Hatunca.NET Forum

http://www.hatunca.net/content/view/2359/120/ (http://www.hatunca.net/content/view/2359/120/)

Herkesin tıkandığı anlar oluyor maalesef sanırım bu anlar "sözün bittiği anlar" bu zamanlarda sizin de söylediğiniz gibi en güzeli kendine hakim olmak (tabi başarabilirsek) böyle yapınca bence insan kişiliğinden ödün vermiyor ve kendine olan saygısını yitirmiyor.Karşıdakini anlama konusuna gelince ise ben ne kadar uğraşsam da empati yapmaya çalışsamda bazı insanları anlaybilmem ve onlara hak verebilmem MÜMKÜN DEĞİL!!!! Anlayamayacağım ve hak veremeyeceğim konuların en başında İHANET geliyor. :'(   

hayatdevamediyor,

katkınıza teşekkür ediyorum. haklısınız tabi, ihaneti anlamak kolay değildir. zaten ben de bu tarz konuları kastedmemiştim. ihanet gibi, aldatma gibi konuları haklı bulmak zordur. ama önce nedenlerine bakmak gerekir. tarafsız olmaya çalışmak gerekir. ama dediğim gibi bunlara yaklaşım kişiden kişiye değişir.
bence önemli olan, sözün bittiği anları kavga ve şiddet içermeden sonuca ulaştırmaktır. kimseye değerinden fazla önem vermemektir.
kimseyi de haksız yere üzmemektir. buna ne dersiniz?

Evet çok haklısınız hiçkimseye değerinden fazla değer vermemek gerekiyor yaşadığımız şeyler bize bunun haklılığını gösteriyor.Teşekkürler kalın sevgiyle ve sağlıcakla... 

Belki de ağızdan çıkan sözü geri almak değil de sözü söylemenin ne kadar gerekli olduğunu düşünmektir önemli olan. Burada sizin dediğiniz gibi empatiyi kullanmanın yanı sıra söylenecek sözün ne kadar fayda sağlayacağını da tespit etmek gerekiyor. Hayatımda bununla ilgili sayısız örnek olduğunu farkettim yazıyı okuyunca. Gerçi tıkandığımı pek hatırlamam ben. Yani ağzıma bir dolu söz doldurup onu karşımdakinin suratına püskürtmek durumları pek yaşamam. Her zaman bilirim ki karşımdaki önce insandır. Mesafe koymak istiyorsam soğuk bir ifade kullanırım genelde. Tıkandığım bir anı düşünmeye zorluyor beni bu başlık. Sanırım bir tane var. Bir gün abim bana geldi. Eşi ile tartışmışlardı. Baya morali bozuk görünüyordu. Eşi ile ilgili mesele babamın ilgisiz oluşuyla alakalıydı. Bu yüzden ablam onu fazla hırpalamış. Diyecek hiç bir şey bulamamıştım. Babam hakkında konuşsam daha da öfkelşencekti. Ablam hakkında konuşsam zaten ona çok sinirliydi. Kendisini eleştirsem yalnız hissettiği için bana gelmişti. Sadece ona baktım ve saatlerce hiç bir şey söylemeden onu dinledim. Sonra da diyecek hiç bir şey bulamıyorum abi çok üzgünüm deyip ona sarıldım. Yani ne diyebilirdim ki zaten. Bilmiyorum baya düşünmeyi gerektiren bir konu aslında. Tıkanmak sadece öfke hissedilen durumlarda olmuyor. Bazen herşey manasını yitiriyor. Ve koskoca bir hiçlik çıkıyor insanın karşısına.

haklısınız illüzyon.

güzel ifade etmişsiniz duygularınızı teşekkür ediyorum yorum için. "yutkunarak konuş" diye bir söz vardır bizim dilimizde. ne kadar doğru değil mi? benim "dil yarası" adlı bir yazım var burada yazılarımın arasında. onu da okumanızı isterim. o bir öykü ama tamamen bu konuyla ilgili.
sizinde dediğiniz gibi "söylenecek sözün ne kadar fayda sağlayacağını" düşünmeden  söylememek en doğru davranış biçimidir bencede.
sağolun.

dur geliiiir bir an çekilir duygular duur gelir bir an suçluluk duygusuylaaaa      kargonun eşsiz bir eseriyle renk katmak istedim arkadaşlar umarım sesimden rahatsız olan yoktuuur :P ::)  :) ;) :D :(

öyle çok tıkandığım anlarım oluyorki o an üzülüyorum ama sonra bazen pişmanlık duyuyorum keşke söyleseydim diyorum bazende iyiki söylememişim diyorum  :(

Benimde tıkandığım çok anlar oluyor. İnsanları çok seviyorum ve karşımdaki kişiye belkide değerinden fazla değer veriyorum.Sonuç olan bana oluyor hep üzülen kırılan ben oluyorum. :(

sevgili alşın,

hep üzülen ve kırılan taraf olmak doğru değildir. büyük patlamalardan sakınmak için bazen sessiz kalmak en doğrusudur. ama asla kendimizi başkalarına hedef tahtası yapmamalıyız. hakkımızı sonuna kadar savunmalıyız. bunu lütfen unutmayın.

