Hatunca.NET Forum

Meraba sevgili günlük...
Neden seni yazmakta zorlanıyorum,neden seni yazıya dökünce kelimler kayboluyor?Aslında nedeni,kendimizi saklamak,ya da gerçek olanla yüz yüze gelmekten korkmak veya yaşananları yaşamamak üzere unutmak olabilir.
Ama ne yaparsak yapalım,ben var olduğum sürece sen de olacaksın günlüğüm...Hayatımdan kopmayan bir parçamsın.Evet seni güzel bir şekilde karşılamak,ağırlamak,el ele verip güzel günlere adımlar atmak ve bu güzel günlere koşmak isterdim.Günüm,günlüğüm senin değerini bilemedim ve şimdi de bilmiyorum, ki eğer bilmiş olsaydım şuan yaşadıklarımızdan çok farklı bir hayat,farklı günler bizi bekliyor olacaktı.
Günlüğüm,günümüz hep aynı,düşüncelerimiz,hayata bakışımız,gün içinde çektiğimiz yaşam sancıları aynı...adeta koca bir ömrü bir güne sığdırmışız.Senle öyle  monoton bir hayat yaşıyoruz ki,yarının bize ne sunacağı o kadar belli ki...Neyse ya günlüğüm,senle alıştık artık bu değişmeyen, ne sana ne de bana faydası dokunmayan yaşama.
Ama korktuğum bir şey de var,ki seni bu kadar değersiz kıldığım için cezamı çekeceğimi ve bu dünyada ki hayattan sonra beni bekleyen çetin bir hayatın beklediği ve orda her anın heseba çekileceği ve bana sorulacak olan"ömrünü nerde geçirdin,zamanını nasıl harcadın"sorulara cevabım olmayacağıdır.Evet günlüğüm bugünlük bu kadar.ama senle düşünmemiz gereken çooook şey var.

Bugün çoook yorucu bir gün geçirdik. Çok yorgunum.Ama değer yorulmanında nedenini bilmek ve o yorgunluktan tat almak ve yorgunluğun sonrasında gelen o insanı saran huzurun ve bir şey yapıldı diye birilerinin sevinmesini,mutlu olmasını görmek dünyalara bedel.
Ve şimdi olduğumuz yerdeyiz.Beni ve seni saran zamanın içindeyiz  ve bazen de o zamanın dışına çıkıpta özgür olabiliyoruz.Özgürlük deyince istenilen şeyi yapmak değil,belki onu hayal etmektir bizim için.Ama inan ki günlüğüm, hayallerle yaşamak,yaşayıpta pişman olmaktan beterdir.Hayaller sadece bizi gerçek olandan uzaklaştırır, ya da olmasını istediğin har hangi bir şeyi ulaşılmaz kılar.Hedef hayal olsa,sadece hayalden ibaret kalır.Yani günlüğüm biz hayallerin peşinden koşmayı bırakacaz.Bil ki,hayal sadece bize,sanal bir dünyada düşüncelerin belirsiz bir şekilde oynamasından başka bir şey kazandırmaz.
 Gün içinde beynime sinyal verip gider hayal...Ama Allah'tan bu kalıcı bir şey olarak kalmıyor.Buna inanıyorum ki,zamanla hayallerden tamamen arınmış,sırf gerçek olanla irtibat kurmuş bir hayat yaşayacaz günlüğüm...

 

Bir günü de devirmek üzereyiz,ömrümüzden bir gün daha eksildi,ölüme bir adım daha yaklaştık,fani olandan bir gün daha uzaklaştık ve bakiye doğru hızla ilerliyoruz.
Zaman çok çabuk geçiyor günlüğüm.Yıllar aylara,aylar günlere,günler de bir anlık adeta.Ey çok hızlı bir şekilde geçen günüm,ben bu günün içinde nerdeyim,nerde duruyorum?Niçin  senin varlığından bile habersiz kalabiliyorum.Senden bunu "bak ben geldim,senin için yeni doğan bir günüm"demeni bekleyemem.Hakkım yok,olmamalı.
Evet bir günü daha geçirdik.Geçirmek için zaman her anımızı kolluyor.
Bazen insanın bedeninde bir rahatsızlık oldumu,bunu dışa vurmayı ,sağlıklı insanlar  gibi olmadığı için,çektiği acıyı başkalarının duymasını istemesi ve onların duymasıyla acının hafiflediğini hisseder ve hatta bu acı ruh halini etkiliyordur.Bugün de bedenimde bir acı vardı.Ama belli etmemeye çalıştım.Çünkü onların bana yardımcı olamayacaklarını biliyordum.Ama ister istmez ruhum da bu rahatsızlıktan az da olsa etkilendi.
Herşeyin mutlaka bir sebebi ve herşeyde de bir hayır vardır.bugün yaşadığım bana sağlığın,sağlığımın ne kadar önemli olduğunu,sağlıklı olduğumuz için heran Rabbime şükretmem gerektiğini ve rahatsız olduğum için de,Rabbime yöneldiğimi,O na el açıp yarvardığımı,O ndan herşeyin geldiğini bilmem de bu rahatsızlığın oluşmasına sebep olan Allah'a, şükür borçlu olduğumu anladım.

 Yorucu bir gecenin sonrasında doğan bir gündü.Ama bugün benim için güzel bir gündü.Acım dinmişti,kendimi iyi hissediyordum.sanki dünyalar benim olmuştu.
 Ne güzel birşeydir,hayata güzel bakan gözlerin olması ve o gözlerin sahbine,o gözleri güzel görmesine neden olan Rabb'e sığınmak,O na güvenmek.Hamd alemlerin Rabb'i olan Allah 'a mahsustur.
 Tamam da bunları biliyorsun,Allah'a iman ediyorsun ama düşünsene koca günün içinde O'nu nerde,nasıl  ve ne zaman anıyorsun.Yok yok ne yazık ki,O'nu unutuyorsun,bir insana vermen gereken önemin,yarısını bile O na vermiyorsun.Şimdi dünde gününe bak,nasıl beyhude bir şekilde geçmiş ve bunun farkında olupta geçirmeye devam ediyorsun.Ne kötü ya!
 Birşeyin doğru veya yanlış olduğunu bilirsin.Tabi ki,bu doğru ve yanlış olan insanın bakış açısına bağlı genelde.Ve insan doğru bildiğinin peşinde yürümeye,onu takip etmeye çalışır.Ki,bu bazende yanlışa sürükleyebilir.dediğim gibi kişinin doğru bildiği gerçekten yanlış çıkabiliyor. Ve şimdi ben doğruyu,gerçek olanı o kadar açık bir şekilde görebiliyorum ki,adeta doğru olan,  yanıbaşımda benim gelmemi bekliyordur.Ama gerçek olan şu ki günlüğüm,o gerçek olana,doğru yola bir türlü adım atamıyoruz,bir türlü O'na yaklaşamıyoruz.O nu gün içinde hakkıyla anmıyoruz ki,O na yaklaşalım.
 Zamanın hakkını vererek yaşamaya ve yüreğimde ki,güzellikleri gün yüzüne çıkarma dileklerimle günlüğüm...

  Merhaba günlüğüm...
Sessiz,karanlık bir gece de seni üzlediğimi farkettim.Senin o ulaşılmaz anını düşündüm de üzlemenin,gidenin ardından ahh vah etmenin hiç mi hiç yararı,değeri olmadığını anladım.Giden gitmişti,giden dün gibi kaybolmuştur.
Yine o ışığın sızmadığı,ışığın eserini, ortaya koyacağı aydınlığın adı geçmediği gecenin karanlığına tutundum.O gece ki,beni içine alan,bana huzur veren ve içimdeki karamsarlığı kürükleyen bir lav misali.
Evet ben karamsarlığı seviyorum.Karamsarlık her ne kadar kötü ise de, beni ben olmaktan çıkartıyor.Kendi mi düşünmediğim bir sahnede ve bilmediğim bir rol oynayarak kendimi tatmim edebiliyorum.Bu her ne kadar bana zarar veriyorsa da, böyle olmasını istediğim için kabulleniyorum.
Ama unutma ki;en karanlık gecede bile,mutlaka parlayan bir yıldız vardır.Unutma ki günlüğüm,yarınlar bugünlerine kıyanlarındır.

   Meraba sevgili günlüğüm...
Bugünün sonunda yine birbirimizin sesine kulak vermek için burdayız.Günün sonuna yaklaşmaktayız.Günün sonuna ne kadar da çabuk varıyoruz ve ne kadar çabuk bir günü devirdikten sonra,yeni doğan bir güne başlıyoruz.Ömür ne kadar da çabuk geçiyor,ne kadar da çabuk güneş doğup,doğmasıyla birlikte batabiliyor.
 Günlüğüm,bizi sırtına alan,bizi ruhen diyardan diyara gezdiren,bazen de bizi çıkmaz sokaklara sürükleyen zamanla yaşıyoruz,zamanla yarışıyoruz.
 günlüğüm gün içinde özel birşey yaşamadık,hep monoton bir hayat yaşattım sana.Değişmesini istediğim halde,değişen birşey olmadı.Ama bunu bile bile sana açıklamak ve bazen defalarca dile getirmek saçma olur.Sende günlüğüm,bende farkındayız.Farkındayız ne yaptığımızın,neler yapacağımızın ve bizi nelerin beklediğinin farkındayız.Ama inan ki günlüğüm bazen gerçeklerin farkında olupta,o gerçekleri yaşamamak,bile bile gizlemek,kendimize ifade etmekten bile korkmak,hayatı o kadar yaşanmaz hale sokuyor ki...keşke hiç olmasaydım da,şuan bu durumda olmasaydım demek geliyor insanın içinden,gözleri görüpte ama olan,kulakları duyupda sağır kesilen,gönlü ilahi aşkla yanmak isterken, bir türlü onu yaşayamayan biri nasıl olurda yaşıyorum diye nefes alabilir.Zor,hayatı derinlemesine düşünen için,yaşam zordur.Gerçekler zor elde edildiği gibi,onu bilincede,gerçekleri hakkıyla tanıyınca da,artık ondan kopmak çok zor olur.adeta ayrılmaz bir parçamız haline gelir.Hakkı tanıyınca,Hakk olanı yaşayınca biz onu bırakmadığımız sürece o bizden ayrılmak istemez.
 

  Gün serin,rüzgarlı birazda gökten düşen damlalarla süslenmişti.Genelde bulutlu havalar içimi karartır,bulutlu havalarda nasıl yağmurun yağacağı belli olurcasına,benimde yüreğim ağlar.Sebebini bilmediğim bir sıkıntıdır başlar,beklerim güneşin o sıcak,o parlayan,o içe huzur veren havasını...
  Ama herşeyde de mutlaka  bir güzellik  vardır. Ki bunu bilmek için olanlara güzel bakmak şart.Düşünsene herşeyin bir sebebi olduğunu,bulutların,rüzgarın,yağmurun...ve bunlara muhtaç olan yeryüzünün bütün canlıları...Rabb'im ne kadar da düzenli,herşeyin yerli yerinde olduğu, kontrolun altında bulunan bir hayat vermişsin bize.
 günüm,bir baksana yaşadığın şu anın öncesine,kendimizce birşeyler yaşadık,güldük ya da ağladık,sıkıntılı veya huzurlu,emin veya ürkek adımlarla gelen anı karşıladık,nasıl geçtiyse geçti.Artık günüm sen tarihe karıştın,artık sen benim geçirmiş olduğum kaderimsin,iyisiyle kötüsüyle senden sorumlu olacağım ve belkide senin de benden sorumlu olabileceğin günü yaşadık.
  Zaman  su misali...O suyu yudumlayan ve bazen de kana kana içmeye çalışan biz, dengeyi sağlamakta zorlanabiliyoruz.Her şeyin  bir ölçüsü var,ne o ölçüyü aşmak ne de ölçüden uzak kalmak...
  Günüm,batmana çok az kaldı.Bir daha elde edemiyeceğim günle birlikte anlar gidiyor.Günüm,ben senden ayrılırken,içimde bir burukluk doğar.Biliyorum ki,seni hakkıyla yaşayamadım,yaşatamadım.Sen benden ayrılırken nasıl bir duygudasın acaba,"oh be bugünde bitti,bugünde bana aynı şeyleri yaşatan kişiyle bir günüm eksildi"der misin?
  Bilmiyorum,zamanın bize ne göstereceği o kadar meçhul ki...En iyisi,ki bunu başarabilmek önemli,bize gelene her zaman güllerle karşılamak,tebessümle ağırlamak,bir gün gelecekmiş gibi uğurlamak gerekir.
 

