Hatunca.NET Forum

http://www.hatunca.net/content/view/2438/120/ (http://www.hatunca.net/content/view/2438/120/)

Leyla hanım,

Yazdıklarınızı kelimesi kelimesine destekliyorum..Ve sizi bu kadar hassas bir konuyu bu kadar güzel anlatabildiğiniz için kutluyorum..İzninizle benim de bu konuda yazacak birkaç cümlem var .Bu iş Amerika’nın “bir yandan mayın ,diğer yandan mayın tarayıcı üretmesine ve satmasına” benziyor..Dilimin döndüğü kadarıyla açıklamaya çalışayım..

Her yerde bir yandan  “Hayatı,insanları ,çevrenizdeki herşeyi koşulsuz sevin “ derler..

Ama hemen ardından “(xyz) Düşünce Tekniği uygulayın...Bilinç altından başlayarak hücresel düzeyde tüm negatif düşünce ve inançlarınızı değiştirin, sizi engelleyen, sınırlayan düşünce ve inançlarınızdan kurtulun.. “ ( zihin haritalarınızı bile koşulsuz sevmek  kabul etmek zorunda değilsiniz,değiştirebilirsiniz..Değiştirin mutlu olun..)

Bir yandan  “sizi engelleyen, sınırlayan düşünce ve inançlarınızdan kurtulun..” derler.

Diğer yandan “Yaşantınızda dengeler oluşturabilmek için kurallarınız ve sınırlarınız olmalıdır.Kuralları ve sınırları bulunmayan kişilerin yaşamları bölünmüşlük ve kargaşadan kurtulmaz.hayatları çoğu zaman yapmayı kabul ettikleri şeylerle,yapmak istemedikleri tüm görevlerle ve onları kızdıran insanlara verdikleri tepkilerle geçer.” ( sınırlar ve kurallar koyun ..ki mutlu olasınız..)

Bir yandan “Hayatı,insanları ,çevrenizdeki herşeyi koşulsuz sevin ” derler , diğer yandan  “geçmişi unutun , gelecek yok .”an” da yaşayın. “ diyerek  sevgi için gerekli olan en önemli şeyi “ sevgiye emek vermeyi “ yok sayarlar..

İşte bazen belli bir yaşa kadar bunların hiçbirinden haberiniz olmadan yaşar,sonra birdenbire en zayıf,en savunmasız ve kendinizi en kötü hissettiğiniz dönemde önünüze çıkan ” ilk” öğrendiğinizi “en iyisi “ zannedip ona sarılırsınız...Sonra birgün bir diğerini duyarsınız..Aradığınız budur (!! ) Bu sefer ona sarılırsınız...Hayat böyle geçer gider...

O arada birileri size mayını ,karşı tarafa mayın tarayıcıyı satar....Ya da ona mayını,size mayın tarayıcıyı satar...Sürekli olarak tetikte..Sürekli olarak savunmada.. Koşulsuz seveceğim derken  aslında sevgisiz , zihin haritalarımı değiştireceğim derken kimliksiz kalırsınız...( çünkü kimliğinizin bir kısmı da geçmişiniz,deneyimlerinizle oluşmuştur..)

Hayat geçer,gider..Mayını ve tarayıcısını satanlar erer muradına , inananlar çıkar kerevetine.. :)

Tekrar kutlarım,sevgilerimle
İnci

Not : Bu konuyu geçenlerde bir yerde konuştuk.Bana “bu kadar şey okumuşsunuz ama hiçbirşey anlamamışsınız ne yazık ki.. “ dediler..Belki de öyledir..Bunlar sadece benim düşüncelerim..

İnci hanım,

Benim anlatmak istediğim şeyi bir başka yönüyle de dile getirmişsiniz.  Gerçekten bilgi sağanağı altında bazen neye inanacağımızı şaşırıyoruz. Tüm okuduklarımdan kendimce çıkarabildiğim inançlarımı sizlerle paylaşıyorum. Sizlerden de bazen beklemediğim kadar güzel yorumlar alıyorum. Yorumlarınız bana yazdığım konunun düşünmediğim detayları olarak geri dönüyor.

Hep içinizde birşey size her zaman doğruyu söyler diyorlar ya, herhalde kendimize doğru geleni, doğru olarak hissettiğimizi izlemekle yola devam edeceğiz.

Yorumunuza teşekkür ederim.

Sevgilerimle,
Leyla

Çok naziksiniz Leyla hanım..Demek istediğim şu ki koşulsuz sevgi masalı bu paketin bir parçası ..

