Hatunca.NET Forum

Bu başlık altında yeme bozukluklarıyla ilgili, kendiniz ve/veya başkaları için "yapıcı" olmayı hedefleyen, psikolojik ve fiziksel her tür konuda soru-cevaplarınızı paylaşabilirsiniz.

     Herkese selamlar.Ben anoreksiya hastalığı nedeniyle tedavi görüp normal kiloya ulaşmış birisiyim.Ama şu anda, yemek yeme korkularından çok aşırı yeme isteğiyle uğraşıyorum.Acaba aranızda benim gibi ;anoreksiya iken, zamanla yeme krizlerine yakalanan ya da bu konuda bilgisi olan arkadaşlar var mı?Yani kilo kontrolü konusunda zorluk çekiyorum...

Tahin'ciğim merhaba,
Anoreksiya problemi yaşayanların aşırı yeme isteği problemi yaşaması çok normal. Ki genelde aşırı yeme bozukluğu ve çoğunlukla bunu takip eden bulimia, anoreksik dönemlerden sonra başlar. Kişi kendini aç bırakır, ve hem fiziksel hem de psikolojik olarak aşırı yeme ihtiyacı başlar. Şuan büyük ihtimal hala kısıtlamalar vardır yeme düzeninde (farkında olarak ya da olmayarak); ve vücuda ihtiyacı olanı vermemek=aşırı yeme isteği ve yeme bozuklukları...
O yüzden yeme düzenini gözden geçirmeni, ihtiyacın olanı öğrenmeni ve bunu karşılamanı tavsiye ediyorum,
sevgiler

ben de malasef bulimiayım.kendimi çok yalnız çok psikobat hissediorum.aranızda kurtulan var mı?ben doktora gittim ama şimdi gidemiyorum ilaç kulanıorrum.ama bi faydası yok...ltfen cvpp  yazınnnn

Selam mariacım,

Öncelikle psikopat falan değilsin..:) Hatta şöyle söyliyim, bu hastalıktan muzdarip insanlar genelde eğitim, kültür seviyesi ve yaşam standardı olarak normalin çok daha üstü insanlar. İnsanın bir sorununun olduğunu bilmesi ve onu çözmek için çaba sarfetmesi bile çok önemli bir aşama. Hatta bunu şu anda burada dile getirebiliyor olmak bile çok büyük bir adım bence. Ben de yeni üyeyim ve buraya yazmaya başladığımdan beri (ki daha çok az mesaj yazdım) kendimi daha iyi hissediyorum. Bir kere insan bir şeyi paylaştığı zaman rahatlıyor. Artı tek başına yaşadığını sandığın şeyleri insanların yıllardır yaşadığını görüyorsun ve en önemlisi insanlar seni anlıyor. "Kilo almak istiyorum" veya "bende psikolojik olarak yeme bozukluğu var" dediğin zaman kimse sana "e yemek ye o zaman nolcak ki bence abartıyosun, normalsin" demiyor. Allahım nasıl gıcık oluyorum bilip bilmeden yorum yapanlara anlatamam.

Tabii ki kurtulabiliriz hepimiz bundan, sen buraya yazmaya devam et bak nasıl rahatlicaksın..:)

Ben dün gece profiterol yedim yatmadan ve çok rahatsız oldum çok kusasım geldi ama kusmadım, çünkü biliyodum ki bi kere ile bitmicek ve daha çok yemek daha çok kusmak isticem. Bugün kendimi iğrenç hissediyorum sanki çok şişmanmışım gibi geliyor ama nasıl saçma şöyle söyliyim; 170 boy, 44 kg'ım. Aslında 42 falandım ama son yeme krizlerimden sonra kusamadım ve 2 kg almışım. Şimdi herkes "aaa sen kilo aldın" diyor, benim de aslında sinirim bozuluyor ama ben eminim kendimden ve karar verdim, artık kusmicam ama kilo da almicam. Herkes çok zayıfsın dicek belki ama ben şu anki halimi seviyorum, daha fit hissediyorum çünkü ve orantısız da değilim. Neyse, diyeceğim şudur ki kendimize hedefler koyalım. Ya da kendini kötü hissedince buraya gir ve sadece yaz, hatta bazen okumadan yaz bak nasıl iyi gelecek.

Çook öpüyorum canımcım seni, hepimiz daha iyi olacağız bak görüceksin..

mrb.... cok kotuyum :'( bn henuz 15 ya$indayim ve yakla$ik 5 aydir yemek yeme takintim var :'( 1.67 boyundayim ve 47 kiloyum. ben hep zayiftim ama be$ ay once 52 kilo oldugumu ogrendim ve 2 ayda 47 kiloya indim :'( ve saclarim dokulmeye ba$ladi :'( uc aydir adet olmuyorummm :'( lutfen yardim edin .. sizce ne yapmaliyim.. fazla kilo almak istemiyorum cunki kedimi $i$man hissediyorum sonra :'(

  canım herhalde anoraksia başlangıcı olmuş sende.kendini kusturuyomusun onu bilmiyorum ama anoraksia çok ciddi bi hastalıktır (saç dökülmesi,adet kesilmesi,turnaklardaki zayıflık,deride pullanma,baş dönmesi,bazı lefleks hareketler belirtileridir.)bunlar gibi bir sürü şey henüz başındayken kendini zorlamaya çalış bizim böle bi sitemiz var bilğilendirici yazılar kısmında hereyi bulabilirsin oku istersen ama takıntını sadece kendin yenebilirsin kib canım ve daha ayrıntılı olarak yaz ki nasıl başladığını  anlayalım ğörüşmek üzere :-*

Merhabalar,

Bundan tam 7,5 ay önce doğum yaptım. Hamile kalmadan önce sigarayı bırakmıştım(yeniden başladım maalesef!!!) dolayısıyla ozamanlar zaten kilolu olduğumu düşünen ben (ki genelde herkes biraz kilolu olduğumu düşünüyordu bende çok üzülüyorum ne salaklık:)) 63,5kg dan 70-71 kg ya çıktım, hamileliğimi 98kg ile bitirdim! Hamileyken herşey yenir yahu...Neyse şuan 83,6kg ya dusmeyi başardım 10kg doğumda gitmişti ancak sütüm gelmiyor diye bana kg luk helvalar yedirip kompostalar falan içirdiler ve 4-5kg aldım. Haftada 3 kez spora gidyorum, eğer çok yersem kusuyorum, biliyorum çok mantıksız ama yaşım32 ve rejimlerle kg vermek bir asır alacakmış gibi geliyor. Benim hayatta en büyük sorunum hep kg olmuştur, işime, aşklarıma, arkadaşlıklarıma kendime saygıma maloldu ve öyle bir noktaya geldimki ne olursa olsun zayıflamalı ve kendime güvenimi kazanmalıyım, elbette bir hollywood yıldızı gibi iskeletor olmak değil amacım, en azından 63 kgma geri donmek ve oğlumun beni şişman anne olarak görmesini engellemek. Ancak burada yazılanları okuyunca çok utandım kendimden, dünyanın en güzel şeyine sahibim, evliliğm çok iyi, kisa bir süre sonra iyi bir iş bulmayı ümid ediyorum peki niçin kendime işkence ediyorum normal ve sağlıklı bir şekilde zayıflamak varken?? bilen varsa çekinmesin söylesin...

duygusal açlık, ve kendien güven eksikliği demek istiyorum o zaman.

benimde tek isteğim babamla oturup güzel bi aksam yemeği yiyebilmek mesela.

cocugun seni her zaman güzel görür. önemli olan ona yaklasımındır bence. şişman anneler var etrafta ama öle bi güzel davranıyolarki cocuklarına.. inanılmaz kıskanıyorm. ben annemden hiç bi zaman öyle bi davranıs görmedim. ama önemli değil, artık cok geç ..


ve sakın kusma. öyle cok yiyince die baslıyo, ama soradan sürekli hal dönüşüyor, hepimiz aynı yollardan gectik.. ayda 2 die baslıyor, sora hafta1, sora hafta 3, sora hergün.. bütün hayatını elinden alıyor. ve sürekli yemek kusmak düşünür oluyorsun.. güzel cocugunla bile ilgilenemeyecek duruma gelmek ister misin ?? ciddiyim, içini sadece o kaplıyor.

evet saglıklı bir sekilde kilo vermek cok zaman alabilir, hele ki irademizi kullanmayı yemek konusunda pek basaramıyorsak. ama dengeli beslenmek artık cok cok cok önemli. ve spor yapmak. ama bogazından kesmeyince, istersen sabaha kadar koş, yüz , yürü... hiç bi fayda göremezsin..

diyet lerin hiç bi işe yaramadıgını artık hepimiz biliyoruz. az ve sıksık yemek, herseyden azcık azcık yemek olayın özü.
kendini sürekli telkin etmelisin, bu yediğim bana yeter, daha fazlasına ihtiyacım yok. ve yemek aklına geldiği zaman , hemen baska bişi üretmelisin aklında. mesela ne güzel bir cocugun var. hemen onla oyna, ounu sevindircek bişi yap: onun mutlulugu seni de mutlu eder, seninde aklında yemek ve yemek yeme isteği cıkar. kendini ama illlaki telkin etmelisin.

ve kendini sev. düşünme. kilom da kilom. hiç bi yere varılmıyo.. düşündüğünde daha fazla yiosun.. ben düşündüğümde cok daha fazla yiorm, yemiycem dediğimde illaki dünyaları yiorm, kusmıycam dediğimde illaki yiorm..
zor gözüküo. kesinlikle. aylardır düşünüorm bu konu üstünde. cok kesin sonuclara vardım. ama hala ve hala kusuyorm. tutamıyorm kendimi. herkes iyileşti bi ben kaldım. ama düzelcek. ve tek yolumda düzgün yemek yemeği ögrenmek.. agzına attıgı her lokmanın keyfini cıkar. yavas yavas ye.. yemek esnasından sohbet et.. ne kadar uzun sürede yersen, ki zaten az bişiler yemeni temel alıyoruz, daha  doydugunu hissetceksin.. zamanla alıscaksın.

ben mesela ne aclık ne tokluk hissediorm. bi sorun oluyo ve ndimi 2 büyük boy piza isterken buluyorum telefonda. sorun çözme mekanizmam bu.

duygusal aclık benim en byük sorunum mesela. beni seven veya sevecen kimsenin olmadıgını düşünüorm. yani duygusal olarak acım, ve vucüdüm ve beynim bu aclıgı yemek yierek dolduruo..
sevildiğimi hissettiğim yerlerde aklımdan yemek bile gecmio. ama mesela eski erkek arkadasımla beraberken o kadar sıkılıyodum ve o kadar yalnız hissediyordum ki direk yemege saldırıyodum.