Ben bunu hayatıma yerleştirdim ve artık daha mutluyum. Size de öneriyorum. Tabi burada söylemeye çalıştığım şey hakkımızı yedirmek değil. Sadece biraz daha idareci olmak. Eskiden hiç sahip olamadığım sabır duygusunu geliştirmek. İnanın hayat daha kolay ve anlamlı olacak.

_________hakkimizi yedirsek de olur bazen-)..______________________

giydiginiz elbiseyi bir baskasi sizin ustunuzden haksizca ve hoyratca alabilir; ama inanin onun beden olculerine uymayacaktir..ve igreti duracaktir..kaldirip uzerinden atacaktir..atmasa bile ; kollektif gozlem;o elbisenin zaten size ait oldugunu ona ait olmadigini size teslim edecektir..

onemli olan; kollektif gozlemin size hakkinizi teslim etmesi degildir de zaten; sizin kedinize hakkinizi teslim etmis olmanizdir..

degil mi?

saygilarla...

newadressreaaly

Gerçekten, yazı etkileyici. Düşündürdü beni, kendimi tartmamı sağladı. Bu çalışma ve paylaşımı için Sayın Şadan Hergüner'e teşekkür ederim.

Evet, newadressreaaly örneğinize göre cevap vermek gerekirse, elbisem hoyratça, haksızlıkla alındı. Son zamanlarda da onun aslında benim olduğu anlaşıldı. Bunun pek de büyük bir değeri olmadığını hissettim, şimdilik. Benim anladığım ise, kendime hakkımı teslim etmemden başka hiçbir şeyin pek de anlamı olmadığı oldu.

"tıkanmak" kelimesi tam tanımlıyor o çıkmazı. Konuşsanız yıkılacak her şey, konuşmasanız içinizdeki eziyet büyüyor. Bunu dengelerken hakları korumak da güçleşebiliyor. Uzaklaşmak ve o insandan vazgeçmek ne kadar zor. Ben de çözümsüz durumlarda sürekli çekişme yerine uzak durmayı tercih ediyorum. O kişiden uzak durmak onu sözlerle yıkmaktan ve zaten sonuç alamayacağını bilerek bunu yapmaktan daha doğru sanırım.

sevgili rabia,

ben de teşekkür ederim.
gerçekten güzel bir yöntem bulmuşsunuz kendinize. o zor an için bile olsa bir süreliğine uzaklaşmak yapılacak en doğru şeydir. size zaman kazandırır. kendinizi toplamanız, hırsınızın yatışması, sinirinizin geçmesi için. sakinleşip bir değerlendirme yaptıktan sonra ne yapacağına karar vermek ise bana göre en doğru iştir.

ben depresiona girmeden empati yapmayi beceriyordum ve onca belki oyle ama o benim bildigim dogruyu bilmiyor gibi kendi kendime onu tartip hazmede bilyordum simdi icimden dusuncelerimi ve duygularimi karsi taraf beni kirdiginda hic esirgeyemiyorum.patlatikdan sonra acaba insan duygu ve dusuncelerini artik nasil kontroll edebilir cunku karsindaki kisi senin cevep vermene aliskin olmadigindan sana kirilip kusebiliyor o senin kaynananda,beyinde korumcelerinde olsa bir zamanlar bacim dedigin gorumcelerde sana soguk ve yrgilayarak bakabiliyorlar anlayis gostermeden sizlerle benim bu derdimi baylasmak istedim insallah banada neler yapabilecegim konusunda yardimci olabilirsiniz

calıkusu,

önemli olan şey, karşıdaki insanla doğru iletişim kurmaktır. iletişim ne kadar açık ve dürüst olursa insanlar daha rahat olurlar. ama bazen içten içe kurulamıyor iletişimler. yüzlerimizde hep bir maske oluyor. kendimizi saklıyoruz yani.
benim tavsiyem insanları iyi anlamaya, analiz etmeye çalışmanızdır. içten olanlarla olmayanları ayırtedebilmelisiniz. ruhunuzun uyum içinde olduğu insanlarla yakın, olmadığı insanlarla mesafeli olmalısınız. hakkınızı asla yedirtmeden idareci olmayı başarabilmelisiniz. söyleyeceğiniz her sözü de tartıp ölçmeli ondan sonra söylemelisiniz. karşınızdakine çok kızdıysanız, hemen o anda konuşmayın. kendinize düşünmek için bir zaman ayırın. onun yerine kendinizi koyun. sonra ne söylemeniz gerektiğine, ne yapmanız gerektiğine karar verin ve yapın.
umarım bu tavsiyeletim işinize yarar.
sevgiyle kalın.
şadan hergüner

eski sevgilim git artık bi dahada beni arama dediğinde tıkanıp kalmıştım
dünya durmuştu , ayağa kalkcak halim kalmamıştı  :'(

hayalet86,

peki o noktada ne yaptınız. yani tıkandığınız anda. tıkanan ne varsa açmayı başarabildiniz mi?

 o gitti ben oturdum sonra kaltım ağlaya ağlaya bende gittim  >:(

insanlari anlamak cok güc onun icin bu tür durumlarda tolerant olmayi calisiyorum bazen cok kolay olmasada anlamak yerine saygi duyuyorum.
hepimiz insaniz hatalida oluyoruz yerine göre madurda oluyoruz
önemli olan ögrenmeye acik olmak her yasanilandan ders almak
ve birdahaki sefere kendimiz adina dogru olani uygulamak.