Bazen düşünüyorum da belki de asıl olan “yaşamda denge “ kurmaktır.. Yaşantımızın birbirine zıt,karşıt unsurları arasında bir eşitlik kurabilmek..Belki de böylece uyumu yakalayabilir , zihinsel ve duygusal istikrara kavuşabiliriz  kimbilir...

Çünkü dengelerin kurulamadığı bir hayatta maalesef kişi çevresinde olan biten herşeye müdahale etmek, elde etmek veya korumak için sürekli bir dürtü içinde çırpınmak ve “o anda en baskın konu neyse ona tepki vermekle”  tüm enerjisini tüketmeye mahkum oluyor...

Sevgiler,
İnci

Öncelikle paylaşımınız ve düşüncelerinizi aktarma cesaretinizden dolayı teşekkürlerimi kabul ediniz lütfen.

Nacizane benim de izninizle bu konuda söyleyecek sözlerim olacak. Ve yine izninizle yazıma yazınızdan küçük bir bölümle başlamak isterim...

....Koşulsuz sevgi en çok anne-çocuk ilişkisinde var. Bunu bir yere kadar anlayabiliyorum. Ama annelerin bile koşulsuz sevip, her hatalarını kabul ettiklerinde; çocuklarına gelişme fırsatı vermediklerini düşünüyorum. Sevginin koşulsuz olmadığını görmek insanların kendilerini toparlaması, hatalarından ders alması için önemli bir etkendir....

Bence burada bir şeyler birbirine karışmış durumda. Yazıkki bizler sevgiyi hataları kabul etmek veya etmemekle sınırlandırıyoruz. Halbuki gerçek sevgi insanın büyümesine izin vermek halidir. Bir eğlem bir davranış, bir söz, bir durum yaşanan her ne ise  karşımızdaki insanın tekamülüne yardımcı olmuyor ve onu desteklemiyorsa bu sevgi değil, bizim vicdanımızı rahatlatmamızı veya kendimize iyi biri olduğumuzu ispatlamamızı, bütün katlanılması zor olan şeylere katlanarak erdemli biri olduğumuzu hissetmemizi sağlar ki bence bu durum kişiyi olduğu yere hapsetmekten başka bir işe yaramaz. Siz 10 sene demişsiniz ben de yaklaşık 15 senedir seviginin ne olmadığını araştırıyorum. Bunu hem kendi içimde hem de diğerlerinin deneyimlerinde arıyorum. Ve anladım ki koşulsuz sevgi de hak ettiği anlamı kazanabilmiş değil. Koşulsuz sevgi bir duruma katlanma becerisi değildir. Koşulsuz sevgi tepkisiz kalmayı ve kabul göstermeyi başarabilme durumu değildir. Koşulsuz sevgi çevremizdeki varlıkları (insan) sadece hayatımızın bir parçası oldukları için sevebilmektir. Koşulsuz sevgi durumundaki insan, gerçek hayal kırıklıkları yaşamaz. Gerçek diyorum çünkü hayal kırıklıklğı oldukça derin tabanlı duygulardan ortaya çıkar ve beklentilerle beslenir. Koşulsuz sevgi durumunda olan kişi gerçekte hiç kimsenin bir diğerinin beklentilerine cevap vermek zorunda olmadığını bilir. koşulsuz sevgi durumundaki insan rasyanel düşüncenin tarayışını durdurup, karşısındaki kişinin de insan olduğunu ve kendi ihtiyaçlarını karşılamak maksadı ile negatif duygular ve davranışlar taşıdığını bilir. Koşulsuz sevgi durumundaki insan karşısındaki kişinin de tıpkı kendisi gibi (bildiği en iyi şekilde) hayatta kalmak için uğraştığını bilir. Ve son olarak Koşulsuz sevgi durumundaki insan, karşısındaki kişiyi yargılamak ve değiştirmeye çalışıp rahatsızlığını gidermek yerine, rahatsılık veren kişiye şükran duyar. Çünkü rahatsızlık duyulan şey karşıdaki kişi değil, kişinin duygu destekli bağımlılıklarına bulamadığı cevaptır. Rahatsızlık ortaya çıktığı zaman insan kendi bünyesinde neyi düzenlemesi gerektiğini bilir. Kısaca koşulsuz sevgi tekamülü beraberinde getirir...