   

blumia yüzünden kaybettiğimiz saçlarımız bu hastalıktan kurtulunca geri gelecek mi:(:(

düzenli yemeye başladıktan sonra geri geliyor merak etme;) ama çok geç olmasını bekleme! zaman ilerledikçe kaybedilenlerin yerine gelmesi zorlaşıyor cann...

Herkese merhaba,
Su anda is yerinden yaziyorum o yuzden fazla uzun tutamayacagim ama kisaca soyle anlatayim: 2003 Temmuz'unda yememeye, 2004 Subat'inda kusmaya basladim. 3 sene kustuktan sonra artik tedavi olmam gerektigine karar verip tedaviye basladim fakat aldigim ilacin yan etkisi sonucu istahsizlik basladi tekrar ve iki ayda on kilo verdim. Terapistim verdigim kilolara karsi son derece ilgisiz davraninca yeni bir terapiste gittim fakat tam tedaviye basladigim donemde ise girdigim icin terapilere gidememeye basladim. Terapiye gidememek demek kendi kendime iyilesmeye calismak demek ve cok zor. Cabaliyorum fakat olmuyor, ibret oykulerini, tuvalet basinda olen insanlarin resimlerini gormek korkutmuyor hicbirseyden korkum yok ne yapacagimi hic bilmiyorum. iyilesmek ve bir lokma birsey yer yemez vicdan azabi cekmeden normal bir gun gecirebilmek icin yanip tutusuyorum ama caba harcamak gelmiyor icimden. bu nasil bir celiskidir ne yapmam gerekir???

hoşgeldin pisuar,
bence bu steye girip yazman bile bir kurtulma isteği bende yeni üyeyim ama bu steye girmenin çok faydasını gördüm seninde görüceğine inanıyorum.
kendimden  bahsetmek istiyorum biraz 5 yıldır bulimia hastasıyım. önceside 1 yıl anoreksia çok zorlandım çok şeyler yaşadım. senin gibi gidip gelmeler çelişkiler oluyordu tabi hayatımı çok erteledim benden çok şeyler götürdü.ama hiçbirşey için geç değil başarıcağına inanıyorum.
stedeki bütün yazıları okumanı tavsiye ederim çok faydasını görüceksin. ben 1,5 aydır artık kurtuldum çünkü beynimde bitirdim bu olayı okumanın paylaşmanın çok faydası var şunu da söylemek istiyorum hiç psikolojik yardım almadım inan beyinde bitiyor bu kadar uzun zaman bu sorunu yaşamış biri olarak başardıysam ki senin daha az kesinlikle yeniceksin kendine inan ve yazmaya devam et.
sevgiler

sevgili crea ve diğer arkadaslar bir sorum olacak.doktorum yeme bozukluklarında kronikleşmeden bahsetmişti ama süreyi hatırlayamıyorum.nedir bu kronikleşme süreci?yaniben 1,5 yıldır anoreksiya hastasıydım sonz amanlarda doktorum artık blumiaya geçtiğimi söyledi.ne kadar zaman bu hastalıkla yaşamak kronikleşmedir ve kronikleşen yeme bozukluğundan kurtulmak mümkün değil mi? :(

süre filan yok. yedikten sonra kusma eylemini alışkanlı haline getirmişsen olay kronikleşmiştir.
kronikleşen yeme bozukluğundan kurtulmak mümkündür. ama çok zordur. çünkü yeme bozukluğu psikolojik bir rahatsızlıktır. eğer psikolojini düzeltmezsen, yeme bozukluğu filan geçmez. aksine iş kronikleşir, işte alışkanlık olur. ve zaman geçtikçe kurtulmak zorlaşır.
sigara gibi düşün. resmen bağımlılık.
ben mesela iyleşemiorm. olmuyo. illa yiyorum ve kusuyorm. zaman yer mekan durum hiç fark etmiyor. çıkıp bahçeye bile kustuğumu biliyorum bizimkiler çakmasın diye. rezillik :)  ve hala geçer diye düşünebiliyorum.

blumia ya geçtiğini nası tespit etmiş doktor merak ettim?
anoreksia da yemiyodum tamam, blumia da yiyip kusman gerek. ama kustuğuna dair birşey yazmamışın.. öle anoreksikler blumik olur bi müddet sora die bir kural yok... kusmuyorsan blumik deilsindir.

ve lütfen, isimlere, tanımlamalara, süre zarflarına filan bu kadar takılma.
kendine iyi bak... bosuna ziyan etme kendini. yani iyi davran...
seninle yakından ilgilenen bir doktorun var anladığım kadarıyla. kıymetini bil ve , iyileşmek için uğraş... lütfen ...

öperim

simge86 'cım,

ekleme yapmak istedim, çünkü başka bir başlık altında kısıtlıyıcı blumia yaşadığını belirtmişin, şimdi okudum. bence kusmadığın için yüzyılın en şanslısı olabilrsin...
spor yapmak iyidir. anoreksiadan sonra böle bir aşamaya geçmiş olduğun için kendini tebrik et, öp, sev, sarıl... hatta ben de sarılayım...
kilo almak istemediğin için buna geçmişsin ki sende biliyorsundur eminim... kronikleşen durum kilo almak istememen yani... anoreksia havuz problemiyse, bu sorun toplama çıkarma gibi birşey. ama asla hafife de almamak lazım. spor yapmak her zaman iydir. insanın zihnini de açar. ama herşeyin fazlası zarar işte.
yemenin de, sporun da... kendine güvenin, kendine olan inancın yükseldikçe bu sorunu da aşacağından şüphem yok...

güzel şeyler düşün, ve yedim, kilo alcam, aman allahım düşüncelerinden kurtulmaya çalış. öle bir günde olacak bir şey değil.. sürekli kendini telkin etmelisin... sürekli kontrol altında tutmalısın düşüncelerini belki de. ve bu çok zordur doğal olarak. ama zamanla bununda üstesinden geleceğine eminim...

kronik kilo almamalıyım düşüncesi yerine, kronik bir ben superim, kendimi seviorm, kendime güveniorm düşüncesini oluştur...
bölece zaten kötü olan alışkanlığının yerine, iyi düşüncelerle iyi alışkanlık yerleşcektir...

mucka 

 

sevgili salata yazdığın cevap beni inanılmaz motive etti.şu kısıtlayıcı da olsa yeme ataklarımdan tam olarak kurtulunca daha da mutlu olacağım güzel yazın için çok teşekkürler önerilerin hep aklımda olacak

Arkadaslar istanbul-avrupa yakasında yeme bozukluğuyla alakalı faydasını gördüğünüz yada duyduğunuz diyetisyen önerirseniz çok sevinirim ,acildir.buradan yazmanız site için sakıncalıysa özel mesaj atın çoook aciiilll

crea,kusmamaya başladıın andan itibaren nası beslendiini anlatırmısın biraz..hatta vaktin varsa ayrıntılı bi şekilde anlatırmısın..ne düşündün nası motive ettin kendini..düzenli beslenebilmeyi kendine nası telkinler vererek başardın..çok yediini düşünüpde kusmadıın zamanlarda nası ii yaptın kendini..bunları bilmeye çok ihtiyacım var..izinden gitmem gereken biri ancak bulumia yı gerçek anlamda geride bırakabilmiş biri..o sensin..umarım hemen cvp verebilirsin bana...öperim

Sevgili cekelez,
Kusmamaya basladigimda baslarda kilo korkusundan dolayi cok yeterli beslenemiyordum, ama yavas yavas arttirdim hergun. Ben 41-42 kilo yani cok zayiftim, daha dogrusu igrenctim. O kadar zayif olunca zaten beyin iyi calisamadigi icin aman duzenli besleniym, soyle yapiym boyle yapiym falan hepsi yalan oluyor, hep basa donuyorsun. Sonra yavas yavas 44-45 kilo oldum ve gittikce guzellestigimi ve iyi hissettigimi fark etmeye basladim. Sunu yedim bunu yedim diyemem cunku belli bir sinirlama getirmedim. Olay su ki; yediginle harcadigin esitse sabitsin, yedigin harcadigindan fazlaysa kilo aliyosun, yedigin harcadigindan azsa kilo veriyosun (zaten biliyosun). Ben 50 kilo civarina cikmaya karar verdim, ve baya yesem de uzun aylar aldi o 4-5 kiloyu alabilmem. Suan 49-50-51 o civarlardayimdir. Tarti gormeyeli 1 yil fln olmustur, tam bilemiyorum.
Onemli olan sevdiginiz seyleri yiyeceginiz sekilde beslenmek ve acikma-doyma hissinin duzelmesi. Hamburger seviyorsan brokoliye 2 gun tahammul edebilirsin. Vala ben istedigim seyi yiyorum uzun zamandir, doydugum icin; daha dogrusu artik duygusal acligim doyurulmus oldugu icin fazlasina ihtiyac duymuyorum.
Ne guzel di mi, evet cok guzel, ama bu noktaya gelmek icin cok sabretmeniz, cok kararli olmaniz, gerekirse hergun yeni bir baslangic yapmaniz lazim. Bende 84838583. baslangicimda basardim belki bunu:)
Onceligi hep psikolojiye verdim, ben iyi oldukca zaten yemeklerin hayatimdaki yeri kuculmeye basladi ve suan yemek yemek; uyumak, calismak gibi bir rutin halini aldi. O yuzden burda yemek listelerine falan karsiyim, beslenme hakkinda tabi ki bilgi sahibi olmakta fayda var ama sunu bunu yiyerek bu hastaliktan kurtulunamiyor, cozum dissal degil; tamamen icinizde..
Sevgiler

ilgilendiin için çok saol crea..evet bilmem kaç bininci kez denio oluorm uyandıım her sabah iileşmeyi,yada bilemiorm daha ii olmayı belkide...hatta şimdi itiraf etmeliyim;dün verdiim sözü tutamadım :-[..ben verdiim sözleri tutamamaktan nefret ederim yaa.bidaa bole bi söz vermicem..kızlar çok üzgünüm oyun bozancılık yaptım..fff biticek ama geçicek...iileşmek zorundayız..en sinir bozucu tarafıda herşeyin farkındayken bunun önüne geçemio olmak..gönde 10 defalardan 1 defaya inmek de bişey gerçi..bu tamamen iileşebilceimizi gösterir dimi?

