Hatunca.NET Forum

http://www.hatunca.net/content/view/2021/120/ (http://www.hatunca.net/content/view/2021/120/)

 
Ben bu mucadeleyi 23- 24 yasimda baslatmistim simdi 38 yasimdayim cok seyler basardim ama yinede kendimi sevmeyi ogrenemedim. Kendimi takdir edebilecegim cok seyler yaptim ama yinede icimdeki eksiklik, yetersizlik duygusu gitmedi. Simdi cok mutsuz oldugum bir is orataminda calisiyorum baska bir subeye transferimi istedim eger genel mudur onaylarsa yakinda baska bir subede gecici olarak goreve baslayacagim ama kendimi cok yorgun hissediyorum. Artik mucadele edecek gucumun kalmadigini hissediyorsam, yasamaktan yorgunsam nerden baslamliyim?

Belkide sorun yorulduğunuzu kabullenmek yerine yeniden başlamaya çalışmaktan kaynaklanıyordur...

Belkide esas yapmanız gereken durmaktır... Belkide esas başarılması gereken hedef, bir şeyler ıspatlamaya çalışmadan, takdir toplamadan, kimsenin beğenisini kazanmadan, büyük işler başarmadan, sadece, basit mermaid'i olduğu gibi sevebimeyi başarmak... Hataları ile, çıkmazları ile, sorunları ile, yanlışları ile... yarın değil, bazı işleri bitirdikten sonra değil... Şimdi, şu anda...

Gunlerdir yazdiklarinizi tekrar tekrar okuyup dusunmeye calisiyorum dogrusu artik kendim icin saglikli dusenebildigimi sanmiyorum.

Icinde bulundugum is ortami beni cok uzuyor. Surekli kulturel, kisisel farkliliklarimdan dolayi zitlastigim, surekli kendimi yanlis anlasilma tartismalarinin merkezinde buldugum, surekli saygisiz davranislara maruz kaldigim, her firsatta uyumsuzlugumun dile getirildigi bir ortamda calisiyorum ve butun bu yasadiklarim bir girdap gibi beni icine cekiyor surekli negatif davranislara konusmalara maruz kaldikca kendime olan guvenimi sevgimide onunla birlikte yitiriyorum. Varligimin onaylanmadigi bir yerdeyim ve kendime cikis bulamiyorum yada o cikisi yaratcak gucum de yok korkuyorum evet belkide yeniden baslamak korkutuyor. Cok haklisiniz ben hep kendime, aileme birseyleri ispatlamaya calsitim, basarisizligi kendime yasakladim halada kendime izin veremiyorum.
Bir insan tek basina kendini sevmeyi ogrenebilir mi gercekten?

Evet öğrenebilir... Bazen insan olayların çok fazla içinde olunca objektif bir şekilde kendine bakması imkansızdır.  İşte bu yüzden sizin sorununuza dışardan bakabileceğiniz bir örnek vermeye çalışacağım.  Böylece kendinizi nasıl sevebileceğiniz konusuna daha farklı bir açıdan bakabilirsiniz...

Çirkin ördek yavrusu hikayesinde, ördeklerin arasındaki kuğu gerçekten çirkin miydi?

Görünüşe göre siz kuğu olduğunuzu unutmuşsunuz ve ördek olmaya çalışıyorsunuz ve başaramayınca üzülüyorsunuz. İyi ve güzel bir ördek olduğunuz söylenirse, diğer ördeklerle uyumlu ilişkiler kurabilirseniz ve herkes sizi takdir ederse o zaman kendinizi bir yerlere ait hissedebilir, mutlu olabilirsiniz.  Fakat ne yazık ki iyi bir ördek olmayı başaramıyorsunuz... O halde sizin sorununuz nasıl ördek olacağınızı bulmak değil, kim olduğunuzu unutmuş olmanız ve kendi yolunuza devam etmiyor oluşunuzdur...  Siz bir yerlere ait olma ihtiyacı içinde, kendinizi ait olmadığınız bir yere dahil etmeye çalışıyorsunuz belkide...

