm...biloruum can sıkınntısı başa bişi deil ama yerini dolduracak bişeyde bulmaıorum.ki ben bisürü şeyle uğraşırım ....60 kiloyum... 5kilo fazlam var.. danss eidyordum biaralar yendien başlamak istiyorumm... yok yere yemek yemek beni deli ediyoor..gttikçe şişiyorum sankiii çok snir bozucu bişeyy hiç olmayacak şeyleri yiooorum...psikolog çare olurmu bilmem?? faydasını gören varsa bana yazar mı?sevinirmm.... ):

son 3 aydır ' evet bugun son tıkınma günün,yarın bir daha abur cubur yok' diye düşündüğüm ama gene tıka basa yiyerek geçirdiğim koca boş bir günümü daha geçiriyorum..son 3 ayda ayda5 kilo aldım.ve bu gidişle almaya da devam edicem.arkadaşlarımın hepsi dalga geçmeye başladı..gülerek geçiştirdiğim bu durumu kimseyle paylaşamıyorum..anlamaz ki kimse..ancak benim durumumda olmadıktan sonra nasıl anlayabilir ki??burdaki yorumları okuyunca yalnız olmadığımı gördüm.demek ki benim gibi olanlarda varmış...
 ben çok sinirleniyorum artık bu duruma..yemekten kalkıyorum ne yesem diye düşünüyorum..işten çıkıp kendimi markette buluyorum..hatta gitmeden neler alacağımı düşünüp heyecanlanıyorum..ewe gidip birkaç saat içinde 2 günlük yeme ihtiyacımı karşılıyorum...nasıl bir durumdur bu yaa..bu kadar iradesiz olduğum için çok kızıyorum kendime.YAŞANTIMDAKİ BOŞLUĞU YEMEK İLE DOLDURUYORUM.....evet bütün derdim bu benim..
 ailemdeki sorunları,kalabalıkta ki bu yalnızlığı yiyerek unutmaya çalışıyorum..ama bunu kendime yapmamam gerek artık..
 DOKTOR BİZİZ ARKADAŞLAR.doktor kendi içimizde gizli..her şeyin çaresi vardır.neden yapamayalım...burdaki bütün arkadaşlar güç verelim birbirimize..yardım edelim..neticede herkes aynı şeyleri yaşıyor...bunun nasıl üstesinden gelebiliriz onları düşünelim,paylaşalım,YAPALIM...hadi..hadi..artık hadi...
 ÇARESİZSENİZ ÇARE SİZSİNİZ......

35 yaşındayım ve  ideal kilomdan 7-8 kg fazlalığım var.Görünüş olarak ise sadece göbek  bölgemden  rahatsızım.Sebze ağırlıklı besleniyorum ve genelde et olarak ta balık tüketiyorum.Fakat  bu sıra fark ettiğim bir konu var ki  ne zaman sinirlensem yemeğe saldırıyorum.Allahtan meyve yiyerek bu açlığı bastırıyorum.Şeker ve troid sorunum var,BİRAZ DA  bunlardan kaynaklı tepkisel yeme  bozukluğu sorunum var zannediyorum.Ne yapmalıyım.

 Yaklaşık bir yıldır bu iğrenç şeyleri bende yaşıyorum,iğrenç diyorum çünkü kendimden nefret etmeye başladım kilo takıntısıyla başladım ve ne yesem çıkarmak istiyorum hele çıkarmayı deneyipte çıkaramadığım günler ölmek istiyorum.Hergüne bugün başladım diyerek başlamak ve sonra ne bulursam yiyip çıkarmak tek yaptığım bu gözüm dönüyor resmen on günlük yiyeceği bi saatte yiyorum artık işi o kadar ilerlettim ki sıgara içiyorum kusarken bazen yediğim şeyler geri çıkmıyor saatlerce uğraşıyorum 57 kiloyum ve böyle yaşamak istemiyorum bi türlü zayıflayamıyorum
 nasıl kurtulucam bu lanet olası düşüncelerden hiçbirşey düşünemiyorum tek düşündüğüm yemek yemek ve çıkarmak karşımdakini bile dinleyemiyorum hiçbirşeye konsantre olamıyorum ben artık kendimden umudu kestim ne olacak bilmiyorum tek bldiğim çaresizliğim...

Hoşgeldin çaresiz ve bu aralar foruma yeni katılan herkes. çok fazla yeni katılan var gerçekten bu aralar ama tek mesajdan sonra pek paylaşım yapmıyorlar malesef..:(( herkesi günlük kısmına yaşadıklarını paylaşmaya davet ediyorum. yazdıkça rahatladığınızı göreceksiniz.. bekliyoruz..:)

Erim arkadaşım zor günler geçirmişsiniz,kelepçe taktırdığınızı okuyunca bende yazayım dedim.Benim oğlum 13 yaşında içine kapandı bunun sebebini tayin olmamız nedeniyle arkadaşlarından ve okulundan ayrlımasına bağlamıştık.Biraz kilo problemi hep vardı zaten hatta o yaşta bir ay diyet bile yapmıştı.Ne yalan söyleyim bende onu rahatlatmak için destekledim.Epeyce forma girmişti.Daha sonra yine tayin olduk bu kez İstanbula geldik ilk yıldersleride dahil iyi gitti herşey.Bu arada oğlum çok akıllı bir çocuk idi.Çok çaba sarfetmeden Kadıköy Anadolu Lisesini kazanmıştı.Ama orta ikide sınıfta kaldı sürekli ellerini yıkıyor hatta saatlerce banyoda derisini kazıyordu.Ben ise çok yorucu bir işim olmasına rağmen eve gelip sabahlara kadar onun kirli sandığı yerleri sabunlu sularla silip duruluyordum.İkna ettik doktora gittik obsesif komplusif teşhisi kondu.Lise sonda bir çok ders biriktire biriktire lise sona gelmişti.Okulu bırakıyorum dedi ve biz perişanda olsak bıraktı.Bu arada son birkaç yıl çok kilo almıştı ona şişko demelerinden nefret ediyordu.Neyse 160 kg olasıya kadar yedi yedi Boyuda 185) sokakta epey dikkat çektiği için yıllarca doktor dışında hiç dışarıya çıkmadı.En sonunda yine ikna ettik Ege Üniversitesinde İzmirde bir profosör midesine kelepçe takılmasına karar verdi.Çok zor bir ameliyattan  bir yıl sonra ideal kilosuna ulaştı.Bu kezde yiyip yiyip kusmaya başladı.Zaten ruh sağlığı çok bozuk olduğu için beslenmesi çok kötüledi.Şimdi sizden öğrenmek istediğim bu kelepçe çıkartma ameliyatı da sanıyorum takılma ameliyatı kadar zordur diye düşünüyorum.Bana bu konuda bilgi verebilirseniz çok yardımcı olursunuz.Umarım sizde herşeyin üstesinden gelirsiniz.Şimdiden çok teşekkür ederim.Özelimede yazabilirsiniz. meldakure@mynet.com.

 Hoşbulduk istanbul_1980 sizlerle tanışmak çok güzel beni anlayan insanların olması çok güzel özellikle derdini anlayan birilerinin olması çok güzel kendimden nefret ediyorum ama sizleri çok seviyorum çünkü beni anlıyorsunuz
  Yanlış anlamayın sadece beni anladığınız için değil sevgim(sanırım biraz bencilim ;)şaka şaka gerçekten sizlerle birlkte olmak çok güzel günlüğe nasıl yazabilirim istanbul yardımcı olursan çok sevinirim anlattıklarıma çok gülecekseniz ama neyse ben hep gülüyorum zaten...