off daraldım..ama pes etmicem..yenilmicem

bu hastalıa kimse bulaştırmadı bni..kendim yaptımm,vede takılıp düştüümde ağlamamayı öğreneli çok oldu..yine kendim temizliicem bu b.ku..ii olcam bedenim arıncak dinlencek dinginleşicek..huzur bulcak..asla bırakmıcam  mücadeleyi ii olcam ben..umarım hepimiz ii olcaz..

aferin canımcım umutsuzluga kapılmak yok. bugün olmadıysa yarın olur. hayatta en kötü şey unutsuzluk ve baştan pes etmek. istiyor olman ve denemen başarmaya giden yolda büyük bir adım zaten. istemeden hiç bir şey olmaz, insan kendi kendine düşünüp aşabilirim dedikçe bu bilinçaltına yerleşiyor ve başarmayı sağlıyor. ben de çok umutsuzdum ama yavaş yavaş oluyor işte. 1 ay - 1,5 ay sonra geri geldiği oldu benim mesela ama bunlar hep gelişme aslında. Başarısızlık olarak görmemek lazım.

oyun bozancıyım ben oyun bozan satarım gibi olmş dimi...

canikom destein için saol çokk..ya sana bişe soliimmi,beynimin derinliklerinde bişey yemekten nefret edio sanki..yada tanımlayamadıım bi duygu var içimde yemee karşı..bugün yaşadıım ataktan sonra daha kusmamıştım gidip kussammı yoksa kusmasammı die o kadar çok düşündümki,sonuçta kustum ama orda ole ince bi çizgi varki,sanki artık kusmak için yemee başlamıorm ..az kaldı gibi gelio..

sanki tanımlıcam şu tanımsız duyguyu içimdeki..onunla yüzleşicem belki bişeyleri göze alıcam hayatta hiç olmadıım kadar cesur olcam ve çözülmemiş hiç bişe kalmıcak sonunda..

haklısın hayatım beynimizin içinde bi şeyler yemekten nefret ediyor gerçekten. hatta ben yemek yapanlara da kıl oluyorum, insanlar yakınlarımda yemek yaptıklarında benim daha fazla yiyip daha fazla kusmam için yapıyolarmış fikrine kapılıyorum ve nası geriliyorum anlatamam. Sırf bu yüzden kavga çıkardığımı bilirim, ne salaklık di mi.:)

ince çizgi konusunda da haklısın aynen. aslında olay o anki tek seferlik kusma değil, o kusmanın diğerlerini tetikliyor olması. başta çok zor kusmamak gerçekten ama 1 hafta falan zar zor dayanınca sonra kolaylaşıyor. ama bir kere dayanamayınca yine ataklar geliyor. herkes için farklıdır belki bilmiyorum ama bende böyle.

bence sen kendini çok iyi tanımışsın ve ayrıca çözmüşsün şu ana kadarki aşamaların ile şu anki durumunu. normal gördüğümüz insanların çoğu kendini bu kadar iyi irdeleyemiyor haberin olsun. öperim..:)

merhabalar,
ilk kez gordum bu grubu ve hemen uye oldum. zira ozellikle de bugun buna cok ihtiyacim var. Dun gece yine bir yeme krizi yasadim. Suanda da felaket kotu hissediyorum. Neden boyle oluyor, anlamiyorum yaa. ac falan da degildim ustelik. Sadece bir suredir "saglikli yasiycam artik" kararimi uygulamak icin ictigim soguk sutler biraz midemi rahatsiz etmisti o kadar. cok caba sarfettim kalkip birseyler yememek icin ama olmadi:( Nefret ediyorum kendimden. Ama hayir, teslim olmiycam bu uyuz meseleye. Ben bunu da asicam ama nasil??? Yardim edin bana lutfeen...

slm bende bir bulimiğim ve nefret ediyorum şu lanet hastalıktan hergün söz veriyorum yapmıyacağıma ama olmuyo offff offff nasıl kurtulacagim bundan ne illet ne pis bir hastalık allah düşmanımın başına vermesin ama birgün yeneceğim bunu

selam gamzee....öncelikle hergün bir daha yapmıcam diye söz verme ne kadar katı olursan o kadar zor başarırsın...öncelikle atakları azaltmaya bak haftada kaç kere kustuğunu not et ertesi hafta azalt. tabi bu sadece bir öneri birdenbire de kesilebilir..önemli olan istemek...ve bulimianın yalnız kilo takıntısıyla ilgili olacak kadar basit bir hastalık olmadığını,derinde çocukluğuna varan karmaşık psikolojik nedenler olabileceğini araştır mümkünse yardım al...ailene söylemekten çekinme...

slm ben bugün bir karar aldım artık yapmıyacağım die ve bugün gerçekten yapmadım bir hafta dayansam bu krizlere acaba kurtulabilirmiyim lütfen yardım

gerçi ben şimdiye kadar 1 gun dayanabildim  ;D ama 1 hafta  tabiki çoook ii bi sure. ama 2 aydan sora tekrar başlayanlar da var. herşey bizde bitiyo yine galibaaa :(

ilk günler çok zor oluyo ama ilk haftayı atlattıktan sonra çok daha rahat ilerliyo.. bi kere başka işlere daha iyi konsantre olabiliyosun kusmayınca, sürekli aman ne yesem de kussam derdi olmuyo. başta biraz diş sıkmak lazım işte çok zor biliyorum ama..:( umarım başarırsın.

slm bende bir bulimiğim ve boğazımdaki lenfler şişmiş durumda ben kanser die çok korkuyorum beni bilgilendirirmisiz.

Merhaba gamze,
Yazali cok olmus ama siteye geliyorsundur diye umuyorum. Bulimianin en belirgin yan etkilerinden biri bu. Nedeni de dehidrasyon; yani vucutta suyun yetersiz oldugunu gosteriyor. Bol su icmelisin ama tabi kesin cozumu kusmamak, su icmek de bir yere kadar etki ediyor cunku kusmakla giden su ve minerallerin yerine gelmesi cok zor. Ancak kusmayi durdurduktan sonra her sey yeniden yoluna giriyor. Bir sure deneyebilir misin kusmamayi? Bence deger, ne kadar guzellestigini goreceksin.
sevgiler

Hiç bir zaman eskisi gibi olamayacağımı eski kiloma dönemeyeceğimi düşünüyorum ve durmadan yiyor ve ağlıyorum.Yedikçe durduramıyyorum.Kısa süreli bir vicdani azaptan sonra tekrar yiyiyorum.Eski giysilerim olmuyor.Kahroluyorum.Dolabımda bana bakıyorlar mahsun mahsun ne yaptın sen der gibi.34 bedene sığan ben duba gibiyim.Üstelik vücudum töleranslı davranıyor.Gene de aşırı aşırı kilo almıyor.Ama çok çok aldım.Suratım şişmiş ….alt bacaklarım daşişiyor.Annemin dediğine göre su topluyor.Yerken çatlamaktan korkuyorum.Sıfır bedenken bu bana resmen battı.Kendi kendimi şişirdim.Sanki intikam alıyor beynim yyaaa küçük hanım sen misin beni yıllarca aç bırakan al sana al sana al sana diyor.kahkahalar atıyorrr..haklı …onu çok yordum..bir salatalıkla bir parça elmayla ayakta tutma çalıştım onu.Eski arkadaşlarımdan kaçıyorum bilior musnuz sırf bu denli kilo aldığımı görmesinler diye..onlar benim kilo almamı isterlerdi..ama vur diyeince öldür dememişlerdiben utanıyorum yaptıklarımdan ve sanki beyniminadına sen görürüsün daha da şişiceksin dior çok korkuyorum korkudan titriyorum kabuslar görüyorum……!!!!!

canım bedenine mütiş bağımlısın bunu değiştirmemiz lazım, kilo vermek ve zayıf kalmak öncelikle yememek değil. doyunca bırakıp spor yapmak ve yemek düşünmek yerine başka şeylere kendini vermek. ama beden bilincindecsin mütiş bi şekilde bunu aşınca geçicek, konuşucaz hep bunları. şimdilik panik yapmamaya çalış ve çok evde durma. bedenini ya da bedenleri gözlemlemek yerine başka şeyleri gözlemle. küçükken yani genç kızlığımın başlarında hiç sevmezdim ne bedenimi ne kendimi. insanlardan sevgiyi güzel bi görünümle kazanabileceğime inanırdım. evet güzel insan dikkat çeker ama sevilmek sevmek bambaşka bişey şimdi gülen gözlerim, sımsıcak ellerim, saf temiz özüme döndürmeye çalıştığım ruhumu ve yüreğimi görebilenler öyle güzel seviyo ki, bu herşeye değiyo.daha çok konuşuruz canım, sevgiyle kucakladım seni :D

canım benim o kadar haklısın kii...ve kadar tatlısın ki :D kafiyemi de yaparım :D (bu arada burda havai fişek patlatıorlar görgüsüzler  :D)  işte başarısız olunca kötü hissediyorum beynimden bu duyguları uzaklaştramadıkça bana rahat huzur yok bugün dolabıma baktım ve eskiden içinde döndüğüm hiçbirşey bana olmuyor ...sanki içimden bir parçA KOPTU BİRİ ÖLSE ANCAK BU KADAR AĞLAR İNSAN başladım ağlamaya hüngür de hüngür benim için dünyanın sonu gelmiş gibi aslında bunlara değil hayattaki kalıcı başarılara daha çok önem veren bir insanım ve gerek okulgerekiş hayatımda hırslı ve başarılıyım.işin kötüsü bu zeka neden yemekler üzerinde işlemiyor ...istesem yani ülser teşhisi konulmuştu bana o dönem hiç kusmadım ..ve kilo verdim..çünkü kusunca vücut tetikleniyor acıkıyorsun tokken kaşıyosun kendini yani boş yere vs.vs..bakalım nightçım konuşucazz ve çözücez biliyorum ben birbirimizin ilacı olucazinşallah..ve şunu daekliyim senin hayata bakış açına bayılıyorum çok müthiş bir enerji kazanmışsın bana da bulaştır bunu canımcım....