Peki birisi kulağınıza aslında nefis bir kuğu olduğunuzu fısıldasa ve siz bunun gerçek olduğunu bilseniz ne olurdu? O zaman ördek olmanın bir önemi kalır mıydı? Ördek olmaya çalışır mıydınız? Yada mağrur bir şekilde ortalıkta dolaşırken, birisi size çirkin bir ördek olduğunuzu söyleyip gülse, sizde onun cahilliğine gülüp geçmez miydiniz? O zaman farkeder miydi sizin ördekler gibi olup olmamanız, onların sizi anlayıp anlamamaları yada sizi takdir edip etmemeleri?

Demek ki konu diğer ördeklerin ne düşündüğü değil... Önemli olan sizin kendiniz hakkında ne düşündüğünüz...

konu mermaid ve admin arasında devam ediyor. Konuya katılıp katılamayacağımı sorma ihtiyacı hissettim. admin ve mermaid sohbetinize katılabilir miyim?

Burası açık forum, isteyen herkes sohbete katılabilir.  Lütfen düşüncelerinizi rahatlıkla paylaşın...

Aslında benim de üzerinde düşünmeyi bırakıp, artık karar verip uygulamam gereken bir konu bu.
Hep aileme, aile büyüklerime göre yaşamayı seçmişim, aman üzülecekler, aman ne ihtiyaçları var acaba, yalnız kalmasınlar diye diye.
Dışarıda iş hayatım, dostluklarım benim asıl kişiliğim ve evde aile içinde bambaşka biriyim ve aslında bu bazen işimi de etkileyebiliyor, dotluklarımı dahi etkilediği olmuştur.
Neden diyorum, toplum içindeki halim, işimdeki tutumum aile ilişkilerimi de etkilemesin, neden artık ben o istenilen kalıp yerine kendim olmayayım?
Belki on senedir uğraşıyorum buna, ama ya bir sorun, bir hastalık çıkıyor, oluyor işte bir şey ve ben yine ben olamıyorum.
Sürekli cici çocuk olma ihtiyacım ve istenilenleri yapan ve yine daha da daha da isteriz denilmesinin nedenlerini biliyorum. İstenilmeyen, kendi kalıplarına uymayan ve sonunda kızlarının boşadığı bir damadın kızı, hem kendi akrabaları hem de o adamın kızıyım. Bu nedenle hep kendimi sevdirmek ihtiyacı duydum, onlar da ne kadar iyi davransam da kabul edemedikleri damadın kızı olarak da görmekten vazgeçemediler. Bu konudaki konuşmalarım da işe yaramadı ve sustum.
Benim uğraşmaktan vazgeçmem ve durmam gerekiyor. Çünkü gerçekten hem toplumsal ilişkilerim hem işim çok etkileniyor, aynı zamanda bir türlü kendi hayatımı kuramıyorum, hep müdahalelere izin veriyorum.