  Gelecek endişesi,geçmiş olan zamanda yaşadıklarımız bir türlü yakamızı bırakmıyor.O gitmek istese bile,biz onu terketmiyoruz,terketmeyi düşünsek ne yaparız diye, dünya da asılı bir ipe tutunmuşcasına onu bırakınca ipten düşüp bir yerimizi kırmaktan korkuyor olabiliyoruz.Türlü türlü düşünceler gün boyu beyne hücum eder.Onların arasında en doğrusunu,gerçek olanı seçmeye çalışırsın.Bazen bu doğru olan sana acı verebilir,ruhuna diken batırabilir ama hiç olmazsa yanlış düşüncelere,yanlış fikirlerere uymaktan yeğdir.Bazı anlar vardır ki,kendini en son düşünecek durumda hisseder ve bulursun.Bu ise,bizi ya sabrın sınırını zorlatır ya da sükunetle yaşadığımız hayatı kabullenmek zorunda bırakır.Her ikisinde de,isteğimiz dışında tekerrür bulduğu için memnun olmayız.
  Bugün de,Ramazan'ın o bereketli havası esiyordu.Bugünün bereketinden feyz almak isteyen her insan,gün içinde yaşadığı her anını ince duygularla ele almalı,düşünmelidir.Bugünümüz bir daha elde edilmeyecek kadar kıymetli,ki bir daha elde edileceğini kim bilebilir ki...Sen sen ol ki günüm, günlerin enn kıymetlisi olan bu ayın günlerini dolu dolu yaşamaya,hakkını vererek geçirmeye çalış.

  Bir günde bitmek üzere,bir gün daha ömrümüzden eksilmek üzere...
Günün içinde bulunduğum iç alemim çalkantılı süreçler içinde bocalanıp duruyor.Birşey yapmazsın aslında,çünkü yapılmış birşey yoktur.Ama ruhunda,ruhunu saran o düşüncelerden kurtulmak ve düşünenleri bırakmak çok zordur.Ben ile ruh adeta bir beden de iki kişi gibiyiz.
  Gün batmak üzere...gün, batışıyla karanlığın çıkışıyla yeni,taze bir güne gebedir.Önümüzde tertemiz,sayfası bize açık,nasıl geçirmemizde bizi özgür bırakan bir gün vardır.Onu dilediğimiz gibi kullanabiliyoruz.Onu beslediğimiz iyiliklerle,güzelliklerle ya da kötülüklerle,kıskançlıkla,kinle,bencillikle..v.s süsleyebiliyoruz.Bir bakışımız günümüzün akışını değiştirebiliyor.Ümitsiz bir şekilde olumsuz düşüncelere dalınca gün,bize çekilmesi işkence olan bir zaman dilimine dönüşür.Yok umutla,pzotif düşüncelerle bakılacak olursa yaşanılacak en kötü durumda bile,bir güzellik,bir sebep-sonuç ilişkisine dayanılarak bir çözüm bulunur.Yeterki biz,günümüzü,ona verilmesi gereken değeri vermesini bilelim.Ya ben hep bunlara değiniyorum,gün ve güne verilmesi gereken değerden.Ama kendime bakıyorumda" sen ne yapıyorsun,senin böyle konuşmaya hakkın var mı,sen bilipte uygulamayansın,neden boşuna bunları söyleyip,bile bile gözardı edersin"diye sorulara verecek cevabım olmuyor ve bile bile gerçekleri görmezlikten geliyorum.Neyse ben biraz günlük yaşantımdan bahsedeyim.
 Sabahın geç saatlerinde kalktım.İlk önce evişleri,sonra sılayı rahim.sonra yine evdeyim,yemek hazırlıkları,aç olan karnı doyurmak gerekiyor haliyle,dünyadayız ve ona göre yaşıyoruz,yaşamak zorundayız.Ama gerçektende gün içinde yaşadıklarımı yazmak zor oluyor.Nedir ya!hep aynı şeyler.
 Şikayetçi olduğunu görürüm,buna da hakkın yok.Dedim ya,yeni doğan,tertemiz bir sayfa olan günü,şekilden şekile sokan sensin.Her insan ektiğini biçermiş,bizde günü nasıl süslersek,karşılığını ona göre alırız.Eğer sen şikayetçi olupta,gününden vazgeçmek ve çok farklı bir şekilde,istediğin gibi bir günü yaşamak istersen,isteklerine ulaşmak için yaşananlar için dizine vurmaktan çok çabalayacaksın,yorulacaksın,isteklerine kavuşma yolunda,ayağına batan dikenden,yürürken tökezlemekten dolayı bir ahh bile çekmeyeceksin.
 Olacak inşallah,daha güzel,aydınlık,yürüyeceğimiz yollarda adımımızı atar atmaz nereye varacağımızı bileceğimiz günler görecez günlüğüm...
 

   Meraba günlüğüm...nasılsın,günün nasıl geçti,geçmiş olan bugünümüzden memnun kaldın mı?Daha bir çok cevapsız kalan sorular...Ama bugün okuduğum bir Hadis-i Şerif kafama takıldı.Hadis şöyleydi"Ademoğlu sabaha erdi mi,bütün azaları, dile temenna edip:'Bizim hakkımızdan Allah'tan kork.Zira biz sana tabiyiz.Sen istikamette olursan biz de istikamette oluruz,sen sapıtırsan biz de sapıtırız."buyurulur.Gerçekten iyi düşünülünce,gerçeği idrak edince insan ne yapacağını,şuana kadar geçirmiş olduğu zamanın boşuna olduğunu ve hatta aldığı,verdiği her nefesin hesabını vereceğini anlayınca dünya başına yıkılır.Baksana günlüğüm,hadislerin hepsi bizi uyarılmak için söylenmiş,bize gerçekleri göstermek ve bilmediğimiz şeylerden sorumlu tutulmamamız için herşeyi açık bir şekilde önümüze serilmiş.
  Gün içinde neler yaşamıyoruz ki,gözleri nereye sürükler,dili bize yakışmayan bir şekilde kullanır,dedikoduyu,gıybeti kulağa hoş getirecek bir şekilde terbiye eder,ayakları divane bir şekilde peşinden sürükler,elleri daha çok boş,işlenmez bir şekilde bırakarak ve daha bir çok gerekçelerle vücüdumuzu istediğimiz şekilde kullanıyoruz.Ve bir gün bu azalar dile gelecek,o bizi bekleyen zor,sıkıntılı,kimsenin kimseyle ilgilenmediği o günde, azalarımız bizim onlara yaşattığımız hayattan dolayı bizleri heseba çekecektir.Rabb'imin karşısında hatalarımızı,günahlarımızı yüzümüze vura vura sayıp dökecekler.Biz bu dünyada yaptıklarımızdan utanıp,saklarken orda bizlerin saklamış olduklarımızı kendi ellerimizle,kendi kendimize şahit olarak anlatacaz.Ne kadar da zor bir durum.Allah o gün bize rahmet etsin,bugün yanlış yaptığımızın farkında olup,kendimizi O'na göre yönlendirmeyi,O'nun istediği bir şekilde azalarımızı kullanmayı nasip etsin inşAllah...

  Merhaba günlüğüm...Nasılsın günüm,nasılsın ruhum,nasılsın eyy çıkmaz yollara sürükleyen,her yaşanan anda,güzelliklere adını koyan,adını mıh gibi yüreğe kazımaya çalıan  nefsim, nasılsın?..
   Günün sesine kulak verince,bana  "Ben aynıyım,bildiğin gibiyim işte,her günden farksız bir gün işte, ama doğrusunu söylemek gerekirse,ben bu günü,bu geçen günleri hayal etmemiştim.Benim yaşamak istediğim,hayalini korupda,o hayalle büyüdüğüm günleri ararım her günde..."dediğini duyar gibiyim.
   Ruhun sesine kulak verince,bana "Ben iyi değilim.Ben ,kapısız,penceresiz,herşeyle bağlantısını kesmiş bir yerde haps olmuşum adeta...Ben bir bedende kalmış ve kortulmaya çalışan,özgürlüğü hayal eder bir durumdayım.Bana acı veriyorsun,beni isteklerine zorluyor,isteklerimi ise görmezden geliyorsun.Halbuki,böyle olmaması gerekirdi.Biz yani senle ben,el ele verdik mi,bir birimizi görerek, birbirimizi düşünerek bu dünya da hareket edersek  başaramayacağımız bir şey olmaz.En önemlisi ise sen kendinden,ben de kendi bulunduğum durumdan memnun olup çıkarız"dediğini duyar gibiyim...
   Nefsin sesine kulak verince,bana "Ben çoook iyiyim,keyfime diyecek yok.Sen beni seviyorsun,bana değer veriyorsun,genelde hep benim sözüm geçtiği için ben de seni seviyorum ve senden memnun olmamak elde değil ki...Biz hep böyle anlayışla devam edersek,ve senin benim dediklerimi yapmanla güzel günlere ayak basacağımız o kadar gerçek ki.Baksana günü günlük yaşıyoruz.Bugün varız,yarın var olacağımız belli değil,gel sen her zaman elimi tut ve benim gittiğim yolda yürü,beni takip et,asla pişman olmazsın"dediğini duyar gibiyim.
  İşte, içinde bulunduğumuz bir günün başlangıcı ve sonu,ne kadar da açık,ne kadar da bize yakın ve bir o kadar da uzak...

  Bugün biraz evden uzakta,arkadaşımın evine kadar gittim.Hep evde kalacak halimiz yok ya!Ama gene dönüp dolaşıyoruz ve aynı yere geliyoruz.Aynı yer,aynı insanlar,aynı çevre,aynı hayat,aynı zaman velhasıl aynılarla dolu bir gün...
  Yine güzel bir Hadis-i Şerif e değinmeden geçemiyeceğim."İki günü birbirine denk olanlar aldanmıştır"diye buyurmuştur Peygamberimiz.Baksana bize,baksana günlüğüm yaşantımıza.Biliyorsun ki,biz hep bundan yakındık,zamanın aynı geçmesinden,aynı nedenlerle havayı teneffüs etmemizden...Baksana  Allah'ın Resulü ne demiş,bizi nasıl uyarmış,bizi ateşe sürükleyen boş,gereksiz,faydası dokunmayan zamandan kurtarmak için...
  Ama günlüğüm ders almıyoruz,söylenen güzel sözlerden,yaşanan örnek hayatlardan,sonucu belli olan dipsiz,karanlık koyudan ders almıyoruz.Ne desem sana boş,sana söylenen bütün sözler bir boşlukta kalmaya mahkum...Çünkü sen,gerçekleri görmede kör,gerçekleri yaşamada korkaksın.. Sen kaçıyorsun,sen kendinden kaçıyorsun,sen sesini duyuramayacağın,kimsenin olmadığı,ruhunun özgürce hareket ettiği,yanlızlığın derinliğine gömülmek istiyorsun.
  Ne yaşarsak yaşayalım günüm,bir gün bu yaşamın,alıp verdiğimiz nefeslerin son bulacağı o kadar gerçek ve bir o kadar da bize yakın ki..Kendimde,yazdıklarımda şunu farkediyorum ,ben günün içindeki zamanı boşa harcadığım için,o günün sorumluluğunu bile bile ve sorumluluğu taşımak zorunda olduğum halde,günün haketmediği şekilde onu kullanmam beni üzdüğü ve bu üzüntüyü taşıdığım halde üzüntünün bazı alınan ilaçlarla giderebileceğini bile bile o ilaçları almayarak üzüntümün gid gide bütün vücudumu sararak,ölümcül bir vakaya tutulması gibi görebiliriz.Hakikatler bilindiği halde,yaşanılmazsa solmaya,ölmeye yüztutar.Yaşadıklarımızda günlüğüm, böyle birşey.Bizi bekleyen son, bugünden kendini gösteriyor.