Sizin anlattığınız sevgi ve anlayış düzeyine varabilmek belki de hepimizin varmak için çabaladığı zirvede bir yer. Ama o noktaya vardığında kişi zaten kimsenin kendisini rahatsız edemeyeceği özel bir ruh  düzeyine ulaşmış demektir. Ben henüz kişilerden beklemediğim bir davranış gördüğümde hayal kırıklığına uğramayacak bir noktaya varamadım.  Birilerinin verdiği rahatsızlığı onun ve sizin gelişmeniz için bir lütuf kabul etmek pek kolay değil. Gerçi yazımda buna da değinmeye çalıştım. Bu tür rahatsızlıklar nadir olduğunda üzerinde durmayıp yolunuza devam edersiniz. Ama sürekli hale geldiğinde, ortada bir yanlışlık var diye düşünüyorum. O zaman koşulsuz sevgi  iki tarafı da geliştirmekten çok, bir tarafı hırpalar hale gelmiş olmuyor mu? 

Yorumunuz için teşekkür ederim. Umarım anlatmaktan istediklerinizi doğru anlamışımdır. Bunlar benim düşüncelerim. Yaşam içindeki deneyimlerim bana koşulsuz sevgi ile ilgili bunları hissettirdi.

Hımm zor bir soru bu
.....................
"O zaman koşulsuz sevgi  iki tarafı da geliştirmekten çok, bir tarafı hırpalar hale gelmiş olmuyor mu?" 
..................

Yazık ki toplumda yer etmiş bir söz var iyiliğin nusube doğurduğuna ilişkin. Sanırım bunu açıklamak için iyi bir giriş olacak. Hayatımın belirli dönemlerinde kendimce görevim, karşımdaki kişi için iyilik olan bazı davranışlarda bulunmuşumdur. Ve her nedense bu ilişkilerin çoğu hüsranla bitmiştir.Hayatını kolaylaştırmaya çalıştığım kişi/kişiler bir süre sonra benim hayatımı zorlaştıran kişiler olmaya başlamışlar ve bu sebepten yeterince köklendiremediğim bir çok realitemi yitirmeme sebep olan bir dizi olay yaşamama sebep olmuşlardır. Kayıplarımı düşündükçe hala emeklerime yanarım. Ama olsun kökü bende yine çıkar :)

Uzunca bir süre bu insanları suçlamak ve karalamak yolunu izledim. Bu durum beni kayıplarımın içinde tutuyor ve öfke hırsımı artırıp daha çok çalışmamı ve daha iyilerini yapmamı sağlıyordu Bir süreliğine de olsa hayatımı tekrar inşa etmem için yargılama işime yaradı. Ancak zaman geçtikçe ve çevremde olumsuzluklar yok olmaya başladıkça besin kaynağımı kayabettim ve kendimi yargılamaya başladım. Bunun bedeli ise içimdeki bütün kavramların kıyımı olarak ödendi. Ciddi şekilde zarar görmeme sebep olan bu durumdan kurtulmak için (düzenlemek için) kişisel gelişim yolculuğuma ara verdiğim yerden tekrar başladım. İnsanların ruhlarını görmeye çelıştım. Çok uzun zamanlarımın bir parkta oturup insanları izleyerek geçirdim. En güçlü görünen insanların bir ucubeden farksız olabildiklerine, en ucube görünenlerin kahraman olabildiklerine şahit oldum. Ve bilinçli olarak insanları sadece burada ve şimdinin bir parçası oldukları için sevmeye karar verdim. Bu uzun açıklamadan sonra soruya dönmek istiyorum.

Diyorsunuz ki bir taraf gelişirken, diğer taraf hırpalanmıyor mu? Evet aynen böyle oluyor. Fakat atladığımız bir durum var. Her iki taraf da gerçekte gelişiyor. Ve her iki tarafta gerçekte hırpalanıyor. Yukarıda yaptığım açıklamada iyilik gören karşı taraftı, iyilik yapan bendim. (dışardan görünen) Ben sadece elimdeki kaynakları paylaşıyordum. İyilik gördüğünü düşünen ise bir diğer insanın yardımına ihtiyacı olduğu gerçeği ile yüzleşmek zorunda kalıyordu. Bazıları bunu suistimal eder görünür, bazıları minnet duyar görünür. Ama özünde yaşanan duygu aynıdır. Zayıf ve güçsüz olduğu gerçeği ile yüzleşmek. Fazla empati bir süre sonra sempatiye dönüşür ve gerçekten kişiyi istismara açık bırakır. Fakat empati yapmak kendi özgürlüğümüz için gereklidir.