Açıklama için teşekkürler admin

Kendine saygı deyince aklıma gelen ilk şey duygusal dürüstlük oluyor. Bence bu iki kavram birbirinden ayrılmayacak kadar iç içeler. Kendine karşı dürüst olan insan, neyi neden yaptığını (kendine) itiraf edebilir. Neyi neden yaptığını bilen insan, tercihlerini çoğaltıp daha mutlu olmanın yollarını bulabilir. İnsanların bizleri kabul etmeleri için onların istedikleri gibi davranıyor olmamızın tek sebebi (gerçekte kabul edilemeyecek kadar kötü olduğumuz düşüncesi) değersizlik duygusudur bence. Değersizlik duygusu taşıyan insanların hayata bakışı genelde ben onun istediğini yapmazsam o beni kabul etmez şeklinde oluyor. Biliyorum çünkü yaklaşık 6 ay öncesine kadar aynı duyguları taşıyordum. Bu kabul görmeme korkusu insanların yaptırımlarına boyun eğmeyi ortaya çıkarıyor ve sonra soruyoruz. Biz gerçekte kimin hayatını yaşıyoruz. Diğerlerinin kurallarına göre yaşadığımızı fark edip buna karşı koyma cesaretini gösteremeyince de kendimize saygı duymamaya başlıyoruz. Bütün bunlardan şikayet ettiğimiz halde durumu düzeltmek için eğleme geçmiyoruz çünkü; biliyoruz ki bu eğlem canımızı acıtacak. Ve gerçekten de acıtıyor. Ben seçimimi acı çekmekten yana yaptım ve yaşam haritamı tekrar gözden geçirdim. Koyduğum sınırların gerçekte kime ait olduklarını belirlemeye çalıştım. Bazen kendimden nefret ettim. Bazen kendime acıdım. Bazen aynanın karşısına geçip sen ne tatlı şeysin diye yanaklarımı sıktım :)) ama geçti. Şimdi biliyorum ki hiç kimse bana hiç bir sebeple gerçekte yapmak istemediğim bir şeyi yaptıramaz. Bu kararı verirken beni koşullu seven insanların hayatımdan bir bir gideceklerini ve maddi manevi bir çok konuda zarar göreceğimi biliyordum. Gördüm de. Ama bu da geçti. Şimdi hayatımda sınırlarıma duyarlı ve kararlarıma saygılı insanlar kaldı. Çünkü ben artık sınırları kimin koyduğunu ve kararları kimin verdiğini biliyorum. Dilerim bu yazıyı okuyan herkes kendisiyle yüzleşme cesaretini kendinde bulabilir. Zordur, ama imkansız değildir.  Acı verir ama geçer. eeee ne de olsa öldürmeyen acı insanı güçlendirirmişBu yazıyı şu sözle bitirmek oldukça iyi olacak gibi. "Sınırlarını tartış, onların kesinlikle senin olduğundan emin ol"

bu pek mumkun degıl bence hoş mümkün olsada sacma...bunları yapabilir olsaydık  degişiklik olmazdı..cünkü herşeyi ve herkezi anlıyabiliyor olacaktık...

Teşekkürler illüzyon,
Bunları düşünüyorum ve yakınlarımla da acı ile tanışmam, kendim olmak gerekli.

Hıımmm sanırım ne demek istediğini bir parça nalıyorum gul-can. Tabi eğer gerçekten buraya yansıttığın ruh halindeysen saçma olduğunu düşünmen çok doğal. Bence kendin için iyi bir şey yap ve düşünsen bile telafuz etme (çekim yasası) Eskiden, yaklaşık 3 sene kadar önce ben de seninle aynı şekilde düşünüyordum. Hatta kişisel gelişim ve iletişim üzerine yazı yazan yazarları, mevcut olan kitapları okuyuca sinir küpüne dönüyordum ve "sen ne anlarsın ki acıdan" diyordum. Sanki beni duyacakmış gibi. Sonra bir gün bir şey oldu. Dedim ki sen bütün bunlara inanmazsan kimi inandıracaksın. Mutsuzsun ve bu durumu kanıksayıp mutsuz olmaya devam ediyorsun. Mutsuz olduğunu kimseye söylemiyorsun ve insanların bunu anlamalarını bekliyorsun. Ben güya mutsuz olduğumu söylediğimi düşünürken meğerse insanlara "sizin yüzünüzden mutsuz oluyorum" diyormuşum. Şimdi bunun nesi yanlış. İfade baştan sona yanlış. Birincisi sen beni mutsuz ediyorsun diyerek hayatımın sorumluluğunu karşımdaki kişye yüklüyorum ve ona "aslında ben hayatımı devam ettiremeyecek kadar güçsüzüm. Beni mutlu etme sorumluluğu sana ait" deyip kendi gücümü karşımdaki kişiye teslim ediyormuşum. İkincisi ise karşımdaki kişi de kendi gücünü başkalarına teslim etmişti ve sonuç tam bir fiyaskoydu. Bir gün maket yaparken elimi maket bıçağıyla ciddi şekilde kestim. Ve ne oldu tahmin et. Sadece benim canım yanıyordu. Yalnızdım ve başımın çaresine bakmak zorundaydım. Hastaneye gittim. Kesiğe dikiş attırdım. Pansuman yapıldı ve eve döndüm. Sonra başladım sorgulamaya. Ben gerçekte kimin hayatını yaşıyorum. Elimi kestim sadece benim kanım aktı. Gücümü teslim ettiklerim şimdi nerdeler. Başkalarına kızmak kolaydır gul-can. Hatta sorunun kenarından dolaşarak yaşadığımız zorlulukla yüzleşmemeye çalışırız. Belki bir gün iki gün 3 gün 1 sene idare edebilirz bu şekilde. Ama ya daha sonra. Yanlış anlaşılmasın. Kimseye akıl hocalığı yapmaya çalışmıyorum. Bildiğim tek şey kendimi sevmek de, kendime karşı dürüst olmak da, kendime saygı duymak da benim sorumluluğum. Eğer bütün bunları başkasına yüklüyor ve daha sonra kendime acımayı seçiyorsam bu da tamami ile benim seçimim.