  Merhaba günlüğüm.uzun zamandır sana uğramadım,uzun zaman oldu hal hatırını sormayalı.Ama biliyorsun ki,sebepler vardı,sonuçlanmış olan kötü sebepler...
   Kötü günler geçirdik,kötü günler her an kapıda,gelecek artık ne benim için,ne sevdiklerim için ne de senin için günüm...gelecek artık onu kirletmeye çalışan,içleri kararmış,Hakk ı unutmuş kendine insan diyen insanlar için varolacak.Ben çekiliyorum günlüğüm,ben dünyanın gidişatından sıyrılıp,insanları dünyayı süslemekle yanlız bırakıyorum.
   Günüm,evet acı günler yaşadık,o acılar şuan bile kor gibi içimi yakabilir ama olan olmuş,gidenin ardından gidilmez,bizimde zamanımız gelince gidenin ardına düşeriz.Her şey o kadar güzel bir el tarafından yönetiliyor ki,ona karşı gelmekhadimiz mi?Karşıde gelinmez ki,çünkü O nun bize yaşattığı şüphesiz ki bizim kendimiz için düşündüklerimizden hayırlıdır ve en iyisidir.
.   Bugünlük bu kadar günlüğüm,en kısa zaman da tekrar görüşmek üzere.

   Merhaba günlüğüm...
   Yorucu bir günün sonundayız.Giden bir günün arkasından bakmaktayız.Giden günleri düşünerek,giden günlerde çeken acıları hissederek bugünü uğurlamaktayız.
    İnsanın farkında olması gereken bir gerçek vardır.O gerçek düşüncelerimizdir.Ne düşündüğümüz o kadar önemlidir ki...Ne düşündüğümüz,yaşadığımız hayattır,nefesin iyi mi kötü mü alınıp verişidir,davranışlarımızdır kısacası bizi biz yapandır.Herşey düşündüklerimizle başlar ve onunla biter.Hayata güzel düşüncelerle bakmayı bilen kazanmıştır,hayat o'nun için mutluluklar sonmuştur.o ne görürse görsün umrunda mı ki,bir kere o güzel bakmayı öğrenmştir.Ayağa batan bir iğneden tutun,yakınına gelen en büyük zarardan tutun onu etkilemez.çünkü o güzel bakmayı öğrenmiştir.Bundan ötesi yok.
    Yani demek istediğim günlüğüm,biz yaşanan her günden bir ders çıkarmalı,herşeyin gerçekleşmesinde bir sebebin olduğunu bilmeli ve her olacakta da Rabb'imin izni olduğunu,herşeyde bir hayrın olduğunu unutmamalıyız.

   Çok karmaşık duygular içerisindeydim bugün.Hayat o kadar anlamsız,zor,elini uzatıpta elinin boşlukta kaldığı ve hayatın neresinde bulunduğumu anlamayan bir durumdaydım.Herşey üstüme üstüme geliyordu,ne yapacağımı,nereye sığınacağımı,içimdeki anlamsız,bilinmez duyguların sebebini bilmeden kime dert yanacağımı bilmeden geçirdim.Ama şunu da kafadan çıkarmıyordum.Allah ın varlığını,O na sığınılacak yerin en güvenilir yer olduğunu ve O nu anınca huzur bulunacağını...
    Neden bu kadar acılarda çabuk yenilebiliyoruz.Neder olumsuzluklar,bu kadar çabuk yıkabiliyor,neden bu kadar hayata zayıf bakışlarla bakabiliyor,yaşadığımız en küçük olayda ile kendi kabuğumuza çekilebiliyruz.Nedenlerle dolu bir sürü cevapsız kalmış soru...
    Offff bile çekmek bazen zor geliyor.Off deyip de offf un nedenini anlamadan,yüreğin dağlandığını hissetmek...
     Evet bugün iyi olmadığım,tabiki ruhen iyi olmadıım için sürekli ruhumu yansıtan sözler kullanıyorum.ama bu benim elimde değil ki,bende çok daha güzel şeyler,iç açıcı,olumlu cümleler kormak isterdim.İnsanlar ne düşünüyorsa onu yaşıyor.

   Merhaba günlüğüm...
  yine ben geldim,yine bir günün batışına doğru selam vermeye geldim.Bugünde yoğun bir şekilde geçti,birşey yapıpta ne yaptığının bilincinde olmadan geçti.Ama ortada gerçek olan bir şey var ki,o da zamanın su misali gibi geçmesi.İşte bu bana bir teselli,bu derdime bir derman oluyor.
  İnsan kalabalıkta,acısını unutuyor,milletle uğraşarak,onlara hizmet ederek acısını,yaşananları,gelecek endişesini az da olsa unutuyor.
  Arkamızda bırktığımız insanlar acaba ne haldeler,acaba nasıl bir hayat yaşıyorlar,acaba acı çekiyorlar mıdır?Bilmiyorum,bildiğim birşey var o da şuan yaşananlar,şuan ki insanların gidenin ardından baktıkları gözleri...
 Ne kadar da garip bir dünya,anlamını çözmek ne kadar da zor.Yaşamla birlikte el ele verip yürümek,onunla birlikte güle koşa eğlenmek ne kadar da imkansız.
  Allah ın izniyle herşey yoluna girer.Allah ın izniyle,hiçbir şey imanımızı engelleyecek şekilde,bizi müslamınlığı hakkıyla yaşamaktan,Kuran yolunda ayrılmaya neden olamayacaktır.
   

  Bugün içinde bulunduğumuz kalabalıktan biraz olsun sıyrıldık.Her gelen mutlaka geldiği yere gitmek zorunda.Bir müddet sonra ev sessizleşecek,kimse kalmayacak,sadece yaralı olan ailem, acılarıyla başbaşa kalacak.
   Hayat her zaman ki gibi devam ediyor.Ağaçlardan düşen her yaprak, bana ölümü düşündürür.Baban hep der,"sararmış yaprak yeşil yapraktan önce düşermiş yere,bende sizden önce toprağa kavuşacam"derdi.Ama zamanın bize ne sonacağı belli değil ki...Ecelin ne zaman kapımızı çalacağını bilemeyiz.
    Hayata ayak uydurmak,onun istediği  şekilde yürümek kolay değil.Hele bir de, içinde Allah inancı olmayan insanlar için çok zor.
    İyi değilim be günlüğüm,günler o kadar çok değişti ki,daha önce  aynı raydan devam eden zaman,birden yönünü tam tersine çevirerek, hayatı alllak bullak etti.İşte neyin ne zaman olacağını bilemeyiz.Ve olanlara hazırlıklı olmadığımız için,geleni şaşkınlıkla,korkuyla,endişeyle,üzüntüyle,ahu vahlarla karşılıyoruz.İnsanın üstünden kalkamayacağı dert,acı yoktur.Tabiki bu Allah a olan bağlılıktan ve akan zamanın üzerinden suların akmasıyla olacaktır.
    Herşey mutlaka bir gün son bulacaktır.Önemli olan o sonun ne olacağı,sonun bizi nasıl karşılayacağını bilmektir.Sonu öğrenmekte bugünden belli olur.Yaşadığımız hayatla,davranışlarımızla bir nevi sonumuzu hazırlamış oluruz.Yaşadığımız her anın,ağızdan her çıkan laftan sorumluyuz.Ve içe seslenen her sesin,her isteğin,her düşündüğümüz amelimizin karşılığı verilecektir.Biz her açıdan doğru düşünmeyi,iyi niyetle hareket etmeyi elden bırakmayalım günlüğüm...

  Şew baş sevgili günlüğüm...
 Bugün daha iyiydim.Bugün daha sakin bir şekilde düşünebildim.Bugün düşüncelerim,davranışlarıma ayak uydurabildi.Her gün olduğu gibi bugün de Rabbi me dua etmeyi unutmadım.Bizi o duadan başka koruyacak ne olabilir ki...Çok şükür...
   Ben bugünlerde şunu öğrendim.Aslında daha öncede bildiğim birşeydi...ama şimdi gerçekten yaşayınca ne demek olduğunu,gerçek anlamıyla yorumlayabildim.Darlıkta ve sıkıntıda Rabbi ni anan her kimse,mutludur,huzurludur ve O ndan gelen herşeye razıdır,şükrederek içine doğan bir güneşin farkındadır.Evet ben bunu zaman zaman yaşıyorum ve bunun elden gitmemesi için tabiki genede Rabb ime el açıyorum,yalvarıyorum.Hiçbir şey O nu sevmek kadar olamaz.Yüreğimde sevgiye layık tek zat...Günlüğüm,günüm sakın ola ki,O nu anmadan geçen bir günün,O nun ismiyle başlayan her işin,O nu düşünerek yaptığın her eylemi yaşamadan geçme.
 

   Merhaba sevgili günlüğüm...
 Zaman herşeyin ilacı derler,gerçekten de yaşayınca insan, diyenlere hak vermiyor değil.Zaman acıların üzerine serilmiş bir yorgan misali.
  Sonbaharın günlerinden olan, bir yaprağı da dalından kopardık.Sonbaharın serinliğini,güneşin altında ısıtan sıcaklığını,gün ağarınca eve çekilmekla, sobaların etrafını çevrilerek geçen bir günü de,sonbahardan bir günü,ömürden bir günü bugünden eksilttik.
  Gün,bugün sessizdi.Yavaş yavaş herkes koytusuna,yaşadığı,barındığı evine çekiliyor.Bu çekilmelerle beraber,tabiki akan zamanın içinden yaşanan herşey, benim daha iyi düşünmemi sağlıyor.Yanlızlıkta daha iyi düşünebiliyorum.Çünkü yanlızlıkta herşey bütün çıplaklığıyla önüme serilmiş,yanlışıyla,doğrusuyla önümde iki seçeniğin olduğunu yanlızlıkta görebiliyorum.Ben tek başımayım yanlızlıkta,insanlar yok,çeşit çeşit beyne hücum eden düşünceler yok.Bir ben varım,bir de her zaman bizimle olan Rabb...
  Ben şuna da öğrendim ki,İnsanın bir derdi,sıkıntısı olunca bunu başkalarına yakınarak derman bulacağını sanmak bizi sadece zarara sürüklediği...ki eğer derman,çare bulmak gerekiyorsa,Bize en yakın olan Zata yönelecek,O nunla konuşup,çare vermesini dileyecez.şunu unutmamak gerekir ki verende O dur,alan da...
 Rabb im böyle buyurmuş, derdiniz varsa bana söyleyin,bana yönelerek derman arayın.yok eğer bana değil de, kullarıma giderek kendi halinizden şikayet etmeniz,sizin zararınızadır.derman ararken,derdinize dert katarım buyurmuştur.İşte her şey ortada,gerçekleri  görmemek o kadar zor değil.Bu kadar kolaylık sağlayan,herşiyin ondan olan Zatı görmeyipte,çevremize bakıpta çözüm aramak sadece zararımıza işleyen bir durumdur.Hele bir de aracısı olmadan O na sesimizi duyurduğumuz halde,bu kadar çıkmaza sürüklenmek niye?

   Hayat ne kadar da garip,bilinmezler içinde,bilinene doğru giden bir yolcu gibi adeta.Ben yabancıyım yarattığın bu dünya da.Ben yolunu kaybetmiş,sahibini arayıpta bulamayan bir kayıbım.Ben Seni bulmak isteyen bir sevgilinim.
    Hayat ne kadar da mahsum,günahsız...Ya da bana mı öyle geliyor.Yoksa hayat mı beni ikiyüzlülükle karşılıyor.Bilmiyorum...ama bildiğim birşey varsa,o da yaşamakta olduğum ömrü,hayata bulaştırarak kirlettiğimdir.
    Hayat ne kadar da acımasız.Zamanla birlikte akan hayat,beni daldan dala atlatan,beni istediği gibi şekillendiren,davranışlarımı hayata göre eyleme geçirmemi sağlayan hayat,ne kadar da zalim...
    Hayat,bazen bizi sınamak için değişik yollardan bize yaklaşır.Bize selam verirken, alınan selamın nasıl olacağını merak ederek sonucu bekler.Hayat bize hangi açıdan selam verirse versin,onun karşılığını en güzel şekilde almak ve herşeyden kabullenen bir can ister.İstersin hayat,en güzelini beklersin,ama umduğunu bulamayınca da,umduğunu buluncaya kadar musibetlerle dolu bir yaşam verirsin.Seni anlamak bazen zor oluyor be hayat!Ama acısıyla da tatlısıylada geçiyorsun.İçimde bir yara bırakarak,melhemi derman olmayacak bir şekilde akıp gidiyorsun.Uğurlar olsun.uğurlar olsun ki,geçen her güne,geçipte selam veren her ana...