Sizin anlattığınız sevgi ve anlayış düzeyine varabilmek belki de hepimizin varmak için çabaladığı zirvede bir yer. .... demişsiniz. Halbuki bizler kendimiz uzaklaştırıyoruz bu bilinç halini kendimizden. Bilinç altımıza sürekli bunun mümkün olmadığını söylüyoruz. Bunu söylemekten asla vazgeçmeyeceğim. Özgür ruh halini yaşayabilmenin tek yolu ilkel benliğimizi yüksek benliğimizin kontrolü altına alabilmektir. Bu süreç acı verici, bol yüzleşmeli, bol göz yaşılı ve ciddi sancılı bir dönemdir. Ama geçer. İnsanın başarabilmesinin tek yolu gerçekten istemektir. İnsan sevmeyi de seçebilir, sevmemeyi de. Öyle ya burası özgür seçim oyun alanı. Herkes neyi yaşaması gerektiğini hissediyorusa onu yaşayacak ;)

Kosulsuz sevgi çok zor bir sey herkesin yapabileçegi zatende bir sey degil. Bunun için büyük bir bilinç gerek diye düsünüyorum. çünkü bunun olusmasini engelleyen bir çok duvarlar var. Kosulsuz sevgi anlamamamizin sebebi bence onu uç örneklerle düsünmemizden kaynakli olabilir. Birazda sorunlu olmadiginiz yakininizdaki insanlari düsünün, çocugunuzu düsünün. Onu nasil seviyorsunuz ? Kiz yada erkek dogdugu için mi ? Istediginiz okulu basardigi için mi ? Istediginiz yasam tarzina sahip oldugu için mi? Istediginiz düsüncelere sahip oldugu için mi ? Ya arkadaslariniz kaç tane kosulunuz var onlari sevmek için. Tabiki uç noktalarda yaptiklari kötü seyleri düsünebilirsiniz ama sanirim bu örnekler nadir ve biz nadir olan engellere takiliyoruz ve insanlari genellikle küçük sorunlar yüzünden sevmiyoruz buna kendimizde dahil.

koşulsuz sevgi...bir kere bunu yaşamak söylemek kadar kolay değil elbette..bende her ne kadar yazıya katılsamda malesef zaman zaman kosulsuz sevdim..hiç bir sey beklemeden..evet ezilmek aslında kosulsuz sevmek..yalnız kendi adıma yaptıgım şöyel bir sey var,sevgimin istismar edildiğini düşündüğümde ilişkimi bitiririm,bitirdimde..yani tamam nasılsa beni koşulsuz seviyor diye düşünen bir sevgilinin rahatlığı can yakıyor..ve ben canımın acımasını istemiyorum.evet severken ayrı kalmakta zor elbet ama en azından daha az can yakar,zamanla unutulur..unutulmasda onurun ,gururun kendine kalır:)
  bir ablam dan duyduğum bir söz,İNSANA HAKETTİĞİNDEN COK DEĞER VERİRSEN HAYVANLAŞIR.. malesef bencede bu yaklaşım biraz dogru.koşulsuz sevdiğinde aslında ona hak ettiğinden cok deger vermiş oluyorsun..sonuç üzülen sen oluyorsun..

Çok üzülerek de olsa belirtmek durumundayım ki busöylediğine kesinlikle katılıyorum Ayşen,

Eğer kişler belli bir özdisipline sahip değillerse, güçlenen manyetik alanlarını kontrol etmekte oldukça güçlük çekiyorlar. Ve sonunda son derece kibirli ve ben merkezci varlıklar haline dönüşüyorlarç Ben bunun bir süreç olduğunu ve zamanın bu durumu düzeltecek güce sahip olduğunu düşünüyorum. Hepimiz farklı şekillerde farklı deneyimler yaşıyor ve öğreniyoruz....

Sevgili Ayşen, her zaman fırsat bulup siteye bakamıyorum. Ama senden de bir yorum gelmesini bekliyordum. Hem senin ifade tarzını çok sevdiğimden, hem de konunun sana da yakın geleceğini tahmin ettiğimden. Gerçekten, kendimizi tanrı yerine koymaya çalışıyoruz. Sevginin hepimize ilaç gibi geldiği kesin ama hepimize düşen ve zaman zaman atladığımız bir sorumluluğumuz var: Onu hak etmeliyiz. Bunu yorumunda çok güzel anlatmışsın.

Teşekkür ederim ve yeni yazılarda yine görüşmeyi dilerim.

Leyla hanım ,
emeğinize yüreğinize sağlık güzel bir paylaşım yapmışsınız..


İnci hanım ;
sizin yazınızdan da çok etkilendim gerçekten..aslında görmediklerimvarmış,bazı yaygınlaşan populer konularda ,bunu farkettim.. gözümü açan yazılardan çok hoşlanıyorum..bence çoook şey öğrenmişsiniz..