Değişiklik olmazdı diyorsun. Değişiklik evrenin şah damarıdır. Her şey değişir. Canlı cansız her şey değişir. İnsanlar doğarlar, büyürler ve ölürler. Bu basit süreçte bile değişim kaçınılmazdır. Bence insanların gerçek problemi değişim değil değişime direnmektir.

Herkesi anlayabilirdik diyorsun. Herkesi anlayabilir aslında. Ama bunun yolu kednimizi anlamaktan geçiyor. Kendisini anlayan insan gerçekte diğerlerinin neden incittiklerini çok iyi bilir. Kendini anlayan insan diğerlerinin de neyi neden yaptığını bilir. Çünkü herkesin istediği tek şey diğerlerinin kendisini sevmesidir. Bazıları beni sevin der. Bazıları beni sevmeyin. Ama aslında ikisi de beni sevin der. Hoş işin diğer tarafında kimseyi anlamak gibi bir zorunluluğum yok benim. Böyle bir misyon da edinmedim. Eğer birileri kendisini anlamamı istiyorsa bunun için çaba harcamak benim sorumluluğum değil onların sorumluluğu. Eğer birilerinin beni anlamaları istiyorsam bu durumda da kendimi anlatmak benim sorumluluğum. Bu şekilde her şey çok daha kolay oluyor. Üzerime ne kadar sorumluluk almam gerektiğini biliyorum. Gerçi bunların konu ile pek ilgisi yok ama kendi sorumluluğunu üstlenememiş bir birey hiç bir zaman bütün değildir. İşte bu sebepten kendisine saygı duyamaz. Duymak istemez.

nur,
bu serüven başladığı zaman bitmez. Geriye dönmek olanaksız. Hep ileri gitmek zorundasın. yakınlarınla acı ile tanışmanın gerekli olduğunu düşünmek sana ekstra zorluk yükler. Eğer dediğin kadar yakınlarsa seni destekleyeceklerini düşünüyorum. Kendin olmak mı istiyorsun. Yüreğine bak. Ordan sana el sallayan küçük bir çocuk göreceksin. Eğer başarıp elini tutabilirsen, incinmişliklerini ve yanlış anladıklarını düzeltip onun çok kıymetli olduğunu hissettirebilirsen işte o zaman özgür olacaksın. Ve bu duygunun kelimelerle tarifi olanaksız.  Ve işte o zaman hem kendine hem diğerlerine saygı duyacaksın. Sırf böyle zorlu bir hayatı yaşamayı seçtiğin/seçtikleri için yüreğinde tarifsiz bir kabul hissi yaşayacaksın. Biliyorum çünkü ben yaptım.

Paylasimlariniz icin cok tesekkur etmek istiyorum. Biliyorum ki benim bir sure dinlenmeye ihtiyacim var hem psikolojik, hem fiziksel anlamda cok yoruldum o yuzden bir sure Turkiyede ailemin yaninda kalacagim eminim bu sure icerisinde kendimi toparlayip daha saglikli dusunebilecegim. 