birlikte çok güzel enerjilere ulaşıcz canım. sevgin bana bu enerjiyi veren. çok öpüyorum sebi bitanesi ve ayrı bi heyecanlıyım bu kez istanbula dönüşümde. az kaldı pazara :D

çocuğum 14 yaşında.11 yaşına kadar hiç problemi olmayan bir çocuktu.onu bir gün mayolu resimlerine bakıp,göbeğim ne kadar da çıkmış derken buldum.o zaman bişey anlamamıştım.çünkü iştahı yerinde,asla şişman değil,hafif sıkı etli,çok güzel bir çocuktu.spor yaptığı için vücüduda düzgündü.sonraları şişmanım ben diye söylenmeye başladı.ve yemek yemeyi azalttı.hızla kilo vermeye başladı.bütün çabalarımıza rağmen onu vazgeçiremedik.tehdit ettik,konuştuk,sevdik,ceza verdik,ödül verdik....ve de delirdik en son.ne yaptıysam zayıf olduğuna inandıramadım.psikoloğa götürdük,o bile ikna edemedi.2 yılı böyle aşırı zayıflık ve hastalıklarla geçirdik.(bünyesi çok zayıfladığı için sık hasta oldu)vitaminleri de içmedi.allahtan kusmaları yok,ona seviniyoruz.son bir yıldırda çok az yiyor,beslenme denemez de karnını kandırıyor işte.
.ben anlamakta biraz geciktim.bu durumda kızlarınız varsa lütfen dikkatlice izleyin.(her hareketini)çok zor,allah kimseye vermesin.
bunları yazmadan önce forumu epeyce gözden geçirdim.çok kötü durumda insanlar var.ben de bir anneyim ve işim çok zor.kıstas aldığı bir arkadaşı var.en az onun kadar zayıf ama bir türlü inanmıyor.arkadaşının kendinden daha zayıf olduğunu ve ille o kadar zayıflayınca diyeti bırakacağını söylüyor.çalışan bir anne olduğum için her zaman yemeğini de takip edemiyorum.155 boyunda ve 42 kilo.zayıf olduğuna nasıl inanacak bu çocuk bilmiyorum?psikoloğa da beslenme uzmanına gitmeyi de kesinlikle reddediyor.zorla bir psikoloğa götürmüştüm.onunlada hiç iletişim kurmadı.psikolgta artık getirmeyin bana dedi.başkasınada gitmiyor.okul başarısı düştü.o yemeyince bizde yiyemiyoruz.kaç kere pişmiş yemekleri,kapağını bile açamadan çöpe döktüm.babası da çok üzgün.bu anneye bir akıl verin nolur

unları yazmak istemezdim ama kızınız anoreksiya yolunda hızla ilerliyor galiba
kesinlikle yardım almanız şart ama bir psikolog değil bir psikiyatriste ihtiyacınız var ben bundan 7 yıl önce anoreksiktim.başladığımda 1.60boyunda 50kiloydum kesinlikle şişman değildim ilk hedefim 45kiloya inmek oldu sonra 45i beğenmedim şişman olduğumu iddia ettim 40a indim sonra 35 ve en son 33ü gördü tartı.hastane yatışlarıyla 40a çıktım ama bu kez farklı bir şey keşfettim KUSMAK istediğini yiyip kusarak istediğin kiloda kalıyosun...ve yıllarca kustum 5-6yıldır kusuyorum şimdi iyileşmeye çalışan biriyim HALA..
lütfen kızınızı iyice kronikleşmeden zorla bile olsa bir psikiyatriste götürün zaten bayılıp kaldığında acile götürmek istediğinizde onun izni olmayacak şimdide istemeden zorla gitsin sadece bir görüşme ayarlayın bir psikiyatristle yaptıklarını yemediğini anlatın o konuşmasın isterse ama psikiyatrist size en doğruyu söyleyecek sizi yönlendirecektir...sevgiyle...

güzel anne... tüm anneler gibi... inanın sabah 7.30dan bu yana 2 tane uzunca yazı yazdım size ama bi net koptu gönderemedim,ikincisini de yazdım o nda da bi sorun çıktı silindi yazım. vardır bi hayır bunda da dedim.üçüncüsünü de yazarın bi saatimi daha ayrıp hiç problem değil ama önceki yazılarımla aynı şeyler yaklaşık.önceki yazılarımı okuyabilirseniz sevinirimi. özellikle ortak günlük kısmına anlatmak istediklerimi yazmıştım uzun uzun. sevgiyle kucakladım sizi.

iki arkadaş cevap vermiş sağolsunlar.yazılarınızıda zaman buldukça okuyorum.gerçekten yazdıklarınız bir o kadar üzücü ama bir o kadar da aydınlatıcı.ayşeyi de(kızımı)yanıma alıyorum okurken.beraber okuyoruz.burdaki çoğu insanın durumuna o da üzüldü.ben öyle acılar çekmek istemem tabiki ama zayıflık benim için çok önemli diyor.sağlıklı beslenme yazılarınıda okuyoruz beraber.zayıf olmak için metabolizmanın hızlanması gerektiğini,bunun da ancak yemeyerek değil,yiyerek olabileceğini öğrendi ve çok şaşırdı.şimdilik o fikri kafasına sokmaya çalışıyor.kesinlikle doktor istemiyorum ben yaparım diyor.ne dersiniz güvenip bekliyeyim mi bir müddet?

acaba yeme bozukluğunu tetikleyen başka alt nedenler varmı ?çünkü bazen çok önemli sorunlar farkında olmadan kendini yemekten yoksun bırakarak ortaya çıkabilio.yani kızının yememesinin tek nedeni zayıf olma isteği mi?ne biliim bunun dışında konsantrasyon eksikliği,gereksiz yersiz öfke patlamaları,algıda bozukluk,kararsızlık,her hangi bi konuda odaklanamama gibi sorunlarda yaşıomu..çünkü eğer tek nedeni zayıf olma isteğiyse bunu aşmak daha kolay inan..ama geç kalmamak gerek.teresa da soylemiş kronik olmasın.çünkü daha çok küçük.hayatta bi çok konuda engelleyici olabilir bu hastalık onun için..mesela ben üniversiteyi bitiremedim..sırf bu yüzden ..ve zayıflamak için gösterdiim çaba iyileşmek için gösterdiim çabanın yanında hiç bişe.inanılmaz yorucu,bıktırıcı...aşırı güç gerektirio..ama  ben bu hastalıkla geçmiş senelerden bahsediorm..siz daha yolun başındasınız..ayşecim sen de çok şanslısın ki bu kadar bilinçli,doğru yolu bularak yardımcı olmaya çalışan bi annen var..burda bi çoğumuz o kadar yalnızız ki..bırak anlamayı,kimse anlamaya bile çalışmıo çoğu zaman..o yüzden biraz düşün hayatta gerçekten önemli olan ne?eminim içinde çok büyük bi potansiyel var.çok zekisin ve istediğin herşeyi başarabilirsin..sadce düşünceni nası göründüğünden uzaklaştırmaya çalış biraz..

sevgiler..

kesinlikle şiddetle psikiyatrist diyorum ben çok kandırdım annemleri kendim yaparım diye...son sözüm siz bilirsiniz sonradan pişman olmayın...

