Hatunca.NET Forum

http://www.hatunca.net/content/view/2305/120/ (http://www.hatunca.net/content/view/2305/120/)

asıl mesele çorak araziyi nasıl yeşillendireceğimizde tek başına bunu başardığımızda zaten ikinci bir kişiye belkide ihtiyaç duymayacağız,tek başına başaramadığımızdan bir yardımcı arayışı içine girmemiz belkide bu yüzden,her gelene yağmur gibi davranmamız bu yüzden...

Sevgili Çiğdem Hanım,

Yazdığınız tüm yazıları beğenerek okurdum ama bu yazınız bana o kadar yakın geldi ki; kendi içimde zaman zaman düşündüklerimi çok net şekilde ifade edilmiş buldum.

Siz mesleğinizi çok iyi yapıyorsunuz eminim. Yazılarınız bana da güzel değerler katıyor, elinize sağlık.

Sevgiyle kalın,

Leyla

Ben bu durumun tam tersi olacağını düşünüyorum simeranya. Eğer kendi çölünü vahaya çevirebilrise insan, keni çölünü vahaya çevirenleri çekecektir kendine. Ve iki iyi bahçevan nadide çiçekler ve ağaçlar yetiştirebilirler o zaman.

bir kişi tek başına eksiktir yarımdır ne kadar özelliği olursa olsun ta ki tamamlayıcısını bulana dek,mutluluklar bile paylaşıldıkça çoğalır

insan kendine güvendiği sürece ayakları yere basacak ve korkusu olmayacaktır.

Keşke  her şey  masallardaki  gibi  güzel  olsa..

Bu yazı bana da çok yakın geldi,ama bana kimse yardım etmedi ne annem oturup nasihat etti nede bir başkası benim hiç çorak arazim olmadı buna galiba izn vermedim.Kendimle çocukluğumdan beri barışığım.Tek yaptığım kendimi seviyor olmamdı ve insanları da hep sevdim anlıyacagınız ben hep kendime harika bir vaha kurmuşum ama bunu nasıl yaptım inanın bende bilmiyorum...Ve ben bu çorak araziyi yeşil tuttukça  hep hancı oldum ama gidenlerin arkasından da yas tutmadım.günün birinde bu arazimi paylaşacağım kişi geldi ve hala buradayız bu arazide onunla hancıyız gelen geçenler çok olsada biz burdayız....Önemli olan kendi başınıza mutlu olmayı ögrenmek başkalarına muhtaç olmadan mücadele etmek..Bu mutlulugu paylaşacak olan elbet sizi bulacaktır...Fazla iyimserim galiba ama dedim ya ben hep böyleyim:)

yazın çok güzel çiğdem, ama insanın aklına hangibiriyle uğraşayım diye soru sormak geliyor, bahçeyle mi, evle mi, yolcuyla mı, hancıyla mı? hepsini yapan, yapabilen var mı acaba?

hindistan gezisinde kutsal nehir ganj kenarındaki varanasi'de bir hintli bana küçük beklentilerimin olması gerektiğini, küçük beklentilerimin gerçekleşmemesi durumunda hayal kırıklarımın da küçük olacağını, hayata kaldığım yerden devam edebileceğimi söylemiş, "büyük beklentiler olmazsa hayal kırıklıkların da büyük olur hayata tutunman zor olur" demişti,

küçük bahçe, küçük ev, az güzel prenses, beyaz eşşekli prens :) sanırım bu durumda herkes mutluluğu bir şekilde yakalar

erim

Yine çok güzel bir yazıydı.Herkezin içinde kendinden birşeyler bulabileceği
bir yazı yürekden kutluyorum sizi.
Herkesin kendi arazisini biran önce yeşillendirmesi dileğiyle :)

Erim sana katılıyorum, beklentiler az olursa hayal kırıklıklarıda ona oranla az olur.  Yazımda hiç kimsenin bir başkasının mutluluğunu sağlayamayacağını anlatmaya çalıştım.  Herkes kendi mutluluğundan, sağlığından ve yaşamda ulaşmak istediği hedeflere ulaşabilmekten sorumlu aslında... Bu da bir anlamda beklentileri en aza indirgemek anlamına gelmiyor mu? Böylece karşıda ki insanın bizim için yapabileceklerinin sınırlı olduğunu kabul etmek, mucize beklememek ve sorunlarımızı kendi başımıza çözmeye çalışmak mümkün olabilir...

Beklenti sadece kendinizden kaynaklı bir dinamik değil. Çevreniz olsun, yaşamın getirdikleri ve gerektirdikleri olsun hepsi zaten bir otokontrolde insanın içinde şekilleniyor.. Hiç bir zaman kuralı koyan siz olmuyorsunuz! Tek göreviniz kurallara uymak ve oyunu ona göre oynamak. Her ne kadar size ters gelse de! İşte buna da zaten ''hayatın anlamı'' diyorlar. Mutluk ise ne kadar örtüşebildiğinizle orantılı seviyede o rakamın ''0'' ın ne tarafında olduguna baglı değişiyor.

bunu başardığımı sanıyorum ama neden acabaları yaşıyorum.