   
Sevgili Ilizyon, iletisim karsiliklidir, eger karsimizdaki kisiyi anlmak istemezsek o kisinin kendisini anlatabilmesi mumkun olmaz. Ayni sekilde birisi bizi anlamamakta kararliysa biz istedigimiz kadar kendimizi anlatmaya calisalim bir ise yaramaz. Ben sorumlulugun her iki tarafa ait oldugunu dusunuyorum. Insanlar kendilerini anlatmakta gucluk cektiginde onlara kendilerini daha iyi ifade edebilmeleri icin yardimci olmazsak onlari kutularinin icine kapatip kendilerini sevmeyen saygi duyamayan kisilere dondurebiliriz diye dusunuyorum.


Sevgili Admin ordeklerin arasindaki kugu olabilmek dusuncesini cok sevdim. Birseyler ters gittiginde bir kugu oldugumu dusunup gulumsuyorum simdi, tesekkur ederim. Daha saglikli dusunebildigimde gelismeleri sizlerle paylasacagim. Sevgiyle kalin

mermaid yazdıklarına katılıyorum. Tabiki iletişim karşılıklı olmalı. Ama bu başlamadan önce çok keskin sınırlar koymak ve bu sınırların kabul görmesini beklemek gerekiyor. Anlatmak istediğim bu ilk evresiydi durumun. Daha sonradan (kendini anladıktan sonra) diğerleri ile sağlıklı ilteşim başlıyor. Genellemeler samanlıkta iğne aramaya benzer. Elinle bulamazsın. Ama bir mıknatıstaki potansiyel çekim enerjisini kullanırsan işinin çok daha kolay olduğunu göreceksin. Anlatmaya çalıştığım bu idi.  Ha son bir şey daha. Birinin beni anlamak istemediğini fark edersem, bu durum geçene kadar anlatmamayı tercih ederim.

 günaydın arkadaşlar...
 
 ben neden yapamıyorum yaa:( illüzyon ne güzel yazmışsın anlamıyorsa anlatmaya çalışmam diye..bende aptalca kendimi hırpalar dururum.Şuan böyle bir durmun içindeyim.Tuhaf kendini geliştirememiş bir insan dostluklarıma ket vuruyor ve ben tepkimi  nasıl vereceğimi bilmediğim için veremiyorum.Hala ona iyi davranıyorum,kötü davranmayı becerememki yada keskin bir tavırla anlatmayı..

işte nasıl yapcam demekle olmuyor limoncum. Acı çekmeyi göze almak gerekiyor.

çok severim kendimi çok saygı duyarım önemserimbu öğrenilmez bence içten gelir

Aslında kendine saygı duymayı ğrememnin bir kaç kuralı var sanırım. Bunların başında neyi neden yaptığını bilmek ve gerekli durumlarda açıklama yapabilecek duruma taşımak gerekiyor kimliği.Burada niyeti konusunda insan dürüst olmalı. Eğer birini incitmeye çalışıyorsak bu davranışın bize ne kattığını neden böyle davranmaya ihtiyacımız olduğunu anlamaya çalışmamız ve karşımıza çıkanlarla yüzleşme cesaretini gösterebilmemiz gerekiyor. Yani bu şunun gibi. Kendimi çok yalnız hissediyordum. İki arkadaşımın samimi diyaloglarını kıskandım ve aralarını bozmak istedim. Onların samimi davranışları bana yalnız olduğumu hatırlatıyor ve üzülüyorum. Bu sonuç insanı gerçekten acıtır. Senelerce inşa ettiği iyi ve başkalarını önemseyen insan profilinin tam aksidir ve insana kötü olduğu illüzyonunu yaşatır. Halbuki gerçekte kötü değil sadece yalnızdır ve yalnızlığın verdiği acıdan diğerlerini de yalnız bırakmaya çalışarak kurtulmaya çalışıyordur. İşte insan böyle adım adım ilerleyerek ulaşıyor kendine saygıya. Ve gerçekten meşakatli bir yol.