biliyosunuz güzel anne diğer yazılarımı okuduysanız eğer bu konudaki fikrimi biliyosunuz.size güzel anne diyorum çünkü dertli anne değilsiniz. kızınızın yaşadıkları ne bi dert,ne de bir hastalık.ben yeme bozukluklarına hastalık gözüyle bakmıyorum. sadece algıda yanlışlık.sisler arkasında kalmış bi ruhun isyanı. ruhumuza ihtiyacı olanı vermiyoruz. mutluluğu beden, sosyal stadü ya da kazanma üstüne kuruyoruz. öyle temelsiz yapılar ki, bi gün bunların hepsi çökebilir. herşey kaybolabilir elinizden,güzelliğiniz,gençliğinizi,işiniz,eşiniz,başarılarınız vs... tek ölümsüz kalan şey ruhtur.bu hastalık değil güzel anne, eğer bi hastalıksa bu siz de hastasınız dünyanın büyük bi kısmı da.bi çok şeyi yanlış öğreniyoruz ve yanlış iletiyoruz çevremize. sevmeyi,hoşgörüyü,saflığı,mutluluğu yanlış şeylerde arıyoruz,çünkü dünya böyle bi yanlış döngünün içinde. özellikle dünyada bayanların çoğu beden bilinciyle yaşıyor. en büyük yanlış algı bu işte. kızınızı bu duruma sürükleyen de bu dünya belki de itemeden sizsiniz. onu ve kendinizi beden bilincinden ruh bilincine geçirmelisiniz. bakın hayatınız o zaman ne kadar büyülü ve güzel olucak.dünyadaki herşeyi bi araç olarak görüceksiniz amaç olarak değil,dolayısıyla kaybetme korkunuz da olmıycak.kızınız da fiziğini kaybetme korkusunda olmıycak. onun duygularıyla ilgilenin,ruhuyla. kilosu ya da ders başarılarıyla değil. zihin değişince inanın bu yanlış algı da düzelicektir. ben 4 yıl yaşadığım bu yanlış algıyı böyle düzelttim. başkalarının koyduğu parçaları,kimlikleri silip ruhuma göre baştan yetiştirdim kendimi. sevgiyle açıldı bana yeni dünyanın kapısı, sonra başka şeyler de eklendi hoşgörü,özsaygı ve karşılıksız sevgi. ama bi süre yine de devam etti bu yanlış algı,çünkü tüm dünya aynı yanlış algıda ve biz bu dünyada yaşıyoruz. eğer parçalar birleşip güçlü bi ruh olmazsam çevremdeki etkilere karşı zırh oluşturamazdım. başka şeyler de öğrendim. kıskançlığın,bencilliğin,öfkenin aslında ruhumuzda olmadığını. onların sadece bir sis olduğunu gördüm.ve sisleri araladıkça ruhumu görebildim,daha görücek ve öğrenicek çok şey var. en sevdiğim tarafı da bu zaten...bunun sonsuz bi tolculuk olması.parçaları birleştirmemde sevdiklerim,okuduklarım,okuduklarımı deneyimlemek ve istanbulda gittiğim bi meditasyon derneği çok yardımcı oldu. şu an büyülü bi dünyadayım inanın,kendi dünyamda,başkalarının değil kendi ruhumun yönlendirdiği bi dünyada. iyiki yaşamışım bulimiayı. siz çok başındasınız ama unutmayın,kızınızı beden bilincinden ruh bilincine geçiremezseniz o zaman karanlık bi dünyaya girer,hem de gereksiz yere. korkmayın bu öyle çok zor bi durum değil.bizler gözümüzde onu çok büyüttüğümüz için ve ruhumuza bakmak yerine bedenimize baktığımız için yeme bozukluklarını korkunç,aşılmaz bi canavar olarak gödük.hiç de öyle değil aslında. sevgi vermeniz,onunla zaman geçirmeniz çok önemli. duygularınızı yaşayın kızınızla birlikte dış dünyanın kurallarından ve kalıplarından uzaklaştırın onu.hangi ildesiniz bi de onu yazabilir misiniz. benim gittiğim dernek istanbulda ama online seminerleri var. mutlaka okumaısınız.http://www.meditasyonyapalim.com/default.aspx?rid=2110 linkini yazdım size. hiç endişelenmeyin, kızınıza içinizdeki o sonsuz sevgiyi gösterin ve onun da sevgiyi,ruhunu keşvetmesini sağlayın. o zaman kurtulcaktır beden bilincinden.keşke tüm dünya bşarabilse bunu. unutmayın bu bi hastalık değil yanlış algı, bu dünyanın bizlere öğretmiş olduğu bi yanlış algı. eğer hastalıksa bu dünyanın çoğunluğu hasta inanın.
sizi,fiziğinizi,kimliğinizi,statünüzü hiç bilmiyorum. bunlara ihtiyacım da yok zaten. benimle,bizimle duygularınızı paylaşmışsınız, bu işte esas olan. güzel annemden uzakta istanbulda okuyorum ben şu anda ama inanın sizi annemi kucaklar gibi sevgiyle ve özlemle kucakladım.

bu arada ona sağlıklı ve formda bi vücuda sahip olmak için diyet gerekmediğini,düzenli eslenme ve sporun buna yeticeğini kavratmanız da çok çok önemli bi adım. beden de sonuçta bizim bi aracımız.ona dikkat etmek lazım.hiç endişelenmeyin,dert dediğiniz bu şey sayesinde yeni ve çok güzel bi hayatın kapıları açılacak hem kızınıza hem size. ben çok şey borçluyum bulimiaya. ama yeterince ödedim tabi,doydu artık o,yeter :D

crea kişisel gelişim bölümüne çok güzel yazılar koymuş,onları da okumanızı tavsiye edrim.ayrıca kızınıza sağlıklı ve formda kalmak için diyetlerin gereksiz olduğunu,düzenli beslenmenin ve sporun yeterli olacağını anlatmanız ve o algısını düzeltmeye başlamanız da çok güzel ve çok önemli bi adım.

sevgili night
ilgine çok teşekkür ederim,yüreğime su serptin gerçekten.bunları yaşamanın ne kadar zor olduğunu biliyorum,sizleri anlıyorum ama bunları yaşayan biriyle beraber yaşamak çok daha zor,onu izlemek,onun erimesini görmek..hele de anneyseniz..öğrenci olduğuna göre bende senin annen sayılırım tabi.orta yaşımı aldım gidiyorum çoktan.maalesf işimiz gereği küçük bir ilçede yaşıyoruz.yani meditasyon filan bulmam çok zor.işte tek bağım internet.verdiğin siteye de baktım,gerçekten çok güzel.evdede var kişisel gelişim kitapları,zamanında bende çok okumuştum.ama bu gibi konular onun ilgisini çekmiyor.zaten pek okumayı da sevmiyor.evde bir de küçük kızımız var.o da ablasına bakıp,o yemezse bende yemiycem diyor.o zayıf olursa bende olucam diyor.onu bundan nasıl uzak tutmalı bilmem ki,ya da ayşeyi kişisel gelişime nasıl ikna etmeli.
ben aslında dış görünüşüme önem veren biri de değilim,temizim,bakımlıyım ama normal biriyim.kilom fazla bile sayılır belki ama hiç takıntı yapmam.hiç diyet yapmadım.bizim evde ayşe büyüyene kadar diyetin adı bile bilinmiyordu.kendim pozitif biri sayılırım.zaman zaman dalgalanmalarım olur ama yine de bardağın dolu kısmını görürüm bi şekilde.ayşe çok rahat büyüdü.hiç dayak yemedi,hep sevgi ortamındaydı,elimizden geldiğince ilgilendik onunla.hatta kardeşi ağlar,ben onla evcilik oynardım.
ayşe yalnız bir çocuk.hemen arkadaş edinemiyor.çok seçici.aslında hiç süslü de değil.hani zayıflığa özenince sanki çok süslü bi kız gibi düşünüyo insan ama öyle değil,çok sade,büyümeyi istemiyo bile.2 yıldır regl oluyor,hala isyanda.burda okuyoruz ya,bu işin en güzel yanı regl olmamak diyor.sonrada hormon verir beni şişirirler ama değil mi diyor.işte gençler dilim döndüğünce sizlerle paylaşmaya çalışyorum.sizlerin tecrübesine ve bilgisine güveniyorum.
bir arkadaşta (ismini hatırlayamadım,yaşlılık işte)psikiyatri önermiş israrla ama bulunduğum yerde bu işten anlayan biri yok.birine götürdüm,bir yığın para ödedim(parasında değilim tabi)ama pat diye bıraktı bizi.iletişim kuramamışmış.çalıştığım için başka yere götürmem çok zor oluyor.çocuğumun sağlığı için gerekliyse mutlaka bir yol bulurum ayrı konu ama madem bu iş onun beyninde bitiyor,belki burda sizlerle bunu başarırız.olmadı zaten hemen psikatra götürürüm.herkese iyi geceler

anladım annecim.benim de düşündüğüm durum buydu aslında,yaşı gereği nasıl onu bu maneviyata yönlendirebiliriz di aklımı karıştıran soru. bazen güzel anne çocuğunua çok dikkat etseniz ve çok özenli bile yetiştirseniz,psikoloji o kadar ilginç ki yine e yanlış etkilenebiliyo çocuk gördüğü bi çok şeyden. örneğin psikolojide ismini sıkça duyduğumuz adlerin söyle bi buluşu vardı.çocuk 3,4 yaşındayken nesnelerden bile yanlış etkilenebiliyo ve bu yanlış da ergenlik çağında açığa çıkıyo,eğer ergenlikte düzeltilmezse ilerde zor oluyo ,düzeltilemiya yada çok güçlü bi etkiyse diyor.yani çocuğunuza ne kadar dikkat etseniz de bu dünyada yaşamış o,bu dünyanın kalıplarını,kimliğini edinmeye çalışıcaktır. ona kendi dünyasını oluşturmayı öğretmelisiniz,değerler üzerinde düşünmesini sağlamalısınız. örneğin bi kıza güzel bi kız o, diğeri çirkindi deyip beğeninizi güzel kıza karşı belli etmeniz bile o kadar etkilidir ki onun üstünde. inanın tek yol onu bedenini çok fazla incelemekten uzaklaştırmak. bunu bi çocukta nasıl başarabiliriz gittiğim dernekle bi konuşıcam.
ama yeni ilgi alanları yaratarak başlayabiliriz. sizden tek ricam onu hastasın,tedavi görmelisin psikolojisine sokmamanız. durumu çok normal karşılayıp canım demek biz sağlıklı ve fit kalmayı diyet yaparak değil, düzenli beslenerek ve spor yaparak başarabiliyoruza inandırmanız çok önemli. başta haklısın kızım deyin,gereksiz kilolar kötüdür zaten,doğru düşünüyosun ama annecim gerçekçi olalim biraz çok zayıf olduğunda da tatlılığın gidiyo deyip,eline diyetlerin boş olduğunu,düzenli beslenmenin ve sporun vücudu güzelleştirdiğini söyleyen bi kitap verin. yanlız kitap konusunda dikkatli olun,önce kendiniz okumalısınız creayanın tavsiye ettiği ayıflama diyetleri çöpe diye bi kitap vardı,onu önerebilirim size. bi de televizyondan,özellikle dizilerden uzak tutmaya çalışın onu.ordaki mankenleri ve güzel kızları modellemeye çalışabilir. birlikte seçilmiş sevgi dolu filmler alıp onları izleyin televizyon yerine. ama ona teleizyon yasak ya da onu izlememelisin demeden bunu başarmanız gerekli.
inanın bana bunun bi hastalık olduğunu söyledikleri ve beni buna inandırdıkları aman daha kötü olmuştu herşey.güzel annem sizin gibi çabuk da anlayamamıtı beni mesela. o hasta değil unutmayın,sadece yanlış bi algıda,güzel yönlendirince geçicek hepsi. sevgiye ruha önem veren kişileri sokun gizlice onun hayatına. iletişimi az demişsiniz bu da önemli bi konu. ben de öyleydim. mutlaka onu doğru kişilerle iletişime geçirmeye çalışın,bun ona sezdirmeden yapmalısınız. bi de kızınızın yapısından ve ilgi alanlarından biraz bahsedebilir misiniz bana. onu ilgi duyduğu bişeye yönlendirmek bedenini incelemekten uzak tutabilir. onu düşüncelerinen ve insanlara gösterdiği sevgiden ve hoşgörüden dolayı sürekli tebrik edin. sizin için düşündüğü küçük güzel bişey için bile çok mutlu olun ve bu mutluluğunuzu,önemli olanın bu olduğunu geçirin ona. muhtemelen çevresini modellemeye çalışmış ve yanlış kişiler seçmiş, o yüzden çok vakit geçirmeye çalışın onunla ve her hissettiğinizde söyleyin ona seni çok seviyorum canım kızım deyin. bi müziğe ilgisi var mıdır.onu bi müzik aletine yönlendirmemiz çok güzel olabilir ya da resime. bunu siz tesit etmelisiniz. tam olarak kaçtı kızınızın yaşı annecim. onu da yazabilir misiniz bana. endişelenmeyin güne mutlu uyanı,onu da mutlu uyandırın,birlikte kahvaltı yapın ve asla zorlamayın onu yemesi gereken şeylerde. unutmayın bu sevginizi onu bu hastalık dedikleri şeyden kurtarmak için filan yapmıyosunuz,zaten böyle olmalıydı,çevresinde yanlış modellediği kişiler var muhakkak, o yüzden sevgi dolu,maneviyata,ruha önem veren kişilerin değerini anlayı onları modellemesi çok önemli. süpesiz bunların başında sizin gibi güzel bi anne gelir. benim annem de çok kilo takıntısı olan ve maneviyatı zayıf biriydi bende daha kötü oldu tabi, hem onu modelledim,hem sınıfta beğenilen bi arkadaşım gibi olmak istedim ve o da zayıftı,televizyondaki kusursuz gözken o dizi güzelleri,mankenler gibi neden değilim,olmalıyım dedim ve yanlış algıya kapıldım işte. tüm bunlardan uzak tutmalısınız kızınızı,ama ona sezdirmeden,yoksa terstepki verebilir. güzel olan herşeyi sevgiyi yaşayın onunla,söylemeyin,tavsiye vermeyin. birlikte yaşayın. ayşeciği ve sizi kcakladım tüm kalbimle,endişelenmeyin herşey güzel olucak.bana ayşe hakkında daha çok şey yazarsanız sevinirim. sevgiyle kalın.ruhunuza iyi bakın güzel anne.