   Günlüğüme böyle başlamak istedim.Günün akışından çok, geçen bir günde yaşamış olduğum duygularımı aktarmak istedim.
    Bugün de geçti.Ama bir türlü, kadınların konuşmuş oldukları aynı havaları duymadan geçilmiyor.Bugün de onlardan bir gündü.Her ağızdan çıkan sesler,ne konuşan dediğinin farkında ne de dinleyen, sözlerden bir şey anlıyor.Ama herkes mutlaka birşey söyleme zorunluluğunda olduğunu hissediyor gibi...ben bu olanlardan bıktım.Bu söylenenlere kulak tıkamak,kimsenin kimseyi çekiştirmediği bir yerde olmak isterdim.
 Ama işte, her istenende olmuyor.Sabret gönül,sabret günüm...Ne demişler bu da gelir,bu da geçer.

    merhaba günlüğüm.
 Demiştim ya sana her gelen,mutlak bir gün geldiği yere dönecek diye.Bugün de gelenleri uğurlamakla geçti.Gelenlerin yolu uzundu.Kim bilir kaç sene sonra birbirimizi görürüz.Gidenlerin ardından gözü yaşlı olanlar vardı.Ben de, daha önceleri gidenleri uğurlarken,şimdi gözüyaşlı olanlar gibi ağlardım.Gözlerimden yaşlar dolar,taşardı.Ama artık öyle değil.Bugün öyle değildim.Artık ağlayamıyorum.Artık çok sevdiğim ölenlerin ardından bile gözlerim yaşarmıyor.Neden böyle oluyor?bilmiyorum.Acaba ben bütün insanların yaşadığı normal olan duygulardan arınıyor muyum?Artık ne üzülüyorum,ne ağlıyorum,ne hayatta rahatın,huzurun,mutluluğun,özgürce bir hayatın hayalini kuruyorum.Bilmiyorum günüm,ben ne yapıyorum,ben nerdeyim ve ne yapacağımı bilemiyorum.İçinde bulunduğum bu günün,yarın da ki günlerin yabancısı gibi hissediyorum kendimi.
  Her doğan güneşin bir batışı da vardır.Bugünde geçmek üzere,geçsin be günlüğüm.Evet, iyi olmadığım yazdığım sözlerimden o kadar belli oluyor ki.Hayattan bıkmış,hayata sarılacak bir nedeni olmadığını düşünen bir halde ne yapacağını bilmeden,ölümü gözeten,onu bekleyerek bir nebze olsun huzura kavuşan bir ruh halindeyim şuan.Ne acı değil mi günlüğüm,bunları düşünmeye değmezdi yaşananlar, değil mi günüm.Değmez,ölümü bir çözüm yolu bilerek onu beklemek,elini eteğini bu dünyadan çekerek, duygusuzlaşan,hayata özlemini bitirmeni sağlayan düşünceleri yaşatmaya değmez.Hele bir de kendine müslüman diyen birine hiç...
  Allah a sığınalım gene,gösterdiği yoldan ayrılmamaya çalışalım günüm.İnşallah...

   merhaba günlüğüm...
Anlayamıyorum bazı şeyleri.Neden hak olan gizlenmeye çalışılıyor,neden O güzel ismi zikretmekle yanlış yapıldığın ima ediliyor?Doğru konuşanı,dokuz köyden kovarlar,ne kadar da doğru bir söz.Ama ne kadar doğru olursa olsun kovsunlar,farketmez ama O nun ismi geçince,O nun ismini zikretmekle kovulmak bana acı veriyor.Anlamak çok zor.Neden bu kadar kısıtlı bir alana sığdırılmaya çalışılıyor.Neden özgürce o yüce ismi haykırarak söyleyemiyorum.Gizli kaçamalı bir şekilde,ses çıkarmadan bile O nu ansam,yine de rahat bırakmıyorlar.Ne kadar da çekilmesi zor bir hayat.O nu anmadan geçen bir günü neyleyim,O nu söylemeyen dili neyleyim,O nu düşünmeden yaşayan bir insanı neyleyim,O nu yazmadan,başka şeylerle uğraşan eli neyleyim.
   Merak edilecek,cevapsız kalacak o kadar soru var ki.Ne bu sorular aklımdan çıkar ne de cevap verecek birini bulabilirim.Cevap verenlerde ancak,kendi şahsi görüşünü ortaya koyarak,yanlış bulacağı düşünceleri kendinden uzaklaştırmakla doğru yapacağı zannıyla hareket edecektir. Yani böyle yapılmaması hem sizin için, hemde toplum için daha iyidir der.Siz böyle yaparak çevreye zarar veriyorsunuz demekle sorunu çözmeden ortadan kaldırmayı düşünür.
  Neyse selametle kalan ömrüm...
   

  Merhaba sevgili günlüğüm...
  Bügün değişik insanlar,hiç görmediğim,tanımdağım insanlar vardı evde.Bizi ziyarete,bize uramışlardı.Nasıl olduklarımızı,baş ağrılarının,sağlığına gelmişlerdi.İşte bugün de o insanlara hizmet etmekle geçti.Ama günün batışına,yarındaki günün doğruşuna daha çok var.Kim bilir bir saat sonra,bir saniye sonra bizi nelerin beklediğini...biz bilemeyiz.Gaybı sadece Allah bilebilir,herşeyi bildiği gibi.
   Gün devam ediyor,ama günün akışını kesin bilmediğimiz halde,akışını anlayabiliriz.Hayat hep aynı geçiyor deriz ya bazen,işte bizim yaşadığımız monoton bir hayat.dün de ne yaşamışsak bugünde aynısını,bügünde yarının tetikçisi...
   Çok şey yapmak ister bu ruhum,özlemini çektiği hayalleri gerçekleştirmek ister gönlüm.İstediği gibi,bir hayat kurmak ister günüm.Ama gel gör ki,ne ruhum da,ne gönlüm de,ne de günüm de bir değişiklik var.Onları istedikleri gibi yaşatamıyorum,onların özlemini gideremiyorum.Onların ardından gidecek takat bulamıyorum.Bir beden de, iki farklı kişilik yaşıyorum.Birbirine zıt,farklı dünyalardan olan düşüncelerle bocalanıp duruyorum.Bazen yoruluyorum,bunlarla uğraşmayı bir kenara bırakıp,bir köşeye çekiliyorum.taa tartışma son bulana kadar,aralarındaki anlaşmazlık az da olsa dinince köşemden çıkıp,sesizce beynimde,ruhumda cereyan eden düşüncelere kulak verip,sessiz bir şekilde kapılarını tıklatmadan hayatın akışına bırakıyorum kendimi.
    Gün batacak,hiç doğmayacak günde  gelecek.Hayatın son bulacağı gün de gelecek.O günden Rabb'ime sığınırım.Kendi nefsimle başbaşa kalmaktan Allah a sığınırım.Ruhumu ve beynimi işgal eden olumsuz düşüncelerden,beni zarara sürükleyen,doğrudan çok yanlışa iten hayallerden,fikirlerden Allah a sığınırım.

    Bugün de diğer günlerden farksız geçti.Bugün de,kadınların aynı havalardan bahsetmesiyle geçti.Ama ortada olan bir gerçek var,o da insanın ne söylediğine,ne yaptığına,adımlarının nereye varacağına dair haberi olmaması.Gerçek olan doğrulardan gittikçe uzaklaşması,yolunu kaybetmesi...evet bu zamanla gerçekleşecek olan bir gündür.
   Düşünüyorum da sürekli sürekli Allah tan birşeyler istiyoruz.İsteklerimiz gerçekleşmiş olsa bile,yerine yenileri doğuyor.Bu kısır döngü , devam edip duruyor.Ve bize sonulan bu hayat,yanlışıyla doğrusuyla o kadar açık ki.Burda ki,doğru,hayırlı olan yol;Kur-an'ı kendi hayatımızda yaşatmak,O nun,österdiği yolda yürümektir.Bu yol da Peygamberimizin (s.a.v)hadisleriyle,sünnetleriyle daha da yürümesi kolay hale getirilmiş.Önümüzde sadece iki yol var.Biri sana gelecek,sana yaklaştıracak ve seninle huzur bulacağımız yol.Diğeri ise,şeytanın bizi kendisine çektiği yol ki,bu da bizi helaka sürükleyen yoldur.
   Olaylar,günlük yaşantımız,hal ve hareketlerimiz o kadar açık ki.Yanlış mı doğru mu yaptığın bellidir?Allah'ım sürekli senden isteriz ve bir beklenti içerisinde bocalanıp dururuz.Şüphesiz ki veren de Sensin alan da Sen...ama yaptığımız doğru değil günlüğüm.Ne demişsin güzel kitabında"Bir millet kendi içini değiştirmediği sürece,ben onları değiştirmem"kendime bakıyorumda ben de değişen birşey yok.Evet birşeyler dileyerek değişme hevesi var.Ama bir türlü içimi değiştiremedim.Ve biliyorum ki,içim değişmediği sürece,sabit bir noktaya odaklanan düşüncelerimi ve bu düşüncelerin bana yarardan çok zarar verdiğini bildiğim halde,onları yaşatmakla bir yere varamayacağım,adımlarımın geri gidişinden belli...

     Yarınlar ne kadar da uzak,geçmiş ne kadar da acı,şuan,ne kadar da belirsiz,pasif,şaşkın.Bugün ne kadar da farksız...
    Aslında kendimi ruhen daha iyi hissediyorum.Yaşadığım acıya rağmen ve belki de yaşayacak acıların olacağını bile bile de,yine ruhum huzurlu,olacaklardan etkileneceğini sanmıyorum.Daha farklı bakmaya başladım hayata,olacaklara,bulunduğum yere...Belki de ,nedeni şu aralar sarıldığım,bırakmak istemediğim,hep devam etsin diye dilime doladığım"Allah'ım çok şükür,bize yaşattığın herşeyde muhakkak bir hayır vardır.Sen boşuna bir sebep ve sonuç yaratmazsın"diye zikrettiğim düşünceler.Gerçekten bunlar beni günden güne,doğacak güneşe hazırlıyor.Şuan belki o güneşi görmeyebilirim,ama onu hissediyorum,onu göreceğime dair umut taşıyorum.İyi olacak inşallah günlüğüm.Çünkü biz,güzel bakmayı,olaylar karşısında güzel düşünmeyi öğreniyoruz.Böyle bakan zararda değildir,böyle bakan hayatın en mutlu insanıdır bence.
   Gün yine,evde geçti.Herkes bir koşuşturmada,herkesin kendine göre bir hayatı,bir düşüncesi,hayali,bekletileri ve bakış açısı vardır.Eve gelen gidenlere bakıyorum da,herkesin kafasında kendine özgü doğrular taşıdığını,herkesin kendine değer verdiğini,herkesin kendine göre bulunduğu yerde, bir yer edinmek istediğini anlıyorum.Belkide yanlış anlıyorumdur.Bilmiyorum ama herkesin hayata farklı bakabilecek pencereleri olduğunu biliyorum.
   Gün yine açlık çekiyordu okumaya,alışmıştım daha önceleri sık sık okuyordum ama bu aralar baya uzaklaştım kitaplardan.Kitap okumak bambaşka birşey.Bazen alıp götürüyor uzaklara,bazen hakikatı yumuşak,tebessümlü bir yüzle bize sonuyor,bazen seni hayattan koparıp hayallere daldırıyor.Farklı farklı kitaplar,insanlar gibi,her biri birşeyler öğretir.Her birinin, oluşmasına dair bir nedeni vardır.Kitaplar gibi her insandan da öğrenilecek birşey vardır mutlaka.İnsanın değerinide,kitapların değerinide gözardı etmeyelim.Her insana hoşgörüyle,mütevazi bir şekilde,tebessümlü bir yüzle yaklaşalım,kitaplara da değer vererek,anlamak ve ondan bir ders çıkarmak,birşeyler öğrenmek için ele alalım.
İnşallah daha çok kitaba ağırlık veririm.Onlarsız bir hayat,hele burda yaşayan biri için, hiç düşünemiyorum.

    Bugünü de devirdik.Bu gün,sayılı olan ömrümüzden kopup gitti,tarihe karıştı.Hiç yaşanmamış  gibi,yaşanmış olan geçmişe,ait olduğu yere gitti.Peki bu giden gün kendisiyle birlikte benden ne alıpta gitti?Bir kere ,bir daha hiç yaşamayacağım ömrümü çaldı,yaşatmak istediğim umutlarımı ve dünümden farksız olan bir günümü benden aldı.
    Günün son saatlerinde,ruhun bedenden ayrılıp bir daha birleşemeyecek,yaşamayacak olan insanın,o anki ayrılışındaki acıyı duyuyor,günün son saatlerinde...O anki sessiz çığlık,yüreğimi dağlar,sadece bana acı verir.Bu acıyı ne başka insanlar ne de batan gün farkındadır.Acımla başbaşayım.Bu acıya birde yanlızlık eklenince daha bir derine dalıyorum.Acı ve yanlızlık  seviyorlar birbirlerini,gayet iyi anlaşıyorlar.Bana da düşen bu iki sevgilinin,bir arada yaşayışlarına bakmaktır.
    Alışmak güzel bir özelliktir.Ne olursa olsun,varolana,hayatın akışına, hayata eğri mi,düz mü bakmaksızın bunu kabullenerek yaşamak alışkanlıkla başlayan birşeydir.Alışıldı mı artık acı da,yanlızlıkta insana güzel görünür,belkide onlarsız bile yapamaz hale gelebilir.Tabiki kişiden kişiye değişir.Ama ben bunu  yaşadığım için,biliyorum ve onlarsız bir hayatta düşünemiyorum.Kabullenmek,bulunduğum durumdan ilerisini düşünmemek ve bırakmak istemediğin,ya da seni bırakmak istemeyen hayatın acı süsleriyle iç içe yaşamak...
     

    Selamların en güzeliyle selamlarım seni günlüğüm...
Bugün,güneşli bir gündü.Güneşi selamlayınca,ısısını ta uzaklardan bize sonuyordu,ısıtıyordu,karanlıklardan aydınlık saçıyordu bize.Doğa güzeldi.Sonbaharın son günlerinde  bize bu güzelliği veren Yaratıcıya sonsuz şükretmekle geçti.Her gününde böyle geçmesi gerekir.
   Yeni doğan günle birlikte,ben her sabah uyanır uyanmaz,Rabb'ime dua ederim"Allah'ım hayırlı bir gün nasip et"diye.Güne böyle başlarım.Ve günün akışını Rabb'imi gözönünde bulundurarak yaşatmaya çalışırım.Çünkü böyle yaparak Allah ın rızasını gözetmiş olur ve benim yapmak istediklerime engel olur.Çünkü yapmak istediklerim sadece nefsime hoş gelecek,yanlış davranışlardır.Bu bazen küçük bir tebbessüm de olabilir.Eğer tebbessümü engelliyorsa,Allah ı unuttuğumuz anlamına gelir ve kendi arzumuza kapılıp yanlışı seçme manasına da gelir.Şüphesiz ki,Allah ın bizim için uygun gördüğü hayat,kendi
istediklerimizden,hayırlıdır.O nun bana yaşattığı,her an için şükretmek ve musibetlere de sabretmek gerekir.Bu kadar açık ve gerçek.Oldumu günlüğüm,sakın olada nefsi dost belleyipte arkasından yürüme.
Hayırla başladık güne hayırla bitirelim."Allah'ım hayırlı bir gece nasip et,beni bütün günahlardan dolayı affet,beni hayırlı bir kul olarak kabul et,ben sana gelmek isteyen biriyim,dergahından kovma beni"derim  ve günüb son dakikalarını uyumakla sonlandırayım.şew baş...

    Bugün diğer günlerden farklıydı.Bugün,gelecek günlerin değişmesine öncülük edecekti.Bugün hayatımın gidişatını değiştiren bir karar aldım.Ve bu kararla yarınlarım değişecekti.Artık farklı bir hayat,yaşamadığım bir dünya beni bekliyor.Hiç yaşamadığım için,bende biraz heyecek,korku,endişe var.ama herşeyinde bir başlangıcı olduğunu unutma.Bakalım ne olacak ve neyi görecez.Hayırlısı olsun.Hayırlısını Allah'tan beklerim.
     Sanırım günlüğüm bir  müddetliğine senin  kapını çalamayacam.Seni yazamayacağım günüm.Biliyorum ki günüm,sende benim için ne iyiyse,ne hayırlısıysa onu uygun görürsün.Beni düşünürsüm günüm.En kısa zaman da görüşmek ve yazmak üzere şew baş...

   Uzun bir aradan sonra merhaba günlüğüm.
   Zamanın yerinde durmadığı,karanlık gecenin ardından doğan aydınlık,her kışın bir baharı olduğu gibi,benimde hayatım artık geçmişten uzak,geleceğe umutla bakan bir çift gözden ve güzel düşüncelerden ibaret.Ne güzel değil mi?Hayatım değişiyor,kendi varlığımı kanıtlayacak,kendi varlığımı inandıracak olgulara adım atmak üzereyim.Yeni bir başlangıç,yeni bir ilk...ilkler her zaman heyecenlı olmuştur.Ama unutmamak gerekir ki, herşeyin bir ilki vardır.
   Günüm beklemekle geçti.Dalgalı bir denizde sessiz bir şekilde yoluna devam ederek bir şeyleri arayan,rotasını kaybetmiş bir gemi gibiydim.Ama yanlışıylada,doğrusuyla da geleceğin bize sonduğu yere doğru akıyoruz.Baktığımız gözlerle,düşündüğümüz hayallerle varacağımız yeri  belirleriz.Sonuç iyi de olsa kötü de olsa,istediğimiz için yaşıyoruzdur.İstekler hayatımızda o kadar önemli ki.Onlar hayatımızı şekillendiriyor,süslüyor.Onlara sarılarak bir yerlere geliyoruzdur.
İstekler hiç bir zaman beynimizden,ruhumuzdan,kalbimizden çıkmasın.ama güzel istekler olma kaidesiyle inşAllah.

    Merhaba günlüğüm,görüşmeyeli hayat nasıl geçti.Yanlızlıkta ne yaptın,ne buldun,ders çıkaracak bir hayat bulabildin mi?Sorularla dolu yorgun bir beyin.Soruların ne bir başı,ne de bir sonu...
    Senle görüşemediğim günlerde,değişik bir hayatla karşı karşıya kaldım.Değişik insanlar,değişik bir ortam,değişik bir yaşam...Hiç yaşamadığım,varlığını bilmediğim duygular yaşadım.İyi bir gözle ,olumlu bir düşünceyle bakarak yola koyuldum,ama gel gör ki ne oldu,hiç düşünmediğim bir şekilde sonuçlandı o güzel gözlerle baktığım hayat.Hiç ummadığım bir şekilde hayal ettiklerim aniden soldu.Benim ile ordaki değişik hayat,birbirine uymuyordu.Oranın belirli kuralları ve benimde benimsediğim,değer verdiğim bir yaşam biçimi vardı.Yollarımız uyuşmadığı için ayrılık tez oldu.
    Hayat yine devam ediyor.Bıraktığım yerdesin gene,ne ben değişiyorum,ne de sen...
    Günüm,daha çok evde geçti.Soğuk ama güneşli bir hava vardı.Bir ara dışarıya,güneşin beni ısıtmasını,onun sıcaklığını ruhumda hissetmek için çıktım.Sıcaktı,beni ısıtıyordu.Bu güzelliği bile görmek,onun sıcaklığını hissetmek,Yaradanın bize sonduğu nimetleri,güzellikleri görmek ve her daim şükretmek gerekir.Çok şükür Allah'ım.Ama gerçekten ne kadar da şükretsem,ne kadar da ibadetlerimi yerine getirsem,içimde bir eksikliğin olduğunu düşünürüm.Ne bileyim,sanki ağzımdan çıkan,dilimin söylemiş oldukları çok sönük,doğrudan uzak...bedenin ise,sahte,sadece bana sonulan zor yapılmış olan bir yemeğin tadının çok güzel olmasına rağmen,benim o tadı acı hissetmem,o tadı hakkıyla bilmemem gibi bir şey.Herşey çok güzel,en güzel bir şekilde yaratılmış,donatılmış.Bunu biliyor ve ne kadar değer verilen bir varlık olduğumu biliyorum.İşte tam burda,bunu algılayabildiğim için,yapmış olduğum ibadetler,söylemiş olduğum,olacağım hakikatler bana uzak görünüyor.Çünkü hakkıyla bunu yaşamak için,hayatımızda uygulamalı,onları birer yaşam standartı haline getirmek gerekiyor.Şüphesiz ki,eyleme dökülen bir yaşam,sözlerle ifade edilen,sözlerle yapılacak diye söylenenden yeğdir.

   merhaba günlüğüm...
 Gün evde geçti.Artık kalabalık bir aileyiz.Benim bu kalabalık ortama alışmam biraz zor görünüyor.Ama ne yapalım,hayat deyip geçmek gerek.Ne haddime ki,bütün hayatı,yaşamı,insanları karşıma alıpta düşüncelerimi onlara haykırayım.Olmuyor,benim düşündüklerimle,hayal ettiklerimle,olmasını istediğim isteklerle;hayatın bana sonduğu yaşam çok farklı.
  Elimden geldiği kadar günümü değerli bir şekilde kullanmak için,kitaba sarılıyorum daha çok.bugünde okumaya çalıştım,ama gerçekten okuduklarımı idrak etmek biraz zor oluyor.Ortam kalabalık,her  ağızdan bir ses,aynı şeyler tekerrür edercesine devam eden bir hayat..
   Hayat ne kadar da girip,yoksa garip olan biz insanlar mıyız?Biz kendimizce başlı başına bir dünyayız.Bize sonulanlar ise,adı hayat olan bu yaşam, bizden çok farklı.Farklılıkların yaşanması,farklılıklar için bir hayatı yaşatmak zor olduğu kadar güzeldir.Yeterki biz,onun ve kendimizin farkındalığında olup,terazide belirli bir dengeyi kuralım.
   Ben na kadar da değişik duyguları,düşünceleri bir arada yaşatabiliyorum.Sanki olumlu ve olumsuz düşünceler,hayaller bir anda  beyne hücum edip, beni etkisi altına alarak,etkisiz hale getirip,ağlarına düşürebiliyor.Hele özellikle olumsuz düşünceler,tam bir karamsarlık abidesi kesiliyor.İşte, bunun sebebi , ne kadar zayıf bir karektere sahip olduğumun kanıtı.Bu kadar çabuk yenilmem;dış etkenlerden dolayı,içimin zedelenmesi bundan dolayı oluyordur.İçime söz geçirmek o kadar zor ki.Beni dinleyende olmuyor.Dinlemek yerine,genelde insanlar söylenmeyi tercih ediyor.Herkes bir ben varmışım gibi algılayıp,kendi etrafında dönmeye başlamış.Egoistlik bütün benlikleri sarmış.Neyseki şunu biliyorum ki,beni her an gören,yaşadığımı bilen,dinleyen birinin olduğunun bilincindeyim çok şükür.O'na yöneliyorum.Ondan istiyorum.Ondan bekliyorum.Sorunlarımı O na yöneltmekle,yükümü hafifletiyorum.Bu da benim ilacım,iksirim,beni hayata bağlayan sebebim.
   

     Bir günün yarısına, bitimine dakikalar kaldı.Gün, koyu bir karanlığın,sessiz bir yanlızlığın içine gömülüp derin bir uykuya börünmek üzere.Ben ise bu karanlık gecenin,koytu bir köşesine çekilmiş,sessiz bir şekilde akan zamanın arkasından bakmaktayım.Ne yapacağımı bilemiyorum.Hem bu akıp giden değerli zamanın farkında olupta,hemde birşey yapmadan gitmesine izin verdiğime,onu iyi bir şekilde değerlendirmediğime yanarım.Gözle görülebilecek kalıcı,yararlı,gerçekten beni ben yapacak faaliyetlerde bulunmayı isterdim.Ama, işte hep istek vardı.Belkide varlığını yine sürdürecektir.Ama ne yararı var ki,eyleme,hayata dönüştürülmeyen isteğin...
      Sevmek,ne kadar da güçlü bir duygu,bu sevgi eğer,yaşatmak istediğim istekte de gerçekten varlığını hakkıyla hissettirebilseydi,şuan keşkelerden,acabalardan uzak,hedefime yaklaşmış olacaktım.Sevmek sadece bir insana,bir maddi varlığa,doğadaki güzelliklere bağlanmakla sınırlı değildir.Sevginin bir sınırı yok.Sevgi evrenseldir.
  Neden şimdi durduk yere sevgiden bahsettim,anlamış değilim.Sanırım demek istediğim,gerçekten yapılmak istenen şeye duyulan sevginin tanımıydı,duyulan sevginin kuvvetiydi.İşte içimden şuan geçenler bunlar.
   Ben, bir daha günün akışını tekrar beynimde canlandırıpta buraya aktarmak istemem.Bir kere ben bu günü geçirene kadar,çok değişik duyguları bir arada yaşayarak geçirme zorluğunu yaşıyorum ve bunu birde yazarak,tekrar beynimde canlanmasını istemiyorum.Zaten geçen her gün,gelecek günlerin habercisi ve gelecek günlerde,gideni aratmıyor.Yazmamakta hak payı tanıyorum kendime,günlüğüm.
    Zaman baya ilerledi,uyku gözlerimden akıyor.vedalaşma saati geldi.Tekrar görüşmek ve güzel,aydınlık,her anın hakkını vererek,kendimizden ve bize verilen her türlü nimetten sorumlu olduğumuzun bilincinde olmak üzere...hayırlı geceler

      Önümüz kış,önümüz soğuk günlerin bekçisi.Kışa bir türlü ısınamadım:).Bana soğuk,bana uzak,olmasa olur dediklerimden.Her mevsiminde bir güzelliği vardır, muhakkak.Ama bir de burda kışa başlamak,kışı yaşamak biraz zor.Ama çok şükür ki,insan karşılaştığı herşeyi göze alabilecek,onu taşıyabilecek güçtedir.Şüphesiz ki,Allah,kişinin taşıyamayacağı yük yüklemez.
      Güne erken başlamak istedim,böyle niyetliydim.Ama çoğu zaman uyku,niyetlediğim uyanıklığa ağır basıyor.Gene böyle oldu.Ama halbuki erken kalkmak,her açıdan yararımızadır.Ama işte, biz daha çok,yararımıza olanı değilde,bize zararı dokunanı tercih ederiz.Çünkü,bize daha çok çekici gelir.Ondaki tat,damağımızda kalır.Bir kere onu tercih ettik mi,bırakılması zor olur.Bize kardan çok zararı dokunan eylemlerin,hayatımızdan çıkarmayı bile düşünmeyi istemeyiz.Bu ne yazık ki,acı olan bir gerçek.Bu,bizi hayattan pozitif bir şekilde koparan,bizi bi boşluğa sürükleyen,güne'ne yapacağımızdan çok,nasıl olupta çabucak tüketeceğimizi'soracak bir hale düşeriz.Herşey o kadar açık ve belli ki,doğruyu ve yanlışı ayırt etmemek mümkün değildir.
       O kadar değişik bir varlığız ki,en ufak bir şeyi gözümüzde büyütüp,hayatı kendimize zehir edebiliyor,yaşanmaz hale sokabiliyoruz.Bunu yapmak,sadece acı verir ve sadece bu acıyı da kendimiz çekeriz.Acıyı kendimizle birlikte yaşatıp,gittiğimiz her yere,bulunduğumuz her güzelliğe taşır ve gittiğimiz ortamıda,aydınlık bir alan bile olsa,biz o taşıdığımız acıyla kendimize bir gölgelik yapar ve bu gölgeliğin dışına çıkıpta güneşi görmeye,güneşin sıcaklığını hissetmek için , gölgeliğin dışına bile çıkmayı düşünmeyiz.Çünkü içinde bulunduğumuz acı,kendi fikirlerimizle büyüttüğümüz acı, sadece kendini düşünür ve bulunduğu durumdan kortulmayı düşünmez.

      Merhaba günlüğüm,uzun zamandır senle görüşemedik.Seni özlemedim desem yalan olur.Bütün olumsuz yazılarıma rağmen,yine seni özledim.Ama sanırım sen beni  özlemedin.Özlemesen de bunu anlayışla karşılarım.Çünkü seni göz önünde bulundurursam,yazdıklarımdan bıkmaman,usanmaman mümkün değil.Ama ne yapayım be günlüğüm,bir kere ben bu olumsuz yazılanları yazmaktan bıkmıyorum,bu yazdıklarım yarattığım düşüncelerim,yaşadağım hayatın yansımasıdır.Buna da yokmuş gibi bakmamak olmaz.Gerçek ne ise,o.Neyse,bunları bir kenara bırakıp günümün nasıl geçtiğine değineyim.
      Günüm;soğuk,dondurucu bir havanın geçmesiyle beraber,güneşinde o eşsiz aydınlığını,o sıcak havasını hissettiriyordu kendisini.Günün o erken saatlerini,o bereketli,için, huzur dolu olduğu saatlerini ne yazık ki,kaçırıyorum.Geç kalkmayla,günün içinde yaşayacağım avantajları kaçırdım,kaçırıyorum.Geçmiş olan,kıymeti bilinmeden geçen her an gibi.
Soğuk bir günde ve burda geçen günde ne yapılır ki,evdeydim,evde boş boş oturup zamanı geçirmeye çalıştım.Zamanla baya çabuk geçiyor.Farkına varmadan,ama bende acı bir iz bırakarak gidiyor.
Günü anlatmak o kadar kolay değil.Günü anlatmak,kendine güzel görünen gün için kolaydır.Kendisini seven,kendisine değer veren,yarını iple çeken için, günü anlatmak kolaydır.

      Merhaba günlüğüm,beni saran, iyice baktığımızda baya uzun;önemsemeyip,sıradan bir şeymiş gibi algılayınca çok kısa olan günün yarısındayım.Geçmiş olan günümün yarısında ne yaptım diye bakacak olursam,ev temizliği,dışarda sıcak güneşin ışınlarıyla, biraz ısınmak ve arkadaşa kadar gitmiş olan bir bedenin yapmış olduğu davranışlar ortaya konuluyor.Evet genelde yaşanmış,yaşanılacak olan hayatta insanın bedeni konuşur,ruhu ise susar,sessizliği ya tercih eder,ya da beden ruha hükmederek,ruhun üzerinde hakimiyetini ilan eder.Her ikisinin de yapmış oldukları,yapmak istedikleri farklıdır.Ruhun istemediği bir yaşam,bedenin ona yaşatmış olduğu bir hayat vardır.Ruh,mecburen buna uymak zorundadır.Ki,eğer uymazsa,bardağı taşıyacak son damlanın ruha ve bedene zarar vereceği ortadadır. İkisini birlikte yürütmem çok zor oluyor. Ben genel de ruhu, arkama atarım, bedenin uygulamış olduğunu önemsemesemde,ruhun sesini kendime bir türlü ulaştıramıyorum.Çok yanlız bir şekilde, yürüdüğü düz yoldan ilerlemektedir. Ne kendine kattığı bir şey, ne de mutluluğu arayıp,elde etmek isteyen bir tavrı var.Sadece sessiz bir şekilde,yürümeye devam ediyor.Ama çok yaşadığı hayatı bu duruma soktuğu için çok üzgün.Bildiğim bir şey var;o da,hakedilen şeyin yaşanması,yaşanmış olunan geçmişteki anın,şuanı tetiklediğini ve yaşanılan her anı hakettiğim için yaşıyorumdur.
     Genel de,yaptığımız hatalardan çok pişmanlık duyarız.Bu durum her insanın şükretmesine vesile olmasının gerektiğini düşündüğüm bir haldir.Bu çok önemli bir nimettir.Ama bu pişmanlığı yaşayarak gaflet uykusundan uyanıldıktan sonra,yaşanılanı bir daha yaşatmamak için  hatalardan ders alınmalıdır.
     Günümün bitmesine daha çok saatler var.Ben kalan günümü, bedenimi,bedenimdeki bütün organları ve ruhumu  sadece Allah(c.c)rızası için geçirmek isitiyorum,ve kalan ömrümüde bu yolda harcamayı Rabb'im nasip eder,inşAllah.

     Günün sonuna doğru gitmekteyim.Günün sonu ne kadar da bana güzel görünüyor.Günün sonu,karanlık bir ortam olmasına rağmen,bana o kadar aydınlık görünüyor ki.Sanki beni bu yaşadığım ortamdan alıpta,başka diyarlara sürüklüyormuş gibi.Günün sonuna güzel baktığım için,günün sonunu hakkını vererek,içime sindirerek yaşamak istiyorum.
     Gün içinde yaşadıklarım,bir ömür yaşadığım, bir saatten ibaret.Ne yazacağımı bilemiyorum.Bazen düşünceler donuyor.Parmaklar hareketsiz kalıyor.Kelimeler yazmakta aciz.Aslında bunun sebebi de,bulunduğum ortamda,bana yaşatan düşüncelerden de olabilir.Sakin bir kafaya,sakin bir ortama ihtiyacım var.Ortam o kadar insanı bonaltabiliyor ki,duymak istemediklerimi duyuyor,görmek istemediklerimi görüyor,yaşatmak istemediğim düşünceleri hayatımda yaşatabiliyorum.Olmaması gereken bir durumla karşı karşıyayım.Ben hayallerimde bambaşka bir hayat düşünmüştüm.Ama şunu da unutmamam gerekiyor.Hayat bir imtihandan ibaret.Sabret gönlüm der,geçen her ana şükretmem gerekiyor.Ama işte demekle de,istenilen olmuyor.Offff! gene çok olumsuz cümleler kullandım.Allah'ım bundan dolayı,beni affet.Ben günahkar,hayatı hatalarla dolu,verilen nimetleri şükürsüzlükle karşılayan,musibetleri de isyan ederek karşılık veriyorum.Ama bu bir müslümana yakışmayan eylemlerdir.Bir müslümana ne karamsarlık,ne olumsuz düşünceler,ne yaşananlardan duygulanıp üzülmek,ağlamak ve ne de umudu kesmek yakışır.
 

    Sevgili günlüğüm,günüm daha çok ev de kitap okumakla geçti. Kitap okumak güzeldir de,kişiye bir şey katmadan, sayfaların ardı sıra sürüklenip gitmesi acı veriyordur, şahsen bana acı veriyor.Okuyanı anlıyor,hatta bazen ilgimi çeken noktalarını da not alıyorum. Ama işte bazı şeylerden ders alınmazsa, yapılanın,öğrenilen bilginin kişiye ne faydası var ki.Ben de bugün kitap okumakla ve hayatıma aksetmemekle çok şey kaybettiğimi öğrendim.Bunu bilmekle,farkına varmakta güzel bir şey.Belki de hatamın bana ders vereceği yönü bulurum.
    Saatler ne kadar da çabuk geçiyor.Sabah kalkıyorsun, oraya buraya koşarak, sırf başkaları memnun olsun diye  güzel hareketlerde bulunursun ve birden arkandan geçmişe baktın mı ki,kendine hiç yönelmeden, saatler başını alıp gitmiş,gün karanlığa boyun eğmiştir.Ve karanlığıa gümülen günün sonlarında  kendi varlığımızın farkına varır ve kendi isteklerimizin, kendi için düşündüğümüz hayallerimizin,asıl,gerçek olan hakkaniyetin beynimizde, ruhumuzda,yüreğimizde canlandığını hissederiz. Günün içinde bunca koşuşturmadan sonra,gecenin içinde kendimize ayırabileceğimiz bir saat,ya da 20 dakikalık bir zaman dilimi,hayatımıza çeki-düzen vermek için kullanmak ve bu dakikalara Allah'ın varlığına imanı ve yaşadığımız hayatı, insanoğlunun güvenini,sevgisini,sırf onlar memnun olsun diye çabalayıp durmayı bırakmak ve sadece Allah'ın rızasına nasıl olurda erişirim diye düşünmek ve sadece hayatımızı O'nun rızası dahilinde sürdürmek.Evet,asıl gayemiz bu olmalıdır.

    Günümü doldurmak istedim,en sevdiğim Sen le birlikte,
    Gün o kadar acımasız davrandı ki, Seni benden uzaklaştırdı.
    Ama ben Sen den ayrı geçen her anı belleğime kazıdım,
    Ben seni yaşamasam da,Seni benden uzaklaştıran her anın acısını kendimden çıkardım.
    Ben Sana ulaşmak, yolunda kol, köle olmak istedim.
    Ben sadece istedim, ama isteklerim hep bana kamçı vurarak karşılık verdi.


    Gün, o kadar berrak, güzel bir şekilde doğdu ki,
    O na bakmamak, onun yaratılışını tefekkür etmemek,gözlere de, yüreğimizede birer cefadır.
    Ben Seni buldum,yüreğimin derinliklerin de,
    Ben Seni isteyerek, vuslata eriştim.
    Sen yaşanan,yaşanmayan her yerdesin
    Ben Sen le birlikte, yaşamak; senle birlikte ölmek isterim.

 İçimden geçenleri bir kaç satırla parmaklara aktarmak istedim.Günlerim o kadar monoton bir şekilde geçiyor ki.Hep aynı olan şeyleri, hep aynı olan dakikaları, saatleri anlatmak gerçekten bana zor geliyor. Hayat, yaşamış olduğumuz hayatımızdır. Her insanın kendine özgü bir yaşamı vardır. Acaba onu değiştirmek,Şuan bulunduğumuz durumdan çok farklı bir konuma gelsek bile memnun ya da başka bir değişle  kendi hayatımızı sevecekmiyiz, ona sıkıca bağlanıp, hayatımıza destek verecekmiyiz. Bilmiyorum ama sanırım, biz nankör olduğumuz için,elimizde bulunanlardan yetinmeyerek, bize uzak düşen isteklerin peşinden gitmeyi, ya da o istekleri arzulayarak şuan da bulunanları yadırgama eyilimi içerisindeyiz.

     Şuan da duymuş olduğum söz ne kadar acı veren, ne kadar gaflette oluşun bir belirtisi. "Allah ruhumu alsa da kurtulsam" sözü. Genelde insanların ağzının içinde bir köşeye koydukları ve bazen de unuttukları ama hep sıkıntıya, musibete uğrayınca, bir yılanın zehirli dilini çıkardığı gibi, insanlarda aniden, düşünmeden bu sözü saklandığı koytudan çıkartır. Bu söz hiç hoşuma gitmedi. Ne diye kendi ölümünü diliyebilir  ki. Hayatı bu kadar ucuz bir şekilde sonlandırma düşüncesini yaşatmamak gerekir. Ölmek istiyorum! Ne garip bir şey.Hem yaşıyorsun, hem de yaşadığın yaşamı öldürmek istiyorsun. Aklı başında olan hiçbir insan bunu söyleyemez, ya da daha önemlisi, Allah'a olan güvenen, O na dayanan, O ndan bekleyen sadece O nu tefekkür edecek biri bunu düşünmez. Neyse, olan olmuştur. Söz bir kere ağızdan çıkmıştır, ne mümkündür geri gelmesi. Her sözümüzden sorumlu olduğumuz gibi, bundan da sorumludur insan. Dileğim, söylenen her olumsuz sözlerden, hele bir de Allah'ın belirli bir zamana ayırmış olduğu ölümü, erkene almak gibi sözlerden, böyle şeytanın vesveselerinden bizleri korusun.
     Bir başka düşünce olayıda gerçekleşti bu akşam. Olan olmuş olayları, göndeme getirmek ve bunları tekrar yaşayarak, yara almak. Bu da diğeri gibi, olumsuz bir vaka. İnsanoğlu ne kadar da olumsuz, ruhu daraltan, strese zemin hazırlayan düşüncelere açık. Sonuçta, bu düşünceler insanı çaresizlikle, yanlızlıkla, gözyaşlarıyla başbaşa bırakıyor.
     Haksızlık hiç bir yerde kabul edilmemesi gereken bir davranıştır. Ben bunu yaşamak istedim, yani haksızlığa gözyumamam.Doğru neyse, onu söylerim. Ama ben doğru söyleyince, kınandım.  Ben sonuna kadar doğrunun, dürüstlüğün ve haklının yanında olacam. Sonuç ne olursa olsun,farketmez.

     Günlüğüm, duygular o kadar yoğun, o kadar hassas, o kadar karmakarışık ki. Ne bunu anlayabiliyor, ne de anlamaya yanaşıyorum. Yaptığım bir şey var, o da birlşey yapmadığımdır. Bunu yapmak o kadar kolay ve bir o kadar da çekilmesi zahmet ve yıpratıcı ki, bunu ancak yaşayan anlar.Herşey de olduğu gibi, yaşayan, tadını alan, ancak anlar.
      İçimde bir his var. Uzaklara, çok ama çok uzaklara gideceğime dair bir his. Kim bilir, belki bu duygular, gideceğimin habercisidir. Ben de gitmek istemiyor, değilim. O istek var. O isteği dilemek var. Sadece o isteğin eyleme dönüşümü kaldı. Onu da hissediyorum. Gideceğim, gideceğim günlüğüm, kim bilir belki, veda etmeden senden ayrılacağım. Allah bilir. Ama bunun için özülme günlüğüm, bilesin ki, bu benim bir isteğimdi ve gerçekleşince, senin benden daha çok sevinmen gerekir.Düşünsene, ben gibi birinden kortuluyor, ve güzel diyarlara yol alıp gidiyorum. Sevin, sevinmeye en değer gün, benim gittiğim gündür, bunu bil.
      Gözlerden akan her damlanın bir sebebi vardır. Bu gözler ağlamayı, sadece bir sebebe bağladı. O sebep olmasa, göz yaşları haramdır, gözlerime. Gözler hasret kalmış, yarinin vuslatına; Ruh, delidivana gibi, arayıp durur, sevdiğinin gölgesini; dil, söyler söyler, kulak tatmin olmaz havaya karışan seslerden.Dil de, kulak ta O nu zikretmek, O nu duymak isteği peşinde. Bütün ruhumla, bedenimle seni arzularken, ben kendi nefsimle beraber buna birer engeliz. sevgiliye giden yola,kösteğiz.O'na gidemedim, bütün organlarımın istediği sevgiyi, aşkı, mutluluğu bulamadım. Kaybettim, kaybetmeye gözyumdum. Ben çekiliyorum. Ben yolunuzu açık tutmak için, ayrılıyorum. Nereye gideceğini tahmin etse bile, ne yapacağını bilmeyen bir durum da...

     Merhaba günlüğüm, seni unutmam, kendinle baş başa bırakmam baya uzun zaman oldu. Sensiz geçen her gün, sende ifade ettiğimden farksız geçti. Ama bu aralar baya bir kararsızlıklar içerisinde bocalanıp duruyorum. Allah'a iman eden bir kulun, bir müslümanın bütün olumsuz düşüncelerden arınmış olması gerektiği gibi, kararsızlığa da düşmemesi gerekir. Bunun nedeni, gerçek olan hakikatı bilmememizdir.
    Yaşadığımız hayatı genelde, istediğimiz gibi, düşündüğümüz gibi bulmak isteriz. Eğer gerçekten o istenilen şeyi arzu edip, peşinden koşarsak, bir gün mutlaka arzuladığımız şeye varacağız. Ama bazen de, istediğimiz şey gerçekleşmez, bunun nedeni ise; istenilen şeyin hedef yerine koymayarak, sadece ufukta bir gölge olarak görüp ve önem vermememizdir.
      Yaşadığımız hayat sadece düşünceden ibaret, şuan da bir kararsızlık içerisinde olmam bile, kendi isteğimle oluşmuş ve ben istediğim sürece varlığını sürdürecektir. Bunun farkında olupta, doğru olanı seçmemek ne garipsenecek bir durum. Bunların asıl gerçek nedeni ise; Allah'a olan imanımızın zayıf olduğu, müslümanlık gerçeğini hakettiği gibi yaşamadığımız içindir.
      Ey sevgili günlüğüm! Senle birlikte ele ele verip gittiğimiz yol, yarın ulaşacağımız ebedi diyarın başlangıcıdır. Şuna çektiğimiz karamsarlığın, kararsızlığın nedeni, karanlık bir gecenin habercisi olmasıdır. Düşüncelerimiz iyi veya kötü bir hayatın zeminidir. Bunu bilerek, bilmenin bilincinde olarak, yolu seç ve sonuna kadar yürü...

        Biz günlüğüm, bu dünya da birer yolcuyuz. Her geçen gün, ömrümüzdendir. Her geçen gün bizi bir adım daha ölüme, bu garip diyardan ebedi olan diyara doğru ilerletmekte. Hani bir gün, sahabilerden biri Allah Resulünü(s.a.v) bu dünya hakkıında şöyle dediğini duymuştun:
      "Bir gün Allah Resulü, bir hasır üstünde uyumuş, bu yüzden de o hasır göğsünde iz bırakmıştı. Uyanınca göğsünü ovuşturdum ve:
      'Ya Resulullah!. Anam baban sana feda olsun! Keşke bize haber verseydin de, o hasırın üzerine yumuşak bir şeyler serseydik! dedim.
      'Ey Abdullah!. Dünyaya ait şeyler benim neyime gerek? Benim bu dünyayla olan ilişkim, bir ağacın altında biraz gölgelendikten sonra, onu bırakarak yoluna devam eden bir süvari gibidir.' cevabını vermişti.
   İşte görüyorsun günlüğüm, dünyanın hilelerine, nefsi arzularına kapanıpta nasıl bir yaşam ortaya koyduğumuzu görüyorsun, günüm. Dünyanın her meşakatine, her sıkıntısını içimize, ya da dışa yansıtarak nasıl da alınan nefesin bir daha çıkmaması için kendimizi ona dayatıyoruz. Hayır günlüğüm, sen bu kainatın ne (haşa) sahibisin, ne de yaradanısın. Sen gölgelik olan bir diyarın içindesin. Gün gelecek bu gölge sana ya el uzatacak, ya da kendinden uzaklaştırmak için itecek. Ne olursa olsun, biz gölgesi gerçek olan, devamlı olan bir diyarın izinde olmalıyız. Bu simgelerden, sembollerden oluşan sahte, aldatıcı, çekici diyara bağlanmak neyimize...

      Bugün hafiften rüzgarlı, güneşli ama soğuk bir havanın ortamında yeni güne merhaba dedim. Monoton bir yaşam sürdürdüğüm için; güne, dün gibi başladım.Günlük ev işleri, aynı insanlar, küçük bir çevre ama gittikçe de daralaşan bir ortam. Ama çok şükür ki, nerede olursam olayım, hangi durumda bulunursam bulunayım, ne yaşarsam yaşayayım, O'nun varlığını hissederek, yaşanan, varolan, görülen herşeyin O'dan olduğunu bilmem, beni rahatlatıyor, tatlı bir huzur veriyor.
      Ben genelde karamsar bir tablo çizerim, ya da çizerdim.  Ama şimdi öyle olmadığını hissediyorum. Belki, şimdi  hayatımda herhangi bir değişiklik olmadığını bilsemde, düşüncelerimde bunu hissedebiliyorum. İyi olacak diye düşünüyorum ve umuyorum ve her an bekliyorum. İyi olmakla şunu kastetmiyorum; yani huzuru bularak, mutluluğu herhangi bir maddiyatta ayarak kazanmayı, iyi olmak için,kendi nefsimi tatmin etmeyi düşünmüyorum. Burdan amaçladığım şey, hayallerime kavuşmak, arzuladığım sevgiye, ulaşmak, istediğim ufuklara varmak. Bu yolda ne kadar  sıkıntılar olsa da, engeller dağ gibi sıra sıra dizilse de, benim için, O'na gidecek her adım, hedefime ulaşmam için, yaşanacak her acı, tatlıdır. Şuan beni ayakta tutanda, beni düyaya bağlayan da, bu sevgidir.
      Gün gelecek günlüğüm, senle birlikte yol aldığımız yolun, sonuna varacağız, işte o gün, benim gerçekten yaşayacağım gün olacaktır. İşte yeni doğdum, yaşamın tadını yeni aldım. Hayat, hedef koyduğum yolda can buldu diyebileceğim.

    Bugün de soğuk, dünden kalma karın etkisiyle daha da soğuyan ve güneşinde bir ara gidip gelmesiyle, az da olsa bedenimizi ısıtan, baharın kokusuyla kendini hissettirdiği bir güne" Allah'ım hayırlı bir gün nasip eyle" dememle başladım, doğan, güzel yaratılmış güne...
    Ben okuduğum kitapta çok güzel bir konuyu farkettim ve beni gerçekten etkiledi, tam da benim ilgi alanım olunca etkilenmemek mümkün olmuyor. Ordaki söyleneni aktarmıyacam ama ordaki ana düşünceyi, kendime göre yorumlamaya çalışacam.
    İnsan her nerde olursa olsun; en sıkıntıdan tutunda, en ferahlığında bulunsun, Yaradanla birlikte olduğunu farkedince, bütün derdu tasalar, bütün dünya zevku sefası gider, O nunla olan, muhteşem anın hiç bir şeyle kıyaslanmayacağı kadar değerli olduğunu anlatmakta. ve sevilen en iyi insan yanınızdan kaybolsa bile, sevilen dünya malı elinizden gitse bile, O nunla dolu olan yürek, hiçbir zaman hüzne kapılmaz, karamsarlığa düşmez. Ben bunları okuyarak  hayatıma, yaşadığım şu ana bir göz attım. Gerçekten de kendi hayatıma yansıtarak, bunun doğru olduğuna hem davranışlarımla hem de en önemli kanıt olan yüreğimle bunu doğruladım. Yüreğim, O nsuz bir nefes alıp vermeyede razı değil. Çünkü yürek hep O nu arar, O nu anarak görmeye başlar.
    Bilmiyorum, genelde ben hep "Yaradanı" konuşurum. Düşüncelerim hep O na akıyor. Olumlu veya olumsuz düşüncelerimde, mutlaka O nu bulup, çıkartıyorum. Aslında şimdi şu cümleleri yazacaktım( acaba bunları yazarak birine, birilerine rahatsızlık veriyormuyum diye, inşallah rahatsız etmiyorumdur) diyecektim. Ama pişman oldum. Ve sözümü, düşüncemi geri alıyorum. Ben, ben olduğum müddetçe ve bu esin bu sitede olduğu, ve bu günlük bana ait olduğu sürece, yazdıklarımın, düşüncelerimin arkasında duracağım. Ben yanlış birşey yapmadım.
   Ya şimdi, böyle kendi kendime tartışarak, günlüğüm günlük olmaktan çıktı. Neyse, hayat devam ediyor, ben de bu hayatın bir yerinde hayatımı yaşamaya devam ediyorum. En güzel bir şekilde, hayırlarla dolu, sadece Allah rızasını gözeterek hep birlikte yaşayacağımız günler temenni ediyorum.

     Acı çekmek, ne kadar da zor. İnsanın bir yeri ağrıya dursun, bü sürede dünyadaki hiçbir şey umrunda değildir. Göz ne malda, ne para pulda, ne mutlulukta ne de başka bir şeydedir. Hiçbir şey sağlık kadar önemli olmadığını anlamak için, bedenin acı duyması gerekirmiş. Ben bunu anlıyorum ama maalesef tekrar sağlığa kavuşulunca, acı çekilen dönem unutulur, şuan ki sağlıklı ana odaklanarak, bir sn. sonra ne olacağı düşünülmez. Ya sağlıklı olduğumuz kadar, hasta olsaydık ne olurdu. Her anımız için şükretmeliyiz. Şükretmeliyiz ki, elde bulunan nimeti güvence altına alabilelim.
     

     Gün, bahar da akan, yağmur taneleriyle ıslandı. Sıcaktı ,yağmurun verdiği serinlikle canlanmıştı. Sarmıştı bütün anlarımı. yaşıyordum, hisettiğim nefesimle birlikte.
      Aylardan mayıs, mevsimlerden bahar. İnsanların daha çok özlemini çekmiş olduğu yaşamdır. Bugünde günlüğüm o mevsimin ayının başındaydık. Gün geçti. Hiç yaşanmamış gibi, bir rüya gibi, bir varlıktan yokluğa gider gibi gitti. Gün içinde özlemler vardı, beklentiler, arzular, beklenilen sevgiler, nefretler... bütün duygularıyla yaşamış olan günün sonunda, sessiz bir durgunluk kaplamıştı, seni günüm. Karanlık basar basmaz, sanki günün ışıklarını söndürmesiyle birlikte bütün dış dünyayla bağlantı kesilir ve yaşanmış olan duygu ve düşünceler dışarda kalır. Karanlıkla birlikte, kendi kendimizle baş başa kalır ve o anın hem acısını hem de mutluluğunu aynı anda yaşarız. Acı verir, çünkü; yaşamış olan gün, bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçer. Gün içinde yapılmış olan, hatalar, yaşamın eğrileri, doğruları birer birer bize gözükür. Mutlu olunur, çünkü; yanlızsın, dünyanın bütün meşakattlerinde bir nebze olsun sıyrılmışsın, kendinle birliktesin, düşünürsün istediğin gibi, hayal kurarsın, yarınlara aydınlık bir hayat yaşatmak için. Velhasıl, günün aydınlığı gibi, gecenin de karanlığı büyük bir nimettir. Düşünen her insan, yaşanılanlardan bir ders alır, yaşanılanlardan bir sebebin olduğunu farkeder, yaşanılanların bir hikmeti ve hikmetin bir sonucu olduğunu sezer.

     Günüm yorucu geçti, ama zevkli, huzurlu, severek geçirdim. İçimde bir huzur vardı, bilmediğim, anlam veremediğim bir huzur. İçimden geçen, içimden hissettiğim bu huzurun adresinide bilir gibiydim. Bunu bilmemek, bunu görmezden gelmek ne mümkün günlüğüm. Geçti işte, geçti günlüğüm bugün de dün gibi. Bugün de, geçmiş an gibi gitti.
    Günün doğaya yansıttığı havası ise; soğuk, rüzgarlı ve yağmurluydu. İnsan dışarıya çıkıpta, hava almaya üşeniyordu. Baharın vermiş olacağı sıcaklığı, özlenmesi gereken bir gündü. Her mevsim kendine has bir özelliği vardır. Bahar ise, bambaşkadır. İnsan hep özlediği baharı, umduğu baharı bekler, bulunmayınca da, hayal eder. Ama güzeldi, bahar da yağan yağmurun, bize hissettirilen rüzgarın var oluşuda bir başka güzel. Her şeyin
yerinde yaşanan bir güzelliği vardır. Önemli olan, var olan anın, güzelliklerini görebilmek, sadece gören gözlerle bakmamak; gönül gözüyle bakmayı öğrenmektir. Böylelikle bütün perdeler birer birer açılır.

        Sevgili günlüğüm, günün sonun da yine senle baş başayım. Yağmurlu ve karlı bir günün sonundayım. Sessizlikten uzak, ağlamanın, boş konuşmanın ortasındayım. Bir de, iki de bir "kalksana" diye direten kardeşimin o bas sesi var. Yanlızlıkla iç içe, ama kalabalığın içinde sessizce düşünüyorum. Sanırım bu akşam fazla yazamayacağım. Dışardan gelen seslerle, içimden çıkan ses bambaşka, birbirlerinde kopuk. Şuan beynim de durmuş gibi. Anlatmak ister ama düşünemez, düşünemez, çünkü ifade edemez. Neyse, sanırım konuşmaya devam etsem, saçmalayacam.  En iyisi günlüğü yarıda bırakıp, daha sonra kavuşmak için ayrılmak. İyi geceler, daha güzel günlere, bilincli yaşanabilecek yorumlarla, inşallah...

    Güne, güneşin tüm çıplaklığıyla önümüze serdiği sıcaklığıyla birlikte uyandım. Güzel bir gündü. insanın içini açan, insanın yüzüne tebessümle bakan berrak bir gündü. Ne kadar da etkisi büyük oluyor doğanın, insan ruhunun üzerindeki etkisi... Yağmurlu olunca sanki hiç dinmeyecekmiş gibi, insanın ruhu bir telaşa kapılır. Bulutlu olunca iç, bir sıkıntıya düşer gibi, karlı olunca, soğuğundan ürperir, bir an önce gözden ıraklaşmasını diler gibi... Ne karmakarışıktır, bu ruh dediğimiz, elle tutulmayan, gözle görülmeyen, hissedilmeyen şey...Her duygunun sebebi olan ama yeteri kadar düşünülmeyen, ruh. Gerektiğinde en yükseğe çıkabilen, yeri geldiğince de en alçak konuma düşensin. Seni, derinlemesine düşününce, yaratılma sebebi olana gitmek istersin, O' nu anmak, O'nunla yalnız kalıp, huzura kavuşmak istersin. Gerçekten de ruh, O'nunla mutludur. O'nu ister, sadece O'nu sever.
     Günüm, maalesef ki ruhumun bana vermiş olduğu o ilk varlığıyla seslenmiş olduğu istekten uzaktı. Ruhum, bedenle birlikte ister istemez sürüklenip durur. Ruhuma göre sürüklenmek; o sevgili yardan uzaklaşmaktır. Evet, gün içinde savrulup durdu. Savrulup durdu da, bir türlü aradığını bulamadı. Uzaktı, günün ve bedenin yaşamış olduğu an ile ruhun düşmüş olduğu çukur...Günün sonun da ise, beni hep gözyaşı bekler. Çünkü, gözyaşlarım sevgiliye olan vuslatın özlemiyle akar durur, gecenin en sakin, en yanlız vaktinde..
   

  Merhaba sevgili günlüğüm, bir günün tekrar batışındayız. Koca bir günü devirdik, acılarla, tatlı anlarla geçen yaşlı ama her doğuşuyla genç olan günü..
   Gün; güneşli, yeşillğin tüm canlılığıyla gözümüze güzelliğini serdiği bir şekilde geçti. Geçen her günde bir değişiklik, bir eylem gerçekleşir. Benim günüm ise, sıradan, beklediğim bir şekilde geçti. Beklenen ne ise o bulunur, sonuçta.
   İçimde olan, gerçekleşmesini istediğim bir şey var; ama ne olduğunu bilipte, bilmemek arasında gidip geliyorum, ne olduğuna kesin bir karar veremiyorum. Ama geçer diyorum, dünün geçtiği gibi...
 Bağırtıların arasında da günlük yazmak baya, yorucu. Olayların düşünceleri, düşüncelerin davranışları ortaya koyduğu, bir gerçek. Hayatımız bu gerçek olan doğrultuda akıp gidiyor. Ama bu akıntıyı kendi lehimize çevirmek önemli. Hayat, bununla güzelleşir.

 Günlüğüm,  yorgunum... Yorgunluğumun yaşamak gibi bir sebebi var. Yaşamak yoruyor. İstemeden var olmak, istemeden yaşamaya çalışmak ve istemeden başka biri olmak, ya da istenilen insan olamamak, engin düşüncelere ister istemaz beni alıp götürüyor. Düşüncelerdir ki, bocalayıp durursun onlarla ama elde edilen yine aynı düşüncelerdir. Ne bileyim, karmakarışık bir hayat. Yaşarsın ama, ne yaşadığını, ne yaptığını, zamanın nasıl geçtiğini anlamazsın.
     Aynı yerdesin esin, aynı. Değişen birşey yok. Günlüğünde aynı, yaşadığın hayatta, sende...Ahhh yüreğim, benliğim, anlamak o kadar zor ki, seni. Sımsıkı bir şekilde hapsetmişsin beni, dört duvar arasında kalmış yüreğim ve ruhum. Bir haykırıştır suskunluğum, bir yalvarıştır acizliğim, elim kolum bağlıdır, geleceğe kör adımlar atmaktır, geçmişe bakarcasına, geleceği inşa etmektir.
     Geçer bu günlerde, geçer dün gibi, bugün gibi... Sırta alıpta hayatı, yük etmek, zor iştir. İnsanı ezer, yaşamı elem eder, yaşanan her anı zehir eder. Gel vazgeç günlüm bu inattan, gel gidelim buralardan, kurtulalım bütün niyeti kötü olan düşüncelerden.

      Elimden kaçırdım, istemeden gitmesine izin verdim. Günümün başlangıcı, günüme nur katan, günüme nefes katan, günümü aydınlatan, günün en verimli anını kaçırdım. Hem de, göz göre göre, yüreğin ve beynin uyanık olması  bile kaçırmama engel olmadı. Gitti... erimiş olan kar gibi, bugünü yansıdan dün gibi...
      O' nu kaybettikten sonra günümün iyi geçmesini bekleyemem, ne kadar da sakin bir gün geçirmiş olsam bile mutlaka kaybettiğim o anın acısını yaşayacam, onun sıkıntısını yüreğimde taşımış olacağım, taşıdım da.. Gün rotasını değiştirmeden  yaşamaya devam ediyor. Arada bir ruh aleminde değişiklikler olmasa, değişen bir şey yok. Aslında şöyle birşey de var, ruhun değişmesi, doğrudan yaşanan olaylara, yaşanan hayata bağlı. Böyle oluncada, ruhu ve cereyen eden yaşamı birbirinden ayırmak doğru olmaz.
    İstemek ve isteği unutmaya çalışmak, ne kadar da zor bir durum. Bile bile kendini kandırmaktır bu. Geçer deyip, gidiyor ömür...