sevgili night,bana güzel anne diyorsun ama sen daha güzel bir insansın.bu zamanda böyle insanlara rastlamak zor.yardımseverliğine çok teşekkürler.
kızımı birazda çevre bu hale getirdi.biraz sıkıetli bir kızdı ama asla şişman değildi,spor yapıyordu,birazda genetik olarak kalça yapısı büyük,şişko diye takılanlar oldu,sanırım ilk takıntısı böyle başladı,sonra arkadaşını model aldı,ille onun gibi olacam diyor işte.arkadaşı da zayıf ama aralarında bir farkta yok.kendisi göremiyor.neyse bunu daha önce yazmıştım.
gelelim ayşeye,çocukluğundan beri sessiz,içe kapanık bir çocuk.insanlara yaklaşmıyor.mecbur kalırsa üç beş kelime,hani oturayım muhabbet edeyim filan yok.benimle konuşur,çenesi durmaz ama çevreye kapalı.hatta insanlar konuşturmak için üzerine giderse sinirleniyor,tersliyor bazen.beni rahat bıraksınlar diyor.arkadaş edinmeye çalışmıyor.dersane de okulda genelde yalnız takılıyor.bir tane arkadaşı var okuldan,ara sıra onunla görüşüyor o kadar.bilgisayarı sevmiyor,msn,ya da oyunlar onun ilgisini çekmiyor.bazen lazım olursa öyle oturur.çok güzel gitar çalıyor.3 yıldır ders alıyor.bir ara hayvan merakı vardı,bitti.resim vardı,bitti.fülüt çalıyor.elişine meraklı biraz.arada kolye filan yapar,dikiş diker bebeklere.kendi halinde biri.kavgadan falanda hoşlanmaz.
bir de bir özelliği(beni de çok üzen)herkesin her söylediğini yapması.gelen misafir çocuklar bile onu yönetiyor.şunu yapalım diyorlar,bizimki hazır asker.yani kendi yönlendirmeye uğraşmıyor.karşısındakileri üzmemek adına,kendi üzülse de onların isteğini yapıyor.bunun için çok küçük yaşlarda psikologlara götürdüm.yapısı böyle,böyle kabul edin çocuğu diyorlar.bana saçma geliyor ama zorla da olmazki,küçükken parka götürürdüm,çocuklar bunun yanına gelmediği sürece bu gitmezdi.hadi kızım bak arkadaş oynayın desem de,yalnızlığı tercih ederdi.anlamıyorum gerçekten yapısı mı bu,yoksa kendini niye yalnızlığa mahkum ediyor.?
14 ünü yeni bitirdi.oks ye bile sırf bu beslenmemekten dolayı iyi hazırlanamadı ama biz hiç sorun etmedik.gerçi anadolu lisesini kazandı gidecek.gerçekten derneğe sorup bizi bilgilendirirsen çok sevinirim.maneviyat şu an hiç ilgisini çekmiyor.ama en azından daha düzenli bişeyler yemeye başladı,az ve sık yiyor.metabolizmamın hızlanması lazım diyor.bakalım sonuç nasıl gelişecek

meraba
 ben 18 yasındayım ve 4 ay gibi bi surede kusuyorum kimizman günde 5 defa kırize girip yiyorum kimi zman 1 defa kriz geciriyorum cok korkuyorum kurtulamıcam die 4 ay oldu ve devamı gelsin istemiyorum kilom normal şimdilik am atabiki zayıflama takıntım var bu ramazan paso ac kalıp midemi kucultmek istyorum ve bidaha kusmamak hala vericem kilolarım var am asaglıklı vermek istiyorum aslında ve sizden yardım istiyorum kimse ye derdimi anlatamıyorum arkadaslar 4 ay sadece ama bu bi baslangıc olmasın isitiyorum bana yardım edermisiniz birazda olsa destege ihtiyacım var yardım edin lutfenn  :o

pıtırcık canım benim,elbette burdaki herkes sana yardımcı olmaya çalışacaktır. anoreksiya yaşamadın di mi canım hiç, yani kendini yemeklerden uzak tutup vücut için anormal kilolara düşmedin değil mi. seninki direk bulimiayla başlamış anlayabildiğim kadarıyla.çok sevindim bunu 4 ayda keşvedip hemen buraya yazmana.canım öncelikle hiç endişelenme,panik yapma hep söylediğim gibi sen asla hasta değilsin,sadece dünyanın kapıldığı yanlış algılara ve fiziksel şeylerle büyütülmüşsün.dünyanın çoğunluğu öyle zaten. ben bulimiayayı canım 4 yıl yaşadım canım. bişiy söyliyim mi canım hiç kilo veremedim aksine aldım,tenimin rengi soldu, özellikle cildine ve yüzüne mütiş zararlar verir,zamanla zayıf olayım derken fiziğini ve güzelliğini kaybedersin. herşey bi yana,zaten beden bi araç,ruhunu kaybedersin,özgüvenin gittikçe sarsılır,kendinden nefret etmeye başlarsın,ailenle arandaki güzel bağlar sarsılabilir,kendini hiç bişeye layık görmezsin ve bi süre sonra hayata gözlerin kapanır,sadece yemek ve kusmak olur tüm yaşamın,lanetlersin adeta kendini ve tam gelişme devresinde olan ruhundan gün geçtikçe uzaklaşırsın.
canım ben bu yanlış algıyı,yani bulumiayı düzelteli bir ay kadar filan oldu sanırım,tam emin değilim,önce olsa değişmeyen,yanlış olan kendi kendimle savaşmaya çalışır günleri sayardım. ama zihin aynı zihindi hep.
şu çok kesin ve net canım,4 yıldır bulimiaya bana ne zayıflık getirdi,ne sorunlarımı bastırdı,giderdi,boşuboşuna keçi inadı değişime açık olmama yüzünden mutsuz bi 4 yıl geçirdim. ama sonunda çok güzel bi yola adım attım,geçmiş geçmişte kaldı,çocuktum yanlış kurallara göre oynadım oyunu o kadar. ben zihnimi değiştirmekle kurtuldum canım bulimiadan,okudum,düşündüm,sevgiye açık oldum,sevdim elimden gelebildiğince herşeyi ve ruhu besleyince bedenin zaten muhteşem olduğunu keşvettim.saf ruha ulaşmak sonsuz  bi yolculuk ve ben bu yolda hep yüriycem mutlulukla ve her geçen gün dünyanın bana aşıladığı yanlış algıları düzeltip sisleri aralıycam. sonra baktım ki ona ihtiyacım yok,bulimiaya ve canım ne oldu biliyo musun. beden bilincinden yani sürekli bedeni değil de ruhu kontrol etmeye geçince sadece acıkınca öğünlü ve herşeyden biraz biraz yedim.hiç kendimi diyete filan sokmadım. kasların zayıflamış dedi doktor spor yapmalısın dedi ve bedenimin sağlığı için yaptım bunu. bi baktım 4 kilo vrmişim bir ayda ve ideal kiloma ulaşmışım.diyetler filan yalan canım benim,zihnini bedeninden ve insanların saçma sapan kalıplarından uzak tut yeter. normal yiyceksin ve spor da yapınca sağlıklı ve fit olucaksın.unutma bulumia bi savaş filan değil,sadece yanlış algıladın kilo vermeyi ve onu düzelticeksin o kadar. canım sana bi sitenin ismini veriyim,okumanı istiyorum mutlaka.online seminerleri var,uzun uzun okuyarak düşün,creanın bilgilendirici yazıları var onları oku.bi çok şey bize yanlış öğretiliyo canım,ne güzel bulumiayı düzeltmekle başlıycaksın ve ruhunu yeni baştan şekillendireceksin,kendini yeniden yetiştireceksin.bu gerçekten çok güzel... http://www.meditasyonyapalim.com/default.aspx?pid=8835. sol tarafta online seminerler kısmı var canım ordan okur düşünür incelersin ruhunu. bak bakalım,belki de bi çok şey yanlış öğretildi bize. hiç endişelenme canım, ben yaşadım biliyorum,onu gözümde büyütmeye değmezmiş.öpüyorum seni kocaman pıtırcık,güzel isim bulmuşsun, sevdim :D pıtırcık :D

güzel anne, öncelikle böyle bi kızınız olduğu için o kadar mutlu olmalısınız ki... sizin üzüldüğünüz özellik aslında bi erdem. insanları üzmemek,hep verici olmak,bu çok güzel bişey,hiç üzümeyin. çevresinin etkisinde kalması ve onları modellemeye çalışmasını olumsuz olarak gördüm. bi de bi kaç güzel şeye başlayıp bıraktığını yazmışsınız. kızınızda mükemmeliyetçi bi yapı var mıdır. yani ya bi işi en iyi şekilde yapacaktır yapamayacağına inadırdığı zaman da o işi tamamen bırakmak. yani ya hep ya hiç mantığı var mıdır. bi de kendini seviyor mu,fiziğini,bedenini vs. bunları da yazabilir misiniz.

  teşekur ederim cunku napmalıyım bilmiyorum bende acayip bi takıntı halini aldı. bugun ramazanın ilk gunu ve orucluyum ifterdan sonra işşlah bi hat ayapmam cunku bogazım tahriş olmaya başladı gercekten korkuyorum bu mukemmelik cabasına engel olmamak urkutucu bu arda site için cok teşekurler işşlah paylasarak sizlerle bu hastalıgı ilerletmem ama bu kilo takıntısını napıcam bilemiyorum her anım onu dusunerek geciyo ruyalarına bile giriyo cok dusundukce daha cok yiyosun pişman oluyosun ve tuvalete aslında normal kilo dayım ama hiç memlun değilim halimden hemde hiç bu  ramazan işlah lilo veririm kusmadan normal normal  :( site için teşkürler hepinizi oper pıtırcık  :-* işşlah hepiniz iyi olursunuz

pıtırcık canım benim.bedenini hala amaç olarak görüyorsun,bunun sonu yok canım, hayatta hepimizin yakalamaya çalıştığı mutluluk ve bunu birilerinin beğenisiyle kazanabileceğimizi sanıyoruz. aslında değil,mutluluğu başka şeylerde aramaya çalış canım.annenin sevindir mesela bi gün,sevdiğin birinehediye al,ya da sevgi duyduğun bişeyle ilgilen.şu an bedenine sevgi duymuyorsun ve onu incelttikçe sevebileceğini düşünüyorusun,ama asla o incelince mutlu alamıycaksın,çünkü fiziksel mutluluk çok geçicidir,o yüzden hep,hep daha zayıf olmak istiyceksin çünkü bedeninne bağlı kalarak onu sevemezsin,bağımlı olduğumuz hiç kimseyi,hiç bişeyi sevemeyiz aslında. hep bi öfke duyarız,çünkü hep daha fazlasını isteriz bağımlı olduklarımızdan.kaldı ki canım şu çok kesin ve net bulimiayla asla zayıflayamazsın,ben 4 sene hiç zayıflamadım aksine aldım,kilo aldığım gibi tenim bedenim de çirkinleşti ama benim için asıl önemli olan ruhumdan uzaklaşmam ve kendime olan tüm güvenimi kaybetmem ve herşeyden,yaşamdan kaçar hale gelmemdi.diyet bilincinde,zayıflama takıntısında olduğunsürece kilo versen bile onları geri alırsın,bundan hiç süpen olmasın. bırak bedenini bi kenera onu unuttuğun zaman zaten yemelerin düzene giricektir,bi de spor yaptın mı tamam.inan hepsi bu.rahat bırak bedenini,biraz da  duygularına,ruhuna bak.bugün çevremde,hepsi yüksek puanla üniversiteye girmiş sınıf arkadaşlarımın konuşmalarını dinledim.sadece dinledim. güzel kızlardan,fizikten başka bi muabbetleri yoktu,allahım dedim ne kötü durumdalar,bu kadarcık mı düşünebiliyolar,bi insana bu kadarcık mı değer veriyolar ve ben bunlara göre mi şekillendirmeye çalıştım kendimi dedim ve çocukluğuma güldüm inan,eski çocukluğuma.yanlış anlama asla onları küçük ya da aşağı görmedim. ama dedim umarım bu yanlış algılarından kurtulurlar dedim,sadece üzüldüm onlar için ve eski çocuğa güldüm inan. ramazanda kilo vermeyi aklına koyduysan eğer beynin ters tepki verip aynı yanlış algıya düşebilirsin.çünkü inşallah iftardan sonra yaşamam böyle bişey diyosun,çünkü ruhunun isyan edip kendini cezalandırabileceğinden de şüpen var. eğer kilo vermekse amacın,veremezsin canım,onu bi amaç değil bi araç olarak görmelisin.

kızımın mükemmeliyetçi bir yapısı yok bana göre.eline aldığı işi en iyi şekilde yapmaya çalışır ama güzel olmazsa tekrar tekrar yapar.gitarda mükemmel değil ama eline alır çalar bazen.
kendini seviyormu diyorsun aslında seviyor ama ne zamman bu kilo takıntısı başladı,o zamandır vücudunu sevmez oldu.şişmanım diye aynanın önünde ağladığı günleri biliyorum.ya da bacaklarını çimdiklediğini.çevreden zayıfsın sözlerini duyunca biraz rahatladı ama hala emin değil,zaman zaman ağlıyor

 :-\ nebiliyim ya kilo verirsem hersey duzelicek gibi geliyo ama işte bişeylere takıldıkca daha cok ustune gelio yani nasıl desem diyet yapıcam diyosun baslıyosun akşam bozuluyo habaa sonra doldur mideni hayatımda bazı olumsuzluklar yasadığımı biliyorum sanırım bunu aşırı yemeye vuruyorum ya ben uyamadıgım zmnı biliyorum keske aynaya bapı aglasam aglayamıyorumda içimde şişiyo dayanıyorum yemege dayanıyorum yemege sonra hoba tuvalet :( kendimi okadr kotu hisediyorumki anlatamam millet 30 kilo veriyo dusunun ben 10 kilo veremiyorum kendime acıyorum bu nasıl bi piskolojidir . gelecekteki kilolarını bile dusunurmı  anneme asla cocuk apmıcamı soleyledim dusunsenize 20 30 kilo fln yani takıntı var bende cok yiyince bide pişmanlık eger istedigim kıloya ulasmazsam öldüryim kendimi diyorum :( nefret ediyorum ben kendimden ya bi turlu barışamadım vicudumla. kusmak istemiyorum  ben ama neden yapıyorum bilmiyorum niye bukadr siddetli yiyorum ve neden ellerimle hasta edmeye yoneliyorum bilmem ramaznda cok kilo veremsemde 2 uç kilo veririm belki belimi olur:) bayrama guzel girmek istyorum ama nolcak bakalım sonum hayırlısı bu arada baya bi yorumları okudum bana yazdıklarınızda cok motive edici teşekurler cok iyisiniz gercekten sizi sevdi bu deli pıtırcık ;D ( ifade edebiliyormuyum kendimi acaba) ???

evet bitanesi elbete ifade edebiliyosun kendini,edemesen de benim hepimizin bildiği hisler bunlar, yani aynı yanlış algı aynı olumsuz düşünceleri,gereksiz amaçları,aynı sorunları meydana getiriyoro.emin ol bulumia yanlışına kapılan herkes yaşadıklarının aynısını hissetti. bu işte bi acayiplik yok mu canım,sen pıtırcıksanikendinsen bu kadar aynı şeyleri ve şiddetli bi biçimde başkalarıyla aynı şekilde hissetmen anormal değil mi. çünkü sen senden uzaksın canım,hepimiz aynı modeli modellemeye çalıştık ve inan bana 4 yılı boşu buşuna kendime zehir ettim. o kadar çok güzellikleri kaybettiriyo ki bulimia sana. tamam,ben sana gereksiz kilolu ve yağlı ol demiyorum ki ama diyette olma psikolojisi ve hele hele bulumiayla bunu sağlaman imkansız.burda bunu bi sürü kişi yıllardır deneyimledi ve hala deneyimleyenler var peki sonuç... sürekli bitip tükenen hayata gözlerini kapatan ve bi çok güzelliği görmez hale elen bi pıtırcık... canım böyle olmayı ister misin,ben hiç istemiyorum.elbette bu sadece bi kilo takıntısından değildir başka sorunlarını da onunla bastırmaya çalışıyosundur ya da sevmediğin bedenini cezalandırıyosundur farkında olmadanihepsi olabilir bitanesi.ama biraz keçi inadını bırakıp kendini değişime bıraksan canım benim :) ruhundaki sorunları ve bedenindeki sorunlarıbaşka yoldan çözmeye çalışsan. verdiğim siteyi inceledin mi canım,bana ço yararı olmuştu o derneğin,istanbuldaysan eğer gidebiliriz de ya da kendin de gidebilirsin.biraz farklı açılardan bak canım kendine olaylara vücuduna.çok başındasın henüz bizim yaşadıklarımızı bu yanlış algı yüzünden yaşama istiyorum ve elbette seni çok iyi anlıyorum ve seviyorum. biraz ruhuna bak canım ona bakmayı öğrenince bedeni unutucaksın ve sürekli yemek düşünmeyi de,acıkınca yiyceksin,hemen doycaksın çünkü ruhunu beslemiş olucğın için yemeklere önem vermiyceksin,e bi de spor yaptın ve vücudundaki tüm kötü atıkları atıp temizlenip güzel bi duş aldın mı tamam işte bu kadar. ben bulumiayla,sert kararla alınmış diyetlerle veremediğim kiyoyu bedenimi düşünmeden kendiliğimden verdim,çünkü ruhum doymuştu,bedenim ayakta kalacak istediklerimi yapmak için bana enerji verecek kadar yedim,çünkü bedenimle ilgilenmedim ve 4 yıldır veremediğim gereksiz kilolar bakmışım gitmiş,tam saymadanım ama 5 kilo filan vermişim. bazen çok zayıflamışsın diyo arkadaşlarım,nası oldu diyolar,düzenli beslenme ve spor diyorum ama asla diyet değil.yakışmamış kilo al diyen de oluyo,kısmet diyorum,alırım belki ama şimdi pek onunla uğraşamam diyorum. benden ne ki,sadece bi araç,beni beğenmişler çok mu iyi olucam sanki,tüm erkekler peşimden koşmuş çok mu mutlu olucam,özellikle de fizikten başka düşüncesi olmayanlar beni beğenmiş eeeee? napıyım ki ben bunu.gülüşümü sevsinler,onları sevdiğimden mutlu olsunlar,zor anlarında yanında olıyım bunları paylaşalım evgiyi paylaşalım. istemem beni beğenerek seviceklerse sevmesinler.

haklısın canım benim yanlış bi yoldayım biliyorum denicem basarmaya calışcam bu takıntılarımı yenicem işşlah daha yolum başı die dusunuyorum durumum ilerlemeden cozcem umarım enazından denemeliyim:) teşekürler :-* ;)

çözü bulacağını umma canım buna İNAN. inanınca ve değişmek isteyince değişiyo insan emin ol.ben senin yanında seninle olmaktan çok mutluyum bitanesi,benimle hislerini,duygularını,ruhunu paylaşıyosun daha ne istiyim. seni çok seviyorum pıtırcıkicanım verdiğim siteyi incele mutlakaicreanın bilgilendirici yazılarını oku,ben tekrar tekrar yazmak istemiyorum,çünkü çok güzel şeyler yazmış o hem beslenme,hem de kişisel gelişim konusunda.

tamam incelicem tekrardan tşkler cnm

hiç önemli geğil bi tanem,hayırlı iftarlar canım,istanbulda ezan sesleri geiliyo şimdi :)

no kusmuk no cry ;D

işte bu bi atasözü niteliğinde, sevdim ve senin adına ck sevindim çekelezcmmmm  :D

saol canıımmm..kusmuk bitmiştir bnm için..kiloda aldım ama bi sor bakalım umrumda mı?  HİÇ  UMRUMDA DİİL  HİİİÇÇÇ..hayatımı yiyerek geçirebilirim ama yiip kusarak geçirmicem..e yıllarımı almış bulimia..ne zaman yenir ne kadar yenir unutmuşum bende..aklıma geldikce yiyorum.kusma fikrini aklından çıkarınca eskisi kadar çok yiyemio insan..çatlayana kadar diilde hareket edemeyene kadar falan yani ;D ama buda geçicek biliorm..gözüm aç şimdi o da doyunca herşey daha bi yolunda olcak..tabi o zmana kadar yuvarlak olma olasılığım çok fazla ama dedim ya umrumda diil..mutlu olmak için şişman olcaksam hiç sorun diil..zayıf kalamadığım için insanlar beni eleştiricekse de defolup gitsinler hayatımdan..yıllardır görüntüm için gösterdiğim boş çaba,hayat bazında bi başarımıydı acaba..geriye dönüp baktığımda sahip olduum tek şeyin,birazcık kontrolü kaybetsem şişmanlıcak olan vücudum olduunu görüorm..elle tutulur hiç bişe yok..her şey yarım..ziyan zarar..sıkıntı hüsran..pişmanlık nefret..olumlu bi his bile yok hastalığın aldığı yıllar boyunca..

şimdi o kadar hızlı,o kadar yoğun yaşamalıyım ki,kaçırdığım bütün güzel duyguların telafisi olsun dimi..sonra ağır ağır kaldığım yerden devam ederim..doğru zaman geldiğinde..artık bu iğrenç hastalıktan eser kalmadığında yani...

iyi geceler canlarım

cekelez senin adına cok sevindim cnm tebrikelrr ;D işşlah herkez başrır  ::) güzel insanlar güzel günler görmeli dimi ama ;)

çekelez canım benim,uzun zamandır aklımdasın,bugüne kısmet oldu sana yazmak. hoşgeldin yeni hayatına canım :D işte bu kadar canım,bütün olay bu kadr. sen de zihninde bitirmişsin bu olayı.bırakmışsın her seferinde teslim olacağını beynine yerleştirdiğin canavarla savaşmayı.bu bir savaş değil ki zaten. beyninde düzeliveren bi yanlış algı sadece. ve düzeltmişsin bu yanlış algıyı,çok çok sevindim canım. söylediğin gibi koş şimdi yeni hayatın beşinden,ruhunla koş,başlalarının adımlarını boşver,kendi içindeki heyecanla inançlı emin adımlarla koş. bak o zaman ne yemek aklına gelicek ne bulimia. seni yemeye dürtüleyen tek şey fiziksel açlığın olucak ve ihtiyacın olan enerjiyi de alınca doyuvereceksin.ay bu güzel hayatın heyecanından yemeyi bile unutuyorum ben bazen :D çok sevindim canım hoşgeldin yeni hayatına,kilolar mı,onlara bakma zaten,sen görmeden kayboyup gitmiş olucaklar bi bakmışsın. yanlız sağlığın için spor yapmayı ihmal etme canım.iyi bak ruhuna.çok büyük bi sevinç ve sevgiyle kucakladım seni.

annecim merhaba. düşünüyorum bi kaç gündür kzınız üzerinde.iletişim eksikliği dikkatimi çekiyor en çok.acaba neden çevresiyle iletişime geçemiyor.şu anki durumu nasıl,hala daha zayıf olma düşüncesi var mı,yemek düzeni nasıl gidiyo,nasıl gözlemliyosunuz onu şu an.

teşekkür ederim kızlar...sadce bana diil bütün arkadaşlara verdiin tavsiyeler bnce çok önemli..göz önünde bulundurulmalı night...iiki geldin...

pıtırcık..çıtır bulimik...yok sana bulimik demiicem bn..sende yeme bozukluu başlangıcı var..sadce başlangıç..herşeyin başında olduunun farkındasın sende korkuosun çünkü..bigün,bizler gibi geç kalmış olmaktan korkuosun..biliosun nasıl kıvrandıımızı kurtulmak için..ama sakın bu duruma gelme olur mu...hiç açmadığın kadar çok aç gözlerini,bak bakalım etrafına..kim gerçekten zayıf,kim gerçekten kilolu,kim bakmaya bile korkcaın kadar kemik yığını..ve bunların kim için ne kadar önemi var..hayat nerde ..anlam yüklediin şeyler ne kadar onun içinde...dikkat et kendine..çünkü gerçekten çok çokk zor

canım benim ben bubaslangıçı bi bitiş yapmak istiyorum:) bence sende cıtırsın kesin ayrıca hiç birşey için gec değil cnm basarıcaksın işalah ileşiceksin ben inanıyorum sende inan bu siteye girdim ve iyki girmişim kusmuyorum artık ve takip edicem cunku hata yapmam lazım cukur gibi beliki bu hastalık duşmem lazım sadce ayagım tokezliyo ve sendeledim kendime gelmem lazım cnm belki sen kendini cukurda goruyosun ama mutlaka sana uzanan eller olucaktır cıkıcaksın işşlah :) her insan güçlüdür sende oylesin kurtulucan işşlah cnm benim  :D öptüm cnm

çekelez,pıtırcık canlarım benim... ne diyim ben size... o kadar duygulandım ki,o kadar güzel şeyler yazmışsınız ki... iyiki hayatımdasınız,ruhularınız,duygularınız,esas varlığınız benim hep yanımda ve hep hissediyorum sevginizi. çok mutluyum şu an. çok seviyorum sizi...

night  kalbi güzel arkadsım benim emin ol senin kalbinde tertemiz kıyamam sana cnm  burdaki her insanın güzel ruhları oldunu biliyorum herkez hata yapar ve duzeltilmicek hata yoktur hatalarımızı cezalandırmıcaz işşlah onları duzelticez:)  2 gundur kusmuyorum ve cok mutluyum canlarım benim duu öpcem :-* :-* :-*

ayhhhh sevindirik oldum ben..

ol tabi güzelimm aşcanız bende takıntılarımı asmaya baslıcam hepimizi güzel günler beklicek emein olun bende arnıza girdim artık size destek olucam motive edmeyi denicem sizi :)

night canım,ilgin için çok tşk.ayşe şimdi gün içinde yediklerini artırdı.az ve sık yeme politikasında .yalnız spora daha fazla zaman ayırmaya başladı.evin içinde koşmalar,yürüyüşlere gitmeler filan var.sanırım yediklerini bu şekilde atmaya çabalıyor.yemezse kilo alacağını öğrendi ya,o yüzden yiyor ve zıplıyor.yani kilo almaktan korkusu geçmedi sanki.
iletişim konusunu çözemedim valla.küçükken de götürdüm psikologlara.yapısı öyle,öyle kabul edin.bazı insanlar böyle daha içe kapalı olur diyorlar.sonuçta mecbur kalırsa iletişim kuruyor.ama yalnız takılıyor genelde.hani iyi vakit geçirmek için arkadaş aramıyor,kendi halinde hep.şimdi liseye gidecek,bakalım orda kendine bir çevre oluşturacak mı?önerilerini bekliyorum.hem senin hem diğer gençlerin.çünkü yaşınız gereği onu benden daha iyi anlarsınız.iyiki varsınız

üç gündür yazamadım çünkü ayşe küçük bir kaza yaptı.bisikletten düşmüş ve de ayağını kırmış.biz ilçede olduğumuz için şehirde bir hastaneye götürdük.tabi kan tahlillerini filan yaptılar,film çektiler.ayşenin ayağını alçıya aldılar ama hastaneden çıkaramadık.bünyesi çok zayıf düşmüş,o yüzden serum takıldı,hastanede yatıyor.hafta sonunu orada geçirecek,sonrada doktor bi daha bakıcakmış.gerekirse psikologla da görüştürelim diyor.(çünkü orda yemek yemek istemiyormuş pek)biz de sıkıntısını da anlattık tabi.artık bilemiyorum neler olacak.herhalde serum kilo yapar diye yemiyor.yani tam toparlanıyor derken böyle bişey oldu.kardeşi de (tuğçe)çok ağlıyor.ablam gelsin evde yatsın diyor.yemek yemedi de ondan mı ayağı kırıldı diyor.
ben burda başladım diye buraya yazıyorum ama günlüğüme geçsem ki

gecmiş olasun cnm işşlah